Alle inzendingen over vodden jas

Mien kon haar kerel wel wurgen, de politie kwam hem ophalen, want bij het omruilen van zijn oude jas voor een nieuwe in een dure herenzaak was hij vergeten zijn legitimatiebewijs uit zijn vodden jas mee te nemen. Nadat proces verbaal was opgemaakt mocht Wouter weer naar huis.…

Een rode jas daarop zag ik nooit meer, is meestal gekleed in mooi zwart leer. Haar zoontje trots naast haar in de pas, gekleed in z'n mooie nieuwe rode jas.…

sneeuwvlokjes stuk voor stuk een reden tot geluk kleven zich zonder hoop vast aan de mouwen van mijn jas die wel duur was maar waterbestendig…

Overstelpt door gedachten vliegen woorden langs het duister op zoek naar licht en warmte naar jou, mijn seizoen niet de jas verwarmt zinnen in de tijd, noch handen in de zakken verstoppen het jou in mij, geknepen vuisten verkrampen niet meer de ooit gesloten handen geopend naar het voorjaar vliegen wij voorbij uren vinden…

Maar eerst is er een oude jas. Nu hangt hij aan de kapstok, binnenkort wordt hij verbannen naar het hok. En eerst is er een avond waarop ik aarzel naar buiten te gaan. Buiten is het koud In gedachten trek ik voor het eerst die oude jas aan. Ik ben alleen op straat. Wie had dat durven hopen.…

Zij kwamen op instigatie van hun moeder en schoonmoeder een jas brengen; een dikke, bruine winterjas, met bont gevoerd, die zij in hun armen geklemd hielden. Ze prezen mijn woning de hemel in; het gezellige halletje, de solide ouderwetse deuren. Ze vroegen mij de jas te passen maar helaas was deze te krap.…

- U moet weten waar mijn jas is. - Hoe zou ik dat kunnen weten, antwoordde ik. - U heeft ook mijn hoed gevonden. Gelukkig nam zij nu haar handen van mij af, en ging half zitten op de tafel, wat mij enigszins bevrijdde van de schrik. - Waar is mijn jas? Ze vroeg het dringend alsof ik het antwoord voor haar verzweeg.…

Een mens: een jas, een broek, een hoed.…

ik leg het zomerjack weg en zoek de juiste jas voor de herfst van mijn leven, ongedragen met lege zakken, misschien ooit weer gevuld met tijd…

De zaak met de trotse en welluidende naam "De zilveren schaar", een benaming die in witte krullerige letters op de glazen winkelruit staat vermeld, heeft nieuwe huisvesting verworven aan de Westermarkt. Het brede pand strekt zich uit in de winkelgalerij te midden van de overige neringdoenden. Binnen in de zaak hangen de kledingstukken geduldig in…

In die jaren kwam van tijd tot tijd de voddenman in onze straat met zijn wagen en dan was het feest want wij, kinderen nog, kregen dan steevast een speelgoedje in ruil voor de geleverde vodden. We bezaten niet veel en waren tevreden met weinig en graag zou ik terugkeren naar die jaren van onschuld....…

Mijn vodden hullen mij slechts in schijnvertoning, het masker dat ik draag is doorzichtig als glas. Meegenomen door het zwart is het maar een kwestie van uren … of misschien dat ik zomaar een bloemetjesjurk aantrek en mijn balletschoenen om dan de polka te dansen ja misschien doe ik dat wel.…

Toen liet ik de drank ook staan, hing als een vod in elkaar, een week lang, en dronk dag en nacht koffie. Eindelijk was ik er doorheen. Nu moest ik ook nog het roken laten.…

Gehuld in haveloze vodden. Zij zijn zwaar depressief door het eindeloze gezanik. Ramp, Gaza. Wat een ellende. Eelt kan het niet meer aan en kijkt geen t.v. en leest geen kranten meer. Volkomen ingestort. Help! Smerige aasgieren! Beroerde hitte!…

Ik wil niet sterven als een vod, 'k wil rechtop met hem gaan.…

In de kilte van het moment dat ik me zo moederziel verlaten voel, is zelfs jouw shirt een waardeloos vod. Ik trek het aan, mijn magere lichaam rilt van de troep die door mijn bloedbanen stroomt. Het shirt komt tot aan mijn knieën, ik verzuip in het enige wat ik vast kon houden....wederom een illusie.…

En zo herinner ik me tevens hoe af en toe in de grauwe straten van onze arbeiderswijk de voddenman verscheen met zijn wagen en hoe onze moeder dan de vodden afgaf en wij, kinderen nog, in ruil daarvoor een speelgoedje kregen.…

Boombladeren zijn al vodden geworden. Kerstboomversiering hangt onder het nest.…

schoppen maar tegen het beest hij is nooit één van ons geweest je kijkt ze aan voelt de slagen sluit je af, de pijn is niet meer te verdragen moordlust in hun blik verlamt al je gedachten je proeft het bloed weet waar ze op wachten botten breken en de kou trekt op je ziet jezelf verfrommeld als een vod nog trappen ze uitzinnig…

de ijzeren hamer beslecht het laatste lot en daalt als donderslag bij herhaling neer op de dodenkamer; zes houten planken bekleed met een blauw vod zij omsluiten het vertrokken leven een man met verleden nu door spijkers in het donker gedreven de priester zingt doorheen de mist van wierook over ons laatste oordeel dat zuigt aan ons…

Hij gaf de voorkeur aan de vodden van een armzalige jeugd boven de te krappe pakjes die hij moest dragen. Eigenlijk heeft hij het altijd betreurd geen paria, geen straatjongen, in de jaren van zelfontplooiing niet tot de ondergang gedoemd te zijn geweest. Hij heeft die slechts benaderd.…

Mijn lijf is als een jas, alleen van mij, verkleurd en wel hou ik hem nog wel.…

Ze zit daar maar te zitten en ik zit maar te staren naar constant dezelfde vodden tussen geritsel dat al even onveranderlijk in beweging is. Dat opwindende schaduwspel was`t dan bijna wel. Eén keer knipoogde ze. Dat was toen ik even niet keek. Zul je altijd zien.…

en doof de herinnering niet aan de drie gouden zuilen, als het lot mij versmeten heeft en mij vervuilen laat als een vod.…

De jas doet twintig jaar na dato nog altijd dienst alsof daarin nog steeds de warmte huist die mijn liefste moeder, sinds lang overleden, mij tot op de huidige dag zou willen verschaffen als niemand anders op deze wereld....…

Verfrommeld als een vod, zonder kans op herstel In een vlaag van dood en verlies. Ik grijp de slijmmond tussen dijen van room. Schroom lijkt niet gezond. Zij snoeit mijn tak in de vloeiende ruimte.…

Juist op die dag had je het hem voorgoed willen zeggen: hoe de feestelijk-oranje ballon van je verliefdheid geknapt was zodat er slechts een slap vod over was dat lusteloos ter aarde lag; hoe het porselein van je genegenheid onherstelbaar gebroken was.…

Onderweg smolt het ijs snel vanwege de hitte en een gedeelte van het ijs drupte op mijn jas. Ik schrok mij wild, want moeder zag het en nu dreigde echt de tweede wereldoorlog, maar gelukkig hield ze zich in.…

Is mij een vodderij gevallen uit de pen, (Weet, lezer, dat ik al mijn vodden daar voor ken) Ik sluit ze van mij af en laat ze liggen rotten: Lang, lang na haar geboort onthaal ik ze de motten, En val der met de keur van een vers oog op aan.…

Wat heeft de meeste mensen van keurige burgers in rabauwen veranderd? Volgens mij de moderne communicatiemiddelen. Met name internet heeft een slechte invloed op het gedrag en de kleding. Facebook en Twitter laten de mensen denken dat zij honderden 'vrienden' hebben. Die makkers hebben zij echter nooit gezien en meer dan een paar onbenullige mededelingen…