Alle inzendingen over verstoting

Hij is verstoten. Door zijn ouders. Achtergelaten. Ik oordeel niet. Niet over de ouders. Niet over de verpleegsters, die echt geen tijd hebben om twintig, dertig kinderen tegelijk te verzorgen en aandacht te geven. Ik besef dat er miljoenen kinderen zijn, die het slechter getroffen hebben, dan mijn kleinkind.…

Een zelfde schuld: een zelfde lot Voor allen. ’t Gezin, ’t geslacht, het volk, de staat, De kleinen en de groten: Verlaten wordt wat God verlaat, God verstoot, verstoten. Wel hoort men daaglijks stem op stem Weerklinken: „Geen nood! wij redden ’t zonder Hem!” Maar die het zeggen — zinken.…

, uiteindelijk verstoten en zich desondanks aan hem vastklampend, onteerd door jaloezie en versmade liefdesgevoelens, trouw als een hond.…

van enkele grammen lood samengebracht in de handen van een idioot vergeten, verstoten, uitgescholden wordt hij over het hoofd gezien een kans om niet te laten liggen lacht hem een nieuwe toekomst tegemoet…

ogen ontluiken uit zoete roes verstoten zoveel licht valt zwaar…

nam zelfs mijn sokken mee Verstoten uit mijn huisje van eens tevree Ik stort me nog eens in zee, dromend van de zon Had ik al verteld wat ik allemaal wilde bereiken?…

Rechts verstoten, de hele linkse kerk op de kast gekregen, van eenmansfractie naar medezeggenschap in de kabinets(in)formatie. Daar mag je niet lichtzinnig over doen.…

de vader bewaakt zich als een fort een bastion van spanning en van dreiging mijn pijlen buigen krom nog voor ze zijn geschoten mijn boog is reeds verdord nog voor hij is gevormd en zinnen breken af nog voor ze zijn gesproken mijn woorden zijn te kort om vader te verstoten…

MOE GESTREDEN moe gestreden veel geleden gevallen en weer opgestaan wankelend en onzeker ga ik door het leven samen, soms alleen geliefd, verlaten omarmd, verstoten zoek ik de weg die bij mij past…

zo bedolven onder zichzelf knielt zij oostwaarts haar hoofddoek in haar handen stevig tegen zich aangedrukt eens nog verrukt over wat komen zou voor haar knieën de Koran hier en daar gekreukeld en een kreet "vergeef me en vergeet" haar portret smeult nog na verstoten met een vonk ze huilt nu naar Allah die haar een dochter…

Soms, tijdens een stralend ogenblik, zag ik opeens dat ze tranen in haar ogen had: net of een plotselinge, drukkende herinnering aan iets dat smartelijk haar geweten openreet, opbruiste in haar hart; alsof er iets was, dat een wakend oog hield op haar geluk en het vijandig verstoorde.…

Op een middag dacht ik een kop koffie te gaan drinken in een restaurant, genaamd "Panache" aan de Westermarkt in Tilburg. Plotseling keek ik daar in het verouderde gezicht van mijn vroegere collega bij de Wijkkrant, de fotograaf die mij om een flauwiteit, een futiliteit, om een werkelijk onbetekenend incident had afgedankt en die zich nu vijandig…

Tot wie wij kleinen mogen gaan; de enigen die ons nooit verstoten. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - uit "Niet nog een boek" van Ida Gerhardt…

Eenzaam en alleen tussen vier muren opgesloten Geen liefde om me heen ik voel me verstoten Ik wil de liefde voelen maar die is niet in de buurt Dan lig ik weer in mijn bed te woelen en niemand die mij de goede droom instuurt Zo voel ik me al dagen maar het kunnen ook weken zijn Het zit maar aan me te knagen Liefde krijgen vind ik…

Maleisische moslim-mannen kunnen tegenwoordig scheiden met spoed door 3 sms-jes te sturen, mits genoeg beltegoed, mogen zij hun vrouw voor eeuwig verbannen Het verstoten via sms is nu erkend, dus legaal 't lezen van sms-jes is opeens 'n héél ander verhaal !…

Verstoten uit weeshuizen en daklozenkolonies. Klaprozen langs de weg. Boeren en de honger. Hoog en licht is boven mij wat ik de lucht zou willen noemen maar dat in waarheid de toegang is tot Hem die mij verdreven heeft. Zondig zijn wij allen. Maar Hij heeft een baarmoeder Hij is de goede God.…

Tot wie wij kleinen mogen gaan; de enigen die ons nooit verstoten. - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - -- - - - - - - - Uit "Niet nog een boek" van Ida Gerhardt (1905-1997)…

kwetsbaar hun droom doorprikt als vrucht water gluiperig gen toevallig verdwenen tijdloos gevangen liefde nu ver weg noch fout noch goed stop leven ga dood prille prematuurtje voorwaardelijk verstoten of slechts cellenhoop toekomstleeg gewist wrange vervreemding versteent zij die nu in vragen verloren ze straks ook doden…

Dan hoorde ik de andere jongens spreken over hun wedijveren, dat mij koud liet, over hun grappen, waaraan ik geen deel durfde nemen en nooit voelde ik mij eenzamer, meer verstoten dan in het gezelschap van mijn tijd- en tot zekere hoogte lotgenoten.…

Verstoten van klinische verzorging Waar slechts het geldelijk belang regeert Hoort men geen ethisch roeping van het geleerde En wordt de eed van Hippocrates genegeerd Door smart overmand draagt de vader Het in wit gebundeld liefelijk dode kind Wat ik telkens weer met afschuw aanschouw Daar waar de gestuurde dood de onschuld vindt…

Verstoot geliefden zoals ik verstoten ben. En huil omdat ik dat niet wil.…

in de stilte een meeuw grauw het wolkendek gesloten door de wind verstoten een tinteling van licht berouw door de wereld die ontvouwt voor de tranen eens vergoten is hij in lucht gesloten alleen wolken die hij aanschouwt in het geheugen ochtenddauw diep in de veren gestoken nog verblind door smok zoekt helder en bouwt een vogel vlucht…

Zich nergens voor generend Alsof het niet anders was Gewoon een dinsdagmorgen Een willekeurige dag Zie ik een meisje huilen Ze is totaal van slag Met spelen mag ze niet meedoen Haar kleding vinden ze stom Met gymen altijd de laatste Haar woorden klinken dom Gewoon een heel cool meisje Volgens de laatste mode gekleed In willekeur verstoten…

Daar zoekt hij naar zijn innerlijke rust van de wereld afgesloten waar anderen geen toegang hebben doordat ze hem hebben verstoten.…

Heer Julius: het ware ook gek te denken dat uw kuisheidsgordel is ontsloten ik draag aldoor de sleutel, niet van mijne ruige borst te verstoten Vrouwe Triestiana: ik verlang zo naar u, Heer Julius pak toch uw waarde sleutel het ijzer draagt mij zwaar te moede strijk toch over uwe haren laat ons genieten van het goede Heer Julius:…

evenwichtig klinkt in mijn geschriften ik doe maar wat vaak zonder te schiften en denk vaak; goh, het loopt wel ergens ga verder en niet over muggenziften snel tevreden is mijn motto geen hoogstaand werk immers nadat men dit heeft gelezen, zo het al gebeurt, komt mijn schrijven in de map der vergetelheid van een soort, ongewild dat wel, verstoten…

ik zijn beeld maar zie niet dat mijn zoon is verworden tot illusie; mijn eigenbeeld in de arena van mijn geest strijd ik nog steeds als heerser terwijl mijn koningschap al lang is verweesd een zoon een zoon is mijn verloren zoon mijn vlees en bloed heerst over nieuw bevochten land hij strijdt alleen ik heb hem verstoten…

Verstoot je moeder. Dan heb je als dier de meeste kans om in weelde te overleven. Trouwens, jij lijkt me wel een lekker ding.” Dat was gelijk het einde van het gesprek. En van de berenfluisteraarster.…

achtergelaten in kerkers, die het smachten verstomden vlaggend weigerend tot overgave fier, jong en zonder aangezicht het paard dringt door tot de horizon blikkerende zwaarden en tumult begeleiding van gezellen in vol ornaat vaandels gestreken ondergang uitstervend in streven naar gelijkheid waar de trom de dodenmars verstoord verstoting…

Dus goede God, als u er werk’lijk bent, verstoot haar uit het oude testament.…