Alle inzendingen over verweesd

en nam ons met hen mee Hoe kon het land van Rembrandt het aanzien zo te schande een trots land zo verlagen zichzelf zo ernstig branden Hoe kon het land van Vondel schoonheid en schalmei in deze poel belanden de schaamte is aan mij Hoe rechten wij de ruggen en strekken onze geest Op dat wij morgen zij aan zij niet meer zijn verweesd…

uren turen ademloos naar hoe jij vloeibaar verder leeft in water dat jouw ogen weergeeft wazig, bodemloos broos bid ik bang in wanhoop stokt in mijn strot het woord God als ik in dromen wegloop over de groene velden uit jouw vele verhalen die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…

wie ben ik, met vele grote dichterlijke woorden met vermeende kracht van geest als jij het zuivere toont gehuld in stilte van bemoedigende blikken; waar ben ik aldoor geweest hovaardig heb ik mijzelf beloond maar jij maakt mij nu bedeesd en laat mij zijn die ik ben ik leek als verweesd ik was als een wilde struik gegroeid…

zeldzaam is het moment dat ik mij vrouw voel -ik las hoe ik me dan precies moest voelen- soms is er even de herkenning in een vage indruk van de spiegel of weerkaatsing in een ogenblik dan blijf ik verweesd achter vol ongeloof en ben ik zeker dat het mijn tweede vergissing al is dit jaar…

terwijl mijn gedachten gaandeweg verweren besluipt een vage angst mijn lijf en geest ik geef het liever nog geen naam, verstop van dag tot dag mijn ongemak in zwijgend verder leven voel de tijd reeds vluchtig verwaaien zoek mijn houvast in wie ik was verweesd en verward koester ik mijn schrale zegeningen…

ik ben nooit een kind geweest de anderen die om mij stonden herkenden niet mijn ware geest ik was niet aan tijd gebonden ik ben nooit alleen geweest de anderen die ernaar vroegen liet ik in hun waan, bedeesd gaf ik gehoor aan hun genoegen ik ben nooit een mens geweest lang voor elke onheilstijding was ik al stof en as, verweesd, bewaard…

Verweesd keert hij tot zichzelf weer; geen mens leidt of verleidt hem meer.…

In de herhaling van klankloze dagen de woorden verwezen verweesd blijft slechts het haperen van de stem echo's van verwarring erosie van het zwijgen.…

Verdriet sluiert hem in als een dempende mist waarin met trage pas zijn gedachten gaan; hij weet niet waarvandaan, waarheen de weg hem voert, welke naam de schaduw draagt die zijn verweesd gemoed beroert.…

Stil en verlaten, eenzaam en verweesd, trof ik mevrouw aan op de Social Sofa, voor zich uit starend in een onbestemde verte, mogelijk ten prooi aan mijmeringen over een voorbije of ongelukkige liefde of misschien over een jeugd die razendsnel is verzonken in de diepe, onheilspellende en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende spelonken van de voortsnellende…

Deze Adonis was blind voor noten Wisselt trompet en meisjesstem In een melig knetterend spel De gouden belofte strandt aan de westkust Na een kaakslag blies hij tandeloos door Door cool jazz en hard gif bedwelmd Een verweesde engel met een verwoest gezicht Sprong uit het hotelraam Alsof hij over de regenboog kon Stort vleugellam neer…

hij kijkt niet naar de naald leeg, gebruikt en nutteloos die hem had kunnen treffen zijn Schepper durven roepen lang voor het zover moest zijn zijn huisje is misschien niet echt weltevree of iets anders pathetisch gewauwel van hen de goegemeente die niet beter weet de borstel veegt en leegt gedachten aan wat als en staat dan stil verweesd…

zoon een zoon is mijn zoon hij is in mij nog niet gestorven vecht nog immer laat niet los wat hij heeft verworven krampachtig bewaar ik zijn beeld maar zie niet dat mijn zoon is verworden tot illusie; mijn eigenbeeld in de arena van mijn geest strijd ik nog steeds als heerser terwijl mijn koningschap al lang is verweesd…

Hotel-Restaurant "De Postelse Hoeve" vormt een uitwijkplaats, maar geen oase voor verweesden en eenzamen die op zaterdagavond met hun ziel onder hun arm lopen..... Daar wordt druk gedineerd door diverse gezelschappen en er staan rieten stoelen rond de tafels waarop men de eenzamen hun thee of koffie serveert.…

Ik zit er verwezen en verweesd bij met een lullig knutselwerkje. Spoedig zullen de dames van het handwerkgroepje arriveren. Kennelijk wordt er verwacht dat mijn glimlach staat gebeiteld op mijn gezicht als op dat van de Madonna van Leonardo, ondanks al mijn leed; de glimlach die zo welkom is, die zozeer wordt verwelkomd overal.…

Het is daar, als ware het verweesd, eenzaam en achtergelaten opgesteld. Spoedig zal ik het tot mijn bezit kunnen rekenen als een jeugdige verkoopster het heeft afgerekend.…

Een kale puinhoop is alles wat resteert van de Lourdeskerk, waarnaast zich nog slechts de bakstenen toren verheft als een verweesd kind dat voorgoed de hand van de moeder heeft losgelaten.....…

Zoals een verweesd kind haar ouders terdege mist, mis ik mijn trouwe, metalen metgezel, mijn attribuut en de steun en toeverlaat bij mijn excursies en wandelingen.…

Ik trof hem aan in het asiel te midden van zijn eveneens verweesde makkers en soortgenoten en schonk hem aan Vader, die ook sinds lang niet meer te midden van de levenden is. Rocky droeg een cognackleurige, haast goudgele vacht en lange jaren vergezelde hij ons, was hij onze dierbaarste vriend en kameraad. Op die oude foto zie ik hem nog.…

In de avond tonen de vensters aan de overkant van de straat waar zich de gevels van identieke flatjes als het mijne aftekenen steevast een flauw, zwak schijnsel.Het is voor mij een mysterie of daar de totale verbittering en eenzaamheid de dienst uitmaken, maar mijn kennelijk verweesde en vereenzaamde overbuurvrouw kijk ik weleens in haar danig verouderde…

Voorzichtigheid is overleden voortijdig ten grave gedragen de porseleinkast blijft onverwacht verweesd achter Voorzichtigheid opzettelijk misleid in het holst van de nacht uitgegleden op het flinterdunne ijs van de gracht het hek van de dam de geest uit de fles de kou niet van de lucht aansporend tot risico’s: zelfbeheersing vliegt…

Twijgen zwiepen los en verstrooien zich, verweesd tussen bladeren die omhoog wervelen in tegendraadse krachten. De sterren hoog en stil stralen onaantastbaar voorbij aardse dimensies in een ijl universum. Gedachtenslangen kronkelen in het grijze weefselmoeras. Regenplassen rimpelen redeloos in richting.…

Vaak zie ik haar door de straat trippelen of de trappen beklimmen van de flat tegenover die van mij als een elegante langbenige gazelle, een witte legging om de slanke benen; mijn vermoedelijk verweesde overbuurvrouw.…

Nog twee jaar geleden waren we hier samen en verweesd en verwezen neem ik plaats aan het tafeltje dat ik met jou deelde: alles is nog hetzelfde, maar jij bent er niet meer.…

Hij kijkt me aan als met wezenloze ogen waaruit wanhoop stroomt als vloeistof uit een vat, die over zijn medemensen uitgestort wordt. Stilzwijgen overheerst; hij ligt hele dagen op de bank en met zijn hand betast hij voortdurend zijn voorhoofd in een zinloos gebaar, als om zijn noodlot te bezweren of te vermijden voor zover dat nog mogelijk is. Hij…

Een witte legging om de slanke benen, mijn vermoedelijk verweesde overbuurvrouw. Ik stel me zo voor dat ze 's middags in haar woonkamer voor het televisietoestel plaatsneemt en de beeldschone acteurs en actrices gadeslaat, die onafgebroken over elkaar heen buitelen tijdens hun gefingeerde liefdesavonturen.…

Ik ontdek de kerven, beten, knepen Als sporen van lust op haar rug Ons lied duurt, een bitter, laf graaien Naar haar troebel grasland Stiller dan een steen Zat zij in haar rieten kooi De weerstand geknakt Verweesd het kruis dragend Met verkrampte lippen Haar tong in de klem Tot er een huivering door haar ging Haar geketende polsen rusten…

In het nabijgelegen restaurant "De Postelse Hoeve" genaamd, trof ik daarop, geheel onverwacht mijn kennelijk verweesde en vereenzaamde overbuurvrouw en ik observeerde haar fragiele, tengere schouders in zomerbloes en gilet.…

Vele tassen, in wanorde opgehangen tegen een wand en bontgekleurde lange sjaals aan een rek en ook hooggehakte zwarte schoenen die als verweesde en in de steek gelaten kinderen wachten op een koper die nooit op zal komen dagen En ik verklaarde mijn nieuwe kennis achter de toonbank dat alle mannen lief zijn, behalve hij, een one-liner die wel aansloeg…

De grote bronzen klok die nooit meer van zich kan laten horen en die, wat verloren en verweesd, nog altijd een plaatsje heeft behouden in de gang en de boogvormige gewelven die eveneens herinneren aan de oude functie en bestemming van het gebouw.…