Alle inzendingen over trein gemist

Het wordt wel lastig reizen met de trein ! Verdwenen eerst onlucratieve lijnen, nu dreigen zelfs loketten te verdwijnen, al zal er soms nog ééntje open zijn. Straks wordt dus niet alleen de trein gemist door wie zich afvraagt: “Maar wélk loket-is’t ?”…

Ik heb me er op straat van vergewist: niemand heeft de bus of trein gemist.…

De man liep somber te peinzen terwijl hij sjokkend voortliep, omdat hij wist dat hij zijn trein gemist had. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen. Alles werd hem even teveel. Hij had een heel leven achter de rug, misschien wel 10 x zoveel meegemaakt als een ander. Toch bedacht hij zich dat iedereen dat wel eens zou kunnen denken.…

Er zijn geen gemiste kansen, alleen kansen die men nog niet heeft aangegrepen. Kansen zullen zich altijd voordoen in ons leven, het is dan ook veeleer als iemand die de trein heeft gemist en beseft dat er altijd een volgende trein komt. En zo bezien komt men er altijd, ook al is het wat later dan verwacht.…

In de trein naar Assen spraken ze nog een hele tijd over de gebeurtenissen in Amsterdam.…

Paul had haar op de trein gezet, maar bij de volgende halte was ze uitgestapt en dat cafeetje ingedoken. Ze had de laatste trein gemist en de rest van de nacht had ze op het perron doorgebracht. 'Het was nog gezellig druk' zei ze. En even later vertelde ze dat het een cafeetje was waar meisjes van meisjes houden.…

omdat er een trein langs gaat…

Zaaien dood en verderf Met hun danse macabre Gevoelloos tikt Een leven voorbij Een laatste seconde Indoctrinatie Verwijt ons onze zonde Allah zij geloofd Weet de extremist Van menselijkheid beroofd De trein is niet gemist…

Ik zag hem vertrekken op een avond, Zoals je een gemiste trein ziet vertrekken, Ik probeerde uit te leggen wat een pijn ik voelde. Maar kreeg geen woord gezegd, toch voelde ik het verdriet om zijn vertrek, En nu eenzaam ween ik traan om hem die ik verloor, Mijn beste vriend.…

En ik heb het gemist, want niemand vertelde me wat. Ik heb nog eens gekeken naar het uitgebreide weerbericht voorafgaand aan het spektakel, maar daar maakten ze geen melding van het nakende Noorderlicht.…

richting 't Noorden nooit had genomen, maar had gemist Ook tijd gaat namelijk voorbij…

Op een berg onder de maan Die zich heel noch half mag noemen. zijn wij niet verder gegaan omdat het ons zou verdoemen op de grond in het gras waar bloemen nog ontbreken kijk ik naar waar de liefde was voel het nu pas steken in de tijd zo snel gegaan terwijl wij zoveel mailen Laat ik nu een kleine traan ach het zal wel helen ik sta…

Nu mijn libido dramatisch is gekelderd, is een inhaalslag ook niet denkbaar meer en kan ik maar beter magisch denken dat al die gemiste kansen goed zijn geweest voor mijn artistieke oeuvre.…

, mijn trein vertrok al lang geleden en jij – jij wacht daar nog altijd op mij de plek waar je aldoor staat brokkelt af rond je voeten spoedig zal dat de vorm zijn waarbinnen je leeft alles en niets is vergeven, vergeten of wat dan ook leeg perron, gepasseerd station (het gaat je goed)…

ik mis de onbezorgde dagen van weleer en de nachten die veel langer leken ik mis de zorgeloze vragen telkens weer en de antwoorden die zo simpel bleken ik mis het tweedehands matras (ons eerste bed) waarop wij ons zo vaak hebben verloren ik mis de “koude” plas (buiten toilet) waarbij je ook de buren goed kon horen ik mis de oude…

Nog nooit van mijn leven heb ik iemand zo gemist, nog nooit had ik het zo zwaar te verduren. Wanhopig speelde ik de eeuwige optimist, maar steeds verloor ik me na enkele uren. Hoezeer miste ik je mooie ogen, je lieve lach. Hoe groot was mijn verlangen jouw weer te zien.…

Het verbaast me nog altijd dat er ineens geen fietsen meer vermist worden, of zie ik dat verkeerd? Want wat is het geval, wel: we wonen tegenover een school waar voortgezet onderwijs wordt gegeven. Dat plein is natuurlijk zowel in weekeinden als vakanties met een groot hek afgesloten! Logisch natuurlijk, alles om ervoor te zorgen dat de ramen heel blijven…

Laatst zat ik en met het oranje-gevoel in de trein naar een comic over onverwachte schetsen onder ogen; een zwarte mij opnieuw in de mystieke nacht deed zijn, onvervulde dromen haar even over mijn oranje bank gebogen.…

Kom liefste kom schuilen in mijn armen laat mijn warmte je verwarmen ik heb je gemist vannacht Kom liefste kom wonen in mijn gedachten voor altijd zal ik op je wachten ik heb je gemist vannacht Kom liefste kom luchtkastelen bouwen dat we voor altijd van elkaar houden ik heb je gemist vannacht Kom liefste kom, toe, droog je tranen…

Geluk bestaat uit onverwachte momenten en je moet goed opletten, anders heb je ze alweer gemist. Maar dit keer niet, dit geluksmoment heb ik ten volle beleefd. En dat is op zich al weer een reden tot geluk.…

Weet je wat je gemist hebt: je hebt niet meegemaakt dat ik opgroeide, evenmin dat ik ‘vrouw’ werd, je hebt niet meegemaakt dat ik slaagde, mijn diploma kreeg, je hebt gemist dat ik mijn zwemdiploma haalde op latere leeftijd, evenmin, maakte je mee dat ik verkering kreeg, trouwde en drie kinderen, jouw kleinkinderen dus kreeg.…

Voorlaatste tree gemist tussen waan en werkelijkheid plekt bont paars-blauw Allerlaatste tree gemist kleuren toverbalden een harde tint van liefde naar haat Nooit viel zij meer zeven regenbogen kleuren schimmen in de schaduw grauw ...…

Ik heb weinig gemist aan sprankelende overwinningen van onze nationale dartheld Michael van Gerwen, want ik lees dat hij met 6-0 (!) van Dobey heeft verloren... Ik mis het darten niet meer, maar kennelijk heeft Van Gerwen wel veel gemist.…

(heb niets gemist dus de laatste tijd) Ga weer!…

We treinen door nederland in een geel blauwe rups zoeven we over het spoor vliegensvlug Het maakt niet uit waar ik ben ik kom altijd weer thuis Die geel blauwe rups door heel nederland…

In de verte nog dendert de trein, en de klok tikt maar door. wetend dat ze eenzaam zal zijn, verlaat ze als laatste het spoor.…

En wel vier voor frisdrank, snacks en sigaretten, voor als je de trein mist, ja een mens maakt wat mee als je iedere dag op een trein staat te wachten, die maar zelden vertrekt om vijf over vier.…

lege stappen op het perron een schaduw aan de horizon wazig treingeel ergens ver een hemelsblauwe ster het doffe bonken van de trein verstoord zijn mijn gedachten alles is niet meer dan schijn verweven in stille nachten ver weg en toch dichtbij ben jij en de trein rijdt langzaam voorbij denk je nog aan mij mis je mij…

Maar zelfs dan zouden veel mensen waarschijnlijk met geen stok in de trein te krijgen zijn, want reizen met de trein was daarbij ook nog bespottelijk duur.…

zwarte wolk lekt inkt snelle trein rekt druppels uit ramen gearceerd…