Alle inzendingen over terugs

de liefde die je hebt gegeven geef ik in veelvoud jou terug want jij en ik, wij horen samen als twee oevers door een verbonden brug.…

Vergeet nooit waar jij vandaan komt, dan kan jij altijd weer terug.…

Terug naar af mezelf hervinden ruwe paden tegenwinden luchtkastelen blokkendozen herfst brengt winter voorjaar rozen…

terug op mijn schreden moet ik een stap en dan nog een met gestrekte armen duw je mijn log geworden gewicht…

Terug Ze lachte en nam de koffer en liet me haar huis leeghalen. In de kamer kom ik nog soms zie ik twee meisjes spelen de een verleidt de ander tot zwijgen. Haar vader brengt me elke vrijdag een emmer soep. Hij zegt dingen waar ik wat aan heb. Als ze terug keert. Wat zal ze kwaad zijn. Ik heb alles laten staan.…

Zoals het gaat met zwarte en met witte toetsen: er is niets tussenin dan een luchtledig universum van Waldmünchen tot een kustweg op een eiland aan Zuid- Engelse kust en weer terug naar af herkend maar niet erkend 'Pianomann' geworden wij, zijn publiek, kunnen de voorstelling bekijken maken of breken want hij is sprekend wie hij…

En ik neem altijd afscheid, want ik kom nooit meer terug.…

Het verleden blijft zich herhalen, de afstand wordt steeds meer, ik wil geen herinnering ophalen, ik wil terug, weg uit m'n omkeer! Maar ik krijg de wijzers van gister, niet alleen naar vandaag geschoven, zoek tevergeefs in m'n register, maar die kan me niks beloven..…

Kan ik nog een keer terug naar die tijd Om je lief te hebben, zonder spijt Kan ik erachter komen Waarom je er niet meer bent Kan ik nu zien of je het goed hebt Bij die andere vent Kan ik je nog kussen Op die ene manier Kan iemand anders mijn liefde blussen Want ik weet het niet meer Kan ik je eindelijk loslaten Zonder wroeging, zonder…

maar terug Wat is destijds niet waardeerde Is mijn allergrootste spijt Want nu ben ik alles kwijt En zal het tij niet meer keren…

Terug reizend in een lege trein Laat ik mijn gedachten vrij Ik proef nog je zachte tong Van onze zalige vrijpartij… Vannacht was ik van jou Je liefde was zo puur Ik voel nog je vingers Brandend als vuur… Terug reizend in een lege trein Beleef ik opnieuw deze nacht Mijn hele lichaam tintelt En voel je weer in mij...zo zacht… Vanmorgen…

Als ik zeg dat ik bij je terug wil Geloof jij me niet. Als jij zegt dat je bij me terug wilt Doe ik je verdriet. Het gaat niet meer, en toch Heb ik dat gevoel nog Ik kan niet meer met je leven En toch zijn we samen gebleven.…

komen En mijn pijn gemaskeert wordt door een grimas Als woorden de pijn in mijn hart onrecht doen En mijn woorden gericht zijn naar de zee Als zij me geruststeld en ik wanhopig vraag: Liefste, neem me mee Als ik door mijn knieën ga En gevangen wordt in mijn laatste dood Smeek ik, nog een laatste keer: Zee, lieve zee, breng mijn liefste terug…

Haar blonde lange haar golfde om haar schouders terwijl zij plagend naar hem terug liep, haar rok optilde en pardoes op hem ging zitten. Langzaam bewoog ze heen en weer. En terwijl ie in haar uiteen spatte, fluisterde ze in zijn oor: "Kom nog eens terug".…

Terug? Maar niets uit wat ze achter had gelaten trok haar. Ze was uitgevochten. De strijdbijl was begraven. Het was voorbij. Voorbij. Nooit, nee nooit zou ze daar één stap meer zetten. Een zucht van verlichting ontsnapte. Nee, de weg terug was het niet. Als uit een ver land klonken de geluiden die horen bij het stationsleven.…

Ja, er is een weg terug, maar het is van levensbelang dat men samen met de ongelukkige de hele weg wil gaan, hoe moeilijk deze ook is...…

Het lijkt zo lang geleden dat ik je lippen aan de mijne voelde Het is gewoon een verleden zoals jij het aan het begin bedoelde Jij hebt je gelijk gekregen waar ik zo op tegen was Had ik toen maar gezwegen toen ik de woorden van je lippen las Ik geloofde mijn ziel en mijn hart en hoopte dat ook van jou Maar je woorden waren weer zo hard…

Als ik op mijn piano liedjes speel, uit vervlogen tijd uit vergeelde boeken droom ik weg en ben terug in mijn ouderlijk huis. M'n zussen spelen op piano en accordeon een nostalgisch repetoire en hoopte ik als kleine meid dat ik dat ook kon.…

drink van de nog superhete koffie, ik zet 'All we are is dust in the wind' van Gerry Rafferty op en ik buig mijn hoofd deemoedig naar voren, stop de cassette, zoek naar een andere cassette, 'I still haven't found what I'm looking for' van U2 weergalmt in mijn statige auto en na een laatste blik van onbegrip en afkeuring rijd ik als een haas terug…

Nu eindelijk - nog “nul en enkele uren” - en hij was terug van 'weggeweest'!…

Duizend keer heb ik De zon zien ondergaan Gloeiend purper in omarming Brandend rood in zwarte zee Giftige wolk over boze bergen Pluimen opgeblazen in oranje Gouden golven in verdwijnpunt Vage nevels in het niets Ontsluiting van de horizon Een sinaasappel in een sleuf Daar gaat het licht tenonder Kleuren vervloeien tot de nacht De laatste…

je kijkt wel naar me, maar je ziet niets je luistert wel naar me, maar je hoort niets je raakt me wel aan, maar je voelt niets wanneer zijn wij, zo van elkaar vervreemd, dat het pijn doet?…

Gevoelens omgekegeld En zinnen ontregeld, Linea directa, willig en stug, Ik kom altijd terug.…

vergeten verhalen vertellend verbeten vertalen versnellend verdorven vertering verbeeld verworven verkering verveeld gebonden gedichten geschreven gevonden gezichten gegeven gedeelde getoonde gevaren gespeelde gekloonde gebaren bedachte bedoeling bedreven betrachte bevoeling beleven bedrogen bebaarden bedwongen bevlogen bejaarden…

ik moet naar huis kinderen etenstijd waar ben ik hoe laat is het wie ben ik wat is…… contracturen benen armen non-verbaal contact handen die u verwarmen langzaam in foetushouding terug in moederschoot voor altijd warm een lach toen u… zacht uw ogen sloot.…

Crisis, welke crisis ? Mijn vader had het moeilijk, eind jaren dertig, net een zaak opgebouwd. Alles weg..... En dan herinner ik me dit lied van Willy Derby "Mijn fiere schooiershart". Er is eigenlijk helemaal niets veranderd.....…

Ons land is bedolven onder een deken gemaakt van crisis, een nieuw materiaal wat uitgevonden is en in vrijwel alle sectoren wordt gebruikt dus! Een meegaande stof, een materiaal wat zo buigzaam is als een elastiekje en net zo stevig dus? Zo sterk dat het bij iedereen, achter welke voordeur dan ook, wel een keer wordt gebezigd! Crisis, een klein woord…

een schreeuw wenkte mij hartverscheurend dichtbij verdriet stapte opzij vallende tranen langs mij ik verdween rust scheen te blijven en wenkte wenkte terug de stilte schreeuw ik…

Ben je zo gelukkig nu? Gaat het al naar wens? Voel je je ontspannen zo? Completer ook als mens? Kijk je nooit in weemoed om? Denk je nooit: Wat als? Weet je nog hoe lief ik was? Of blijf ik altijd vals? Hebben we een kans gehad? Die eerlijk was, oprecht? Gaf jij echte liefde toen? Was wat ik voelde echt? Het klinkt misschien een beetje cru…

Moet ik dan terug naar sagen En legenden, pralen Met de magische verhalen Wereld scheppen in zes dagen Om je hart beheerst te vragen In mijn wereld te verdwalen Ook de Muzen te onthalen Om je twijfels weg te dragen Weet nu, stekende gedachten Heb ik voor de donk’re poorten Van de hel, onmondig weggesleept Ik verdoemde alle nachten…