Alle inzendingen over verraderlijk

Elk van ons is een eiland, omsloten door verraderlijk water.…

Degene die verraderlijk is, is vooral verraderlijk naar zichzelf toe.…

Mijn wens behoede u onverrot, O STOK en stut, die geen verrader, Maar ’s vrijdoms stut en Hollands Vader Gestut hebt op dat wreed schavot; Toen hij voor ’t bloedig zwaard most knielen, Veroordeeld, als een Seneca, Door Nero's haat en ongena, Tot droefenis der braafste zielen, Gij zult nog, jaren achtereen, De…

O Christus, laat het U zijn die ik tegenkom op mijn laatste schreden in deze harteloze woestijn, verlos mij en alle liefdevolle mensen van de jaloerse verraders, stuur hen maar eens naar de woestijnen, waarnaar ze mij en andere onschuldige, godminnende mensen verdrijven.…

landschap vol spiegels verraderlijke schoonheid winters herkennen…

Dat 'Frank zijn medewerkers Jansen dan ook positief als zijn verraders', let op het meervoud, zou hebben aangewezen, zoals Ahlers in 1964 leest, is onjuist. Waarop Ahlers in 1966 doelde toen hij schreef over Otto Franks 'wetenschap betreffende de meest waarschijnlijke magazijnbediende/verrader Jansen junior', is volstrekt duister.…

Nederlands - moedertaal - 91 tricky > gecompliceerd, hachelijk, lastig, listig, link, moeilijk, netelig, verraderlijk…

Kraakhelder water in een vuige zee dichtte mijn ogen het zout dat beet het kristal was niet zo mooi als het leek verraderlijk hard en venijnig scherp het bloed was zuiver…

Drijfzand moet eigenlijk zijn zinkzand of spartelzand om de essentie van dat verraderlijke zand weer te geven. Net zoals draagvlak, met hoeveel mensen moet je het eens zijn om tot een bepaalde diepgang te komen.…

Sindsdien droom ik er alleen nog maar van een dolk te steken in haar verraderlijke hart. Keer op keer draai ik die om, nacht na nacht.…

Satan gaat rond als een brullende leeuw, zoekende wie hij zal verslinden. Dat is een bekend gezegde uit de bijbel. Met deze vergelijking herkennen we ook de Boze en hebben alle kans om hem te ontvluchten of anders te weerstaan. Maar ik vrees veel meer de duivel die zich voordoet als een engel des lichts. Deze kwade geest nadert de mensen vriendelijk…

God van ontluikend, rottend groen Uit zijn bloed bloeien anemonen Hij barst uit de schors, uit gomhars (Het inteeltnest door Aphrodite bestraft) Zelfs de hel zwicht voor zijn schoon Zo wordt hij speelbal van godinnen Door een jaloers everzwijn belaagd Verraderlijk in het kruis gebeten…

licht danste op het plafond ik proefde het gouden schijnsel dat mijn gezicht bewoog zacht als de muzieknoten die dwarrelend als een ragfijne sluier mijn huid beroerden, zich schikten naar de contouren van mijn lichaam tot ik de kleuren hoorde van jouw onverwachte komst je voetstappen, grijs en koud doorkliefden mijn ruimte ik probeerde…

je ziet eruit als een picknick van Van Gogh blozende wangen in een gebruinde huid als aardbeien tussen twee boterhammen met talrijke tarwekorrels als sproeten vertrouwen was zonnig verschenen maar verried de winter al voor de herfst en nu, wijl de dagen nog steeds lengen had het niet donkerder kunnen zijn je ziet eruit als een picknick van…

Het donkerrode bloed: mijn bloed, mijn verraderlijke bloed was getapt uit de dunne, bijna onzichtbare ader, die net onder de oppervlakte van de huid in mijn fragiele elleboog ligt en het bevatte nog onduidelijke geheimen omtrent mogelijk ziekelijke processen die diep van binnen in mijn lichaam aan de gang waren, sluipend, geheimzinnig en onzichtbaar…

Als men zich mee wil laten voeren langs het verraderlijke hellende vlak dat rechtstreeks naar een depressie leidt, vindt men in de genoemde tocht hiertoe zeker genoeg aanleiding...…

Het heeft er bovendien alle schijn van dat Klaver zijn rug recht houdt in een principiële discussie hoe we met reële humanitaire maatregelen - en niet met verraderlijke regelingen met perfide dictators - asielzoekers moeten opvangen.…

Ik vloek de dag dat mij voor ’t eerst verblijd het licht heeft dier verraderlijke ogen; en ’t uur dat ge in mijn hart gekomen zijt en hebt er mijn ziel ganslijk aan onttogen!…

Storm aan de horizon laatste stralen door de wolken het razend huilen, dat met vlagen begon wakkert kabbel tot verraderlijke kolken woeste golven slepen schepen mee en nu de krakend lucht het schuim verlicht zie ik, in dit patrijspoort, met die zee de spiegeling van jouw gezicht…

Ik vind het ongepast om deze man met dit “bewijs” de geschiedenis in te sturen als verrader en bovendien zijn eventuele nageslacht hier mee op te zadelen.…

papa, ik voel me rot, omdat jij ons leven verliet hopelijk zie ik je nog eens in het verschiet ik dacht niet dat het jou kon gebeuren dat die verraderlijke ziekte je zo kon verscheuren help me, nu je mij hier alleen achter liet ik weet dat je me daarboven nog altijd ziet ik blijf je kleine meid en niet tot de dood ons scheidt papa, ik voel…

Span prikkeldraad en dreig met bajonetten en leg ons als sardines in een hong verdor ons hart, sla boeien om de tong onthoudt ons vitaminen, vlees en vetten plunder mijn huis die reeds mijn land bezetten ontruk mij aan mijn kinderen, mijn vrouw beloon verraders en bestraf de trouw Maar stuur in godsnaam eens wat sigaretten…

Nu kolken m'n aders, verlangend en heet, lichamelijke verraders mat-glanzend liefdeszweet. Hoe moet ik me beschermen? Dwaas, droom ik nog steeds dat, wanneer hij me laat kermen na mijn lijf, het niet mijn hart is dat breekt.…

Het zwarte schip Brengt ons naar de eerste lente Waar de bloemen zingen Een vloek rust op één van ons Vluchten kan niet meer Je zit tussen twee vuren Van verraderlijke vrienden.…

verraderlijke berg te beklimmen. En op de top blijkt de afstand toch nog groter. Voor de hemel, en zeker voor de zevende…. Moet een betere inspanning geleverd worden.…

herinnering je liegt jij bent een onverbeterlijke leugenaar je barst de scherven vliegen om mij heen romantische onwaarheid smaakvolle saus over inhoud die moeilijk verteerbaar consumeerbaar is zo leek het zo was het niet verraderlijke glimlach nept oprecht verdriet verdachte glans tranen in de wacht ze kijkt me aan nog altijd onweerstaanbaar…

Jij kon mij blindelings ontvoeren, mijn mond liet zich gewillig snoeren; verraderlijk verward. Langs zachtjes ingestreelde sporen ging ik jou steeds meer toebehoren; ik voel me nu je vrouw. Je armen houden mij gevangen, ik kan alleen nog maar verlangen om vrij te zijn met jou.…

Voor beiden is de taal een verraderlijk vervoermiddel van het misverstand. Hét probleem voor alle schrijvers en hét onderwerp waar alle boeken van Hermans over gaan. Wittgenstein loste het op: Het ideale boek, zonder enige verbastering van de werkelijkheid, is het boek zonder één enkel woord.…

zo ik mij afwend en niet verlaag mijn tranen wellen ongevraagd zilte verraders van intens verdriet wilde voorkomen dat jij mij zo ziet want koud berekend van geen weet verwijt jij aanschouwelijk leed verstik ik mij niet meer werend stil vluchtend in mij zelf kerend als de strijd gestreden en ik berust verlaat jij mij verminkt bedrogen…

De zon is verruild voor grijze wolken, de glimlach is omgebouwd tot traan, puinhopen hoop achtergelaten op straat, te bang om het verraderlijke in te gaan. Daar waar ik de geur van de zon inademde zijn nu alleen wolken van stof, zwart Ik durf mijn verdriet niet in te slikken; Ik voel een naschok in mijn hart.…