Alle inzendingen over verweesd

Stil en verlaten, eenzaam en verweesd, trof ik mevrouw aan op de Social Sofa, voor zich uit starend in een onbestemde verte, mogelijk ten prooi aan mijmeringen over een voorbije of ongelukkige liefde of misschien over een jeugd die razendsnel is verzonken in de diepe, onheilspellende en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende spelonken van de voortsnellende…

Hotel-Restaurant "De Postelse Hoeve" vormt een uitwijkplaats, maar geen oase voor verweesden en eenzamen die op zaterdagavond met hun ziel onder hun arm lopen..... Daar wordt druk gedineerd door diverse gezelschappen en er staan rieten stoelen rond de tafels waarop men de eenzamen hun thee of koffie serveert.…

Ik zit er verwezen en verweesd bij met een lullig knutselwerkje. Spoedig zullen de dames van het handwerkgroepje arriveren. Kennelijk wordt er verwacht dat mijn glimlach staat gebeiteld op mijn gezicht als op dat van de Madonna van Leonardo, ondanks al mijn leed; de glimlach die zo welkom is, die zozeer wordt verwelkomd overal.…

Het is daar, als ware het verweesd, eenzaam en achtergelaten opgesteld. Spoedig zal ik het tot mijn bezit kunnen rekenen als een jeugdige verkoopster het heeft afgerekend.…

Een kale puinhoop is alles wat resteert van de Lourdeskerk, waarnaast zich nog slechts de bakstenen toren verheft als een verweesd kind dat voorgoed de hand van de moeder heeft losgelaten.....…

Zoals een verweesd kind haar ouders terdege mist, mis ik mijn trouwe, metalen metgezel, mijn attribuut en de steun en toeverlaat bij mijn excursies en wandelingen.…

Ik trof hem aan in het asiel te midden van zijn eveneens verweesde makkers en soortgenoten en schonk hem aan Vader, die ook sinds lang niet meer te midden van de levenden is. Rocky droeg een cognackleurige, haast goudgele vacht en lange jaren vergezelde hij ons, was hij onze dierbaarste vriend en kameraad. Op die oude foto zie ik hem nog.…

In de avond tonen de vensters aan de overkant van de straat waar zich de gevels van identieke flatjes als het mijne aftekenen steevast een flauw, zwak schijnsel.Het is voor mij een mysterie of daar de totale verbittering en eenzaamheid de dienst uitmaken, maar mijn kennelijk verweesde en vereenzaamde overbuurvrouw kijk ik weleens in haar danig verouderde…

Vaak zie ik haar door de straat trippelen of de trappen beklimmen van de flat tegenover die van mij als een elegante langbenige gazelle, een witte legging om de slanke benen; mijn vermoedelijk verweesde overbuurvrouw.…

Nog twee jaar geleden waren we hier samen en verweesd en verwezen neem ik plaats aan het tafeltje dat ik met jou deelde: alles is nog hetzelfde, maar jij bent er niet meer.…

Hij kijkt me aan als met wezenloze ogen waaruit wanhoop stroomt als vloeistof uit een vat, die over zijn medemensen uitgestort wordt. Stilzwijgen overheerst; hij ligt hele dagen op de bank en met zijn hand betast hij voortdurend zijn voorhoofd in een zinloos gebaar, als om zijn noodlot te bezweren of te vermijden voor zover dat nog mogelijk is. Hij…

Een witte legging om de slanke benen, mijn vermoedelijk verweesde overbuurvrouw. Ik stel me zo voor dat ze 's middags in haar woonkamer voor het televisietoestel plaatsneemt en de beeldschone acteurs en actrices gadeslaat, die onafgebroken over elkaar heen buitelen tijdens hun gefingeerde liefdesavonturen.…

In het nabijgelegen restaurant "De Postelse Hoeve" genaamd, trof ik daarop, geheel onverwacht mijn kennelijk verweesde en vereenzaamde overbuurvrouw en ik observeerde haar fragiele, tengere schouders in zomerbloes en gilet.…

Vele tassen, in wanorde opgehangen tegen een wand en bontgekleurde lange sjaals aan een rek en ook hooggehakte zwarte schoenen die als verweesde en in de steek gelaten kinderen wachten op een koper die nooit op zal komen dagen En ik verklaarde mijn nieuwe kennis achter de toonbank dat alle mannen lief zijn, behalve hij, een one-liner die wel aansloeg…

De grote bronzen klok die nooit meer van zich kan laten horen en die, wat verloren en verweesd, nog altijd een plaatsje heeft behouden in de gang en de boogvormige gewelven die eveneens herinneren aan de oude functie en bestemming van het gebouw.…

Ik bevond mij enigszins verwezen en verweesd alleen aan een tafeltje en keek uit op het feestgedruis vis-à-vis met mijn broodje kaas en mijn chocomel. Men schroomde niet blikken in mijn richting te werpen om mijn wellicht merkwaardige maar eigenzinnige isolement. Min of meer brutaal of onbeschaamd beantwoordde ik hun nieuwsgierigheid.…

De echtgenoot blijft verweesd en verwezen achter, tastend in het duister; zijn handen tevergeefs uitstrekkend naar wat hij niet meer kan omvatten.…

Men kan hier allerlei afgedankte spullen bewonderen zoals een lieflijke grote teddybeer met intens vertederende glimlach op de snuit die daar verweesd ligt en wacht op een meisje of jongen die hem zal omarmen.…

Ver van de armen van mijn vader en van de borsten van mijn moeder, als was ik al voortijdig verweesd, lag ik in het glazen broeikasje. Toch zou ik thuiskomen en mijn thuis zou de bovenverdieping worden in de Gerard de Bondtstraat. In de armen van oma zou ik haar borsten zoeken maar ze zou verklaren: "Ik ben een droge min".…

Deze stond daar in de regen als een verweesd, in de steek gelaten kind, kennelijk ten onrechte achtergelaten door de eigenaar. Onmiddellijk maakte ik van de gunstige gelegenheid gebruik aangezien er in die omgeving nergens iemand te bekennen was die het voorwerp opeiste.…

De leraren bleven als verweesd achter om het aloude procedé toe te passen op een volgende generatie.…

Zo belandde ook de sprei in een souterrain tussen andere afgedankte spullen van andere overleden bewoners die daar "verweesd" en verlaten hun vernietiging of andere bestemming lagen af te wachten en zo zag ik toevallig dat een oude dame de sprei met een razendsnel gebaar weggriste als had zij angst betrapt te worden.…

En zo belandde de sprei in een souterrain tussen andere afgedankte spullen van andere overleden bewoners die daar verweesd en verlaten hun vernietiging of andere bestemming lagen af te wachten. En zo zag ik toevallig dat een oude dame de sprei razendsnel weggriste als had zij angst betrapt te worden.…

Ze staat met het blauwe, fluwelige hoedje op het lange haar, dat haar hoofd siert als een chique, elegante baret en dat haar welhaast verandert in een portret van Rembrandt, vlak bij de vergrendelde zware deur, die moet dienen om haar wanhoopspoging te verijdelen, zo grondeloos en grenzeloos eenzaam; een kwetsbare vrouw, verloren, verweesd, vertwijfeld…

In het lokaal dat ik kende van eerdere gelegenheden waren lange tafels feestelijk gedekt met chique witte tafellakens en servetten: een kerstbrunch werd aangericht voor hen die wellicht tijdens de feestdagen eenzaam en verweesd met hun ziel onder hun arm zouden lopen.…

Ze waren het instituut in- en uitgevlogen als duiven in een duiventil en vaak had hij zich verlaten gevoeld als een verweesd kind of als iemand die door zijn voorheen altijd zo trouwe minnares in de steek was gelaten en vaak was de eenzaamheid hem aangevlogen. Maar de kapel was er nog altijd op het terrein van het instituut.…

Ik spreek haar aan met de naam die haar gegeven is (door liefhebbende ouders???), haar naam die nu bijna door niemand meer uitgesproken wordt: "Trudy ben je weer op pad???" De dag duurt te lang in het flatje en nu bivakkeert Trudy in de restaurants. Is zij weggejaagd bij de GGZ??? Zij heft haar gezicht naar me op. De diepe lijnen vormen wellicht tekenen…

Een kwetsbare vrouw, verloren, verweesd. Vertwijfeld en zonder enige regie over haar leven. Een schertsende jonge verpleger, die zich geheel onbewust is van de zielsafgronden die het innerlijk van Francesca beheersen, ziet hieraan achteloos voorbij, ziet aan HAAR achteloos voorbij en hij lacht en debiteert een vulgaire grap.…

Het kind huilt verweesd en ziet hoe onaf alles is, hoe het venijn lekt langs alle kanten. Het onderdrukt de dringende drift die zich opdringt, zet zich schrap want de wereld eist. Als dan het kind in zijn groei hapert plooit het terug in een burcht en droomt en tekent een taart in punten versneden. Het is maar een symbool.…

De docente van de Seniorenacademie blijkt niet aanwezig wegens ziekte en eenzaam, verweesd en verwezen zit ik in de collegezaal waaruit ik eens gevlucht ben, met uitzicht op berkenstammen, omringd en omarmd door hoog opschietend struikgewas met leerachtige bladeren en ander geboomte; een overjarige studente, een "displaced person".…