Alle inzendingen over voorgrond

Ik treed ongaarne op de voorgrond, blij met bleu.…

Een groot probleem is dat heel veel mensen hun zegje over de bestrijding van het corona-virus willen doen. In plaats van te luisteren en te handelen naar de suggesties van onze regering wil menigeen zijn eigen geurvlag uitzetten. Ik doel niet op wezenlijke inhoudelijke kritiek van b.v. De Hond maar op wat b.v. Aboutaleb ter berde brengt. Nauwelijks…

Natuurlijk wel, ik doe het al drieënveertig jaar. Leven met mijzelf wel te verstaan! Ik ben dan ook bevooroordeeld om er in alle objectiviteit een eerlijk antwoord op te geven. Toch wil ik hier een poging wagen om een beeld van mij te schetsen, dat realistisch genoeg is, om niet door mijn naaste omgeving op hoongelach onthaalt te worden. Mij zo…

de meer diepere verlangens treden gestaag naar de voorgrond het is een ongekende ervaring. de allerdiepste schreeuw wil sterven om te leven met het volkomene om het onvolkomene achter zich te laten.…

Letters tekenen Achtergrond, voorgrond zelden gegrond Van vandaag en vroeger maar nooit van straks Waarom schrijven?…

Nu, vijftien jaar later, met de markt op de voorgrond, zien we juist het omgekeerde. De samenhang in de zorg wordt door de concurrentiegedachte sterk tegengewerkt. De ondoelmatigheid wordt hierdoor vergroot. De ketenzorg komt nauwelijks op gang en de coördinatie voor de patiënt is nog steeds inadequaat.…

Alles gaat goed totdat uit het niets het meest op de voorgrond tredende Kamerlid wordt geschorst. Ze weet zelf niet waarvoor! Tenzij ze een vagijn-foto naar ondergeschikten heeft gestuurd, zal het duidelijk zijn dat de interne (mis)communicatie intern besproken en opgelost had moeten worden. Waar blijft partijleider Sassen?…

je kijkt naar mij maar bent mijn horizon al lang voorbij doolt in onbekende verten ik voorgrond niet in een wereld waar de waan het spook verscheurt en vreemde geesten krijsen toch wil ik bij jou blijven als een laatste draad voor je ons voorgoed verlaat ik pak je hand je kijkt verschrikt en voelt ineens je eigen ik en lacht…

Ik zie hoe de droefnis jouw gezicht week en vochtig maakt naar zijn grauwe visie boetseert mijn keel implodeert tientallen woorden ontrafelen van binnenuit in het pijnlijk mysterie van de stilte de lucht huilt mee zijn tranen vegen de voorgrond geleidelijk met de achtergrond gelijk we blijven op een stil gepluimd podium achter gekneld…

De beschaving die levenslang haar richtsnoer en bestemming was klinkt nog door, doet nog altijd haar naweeën gelden en restanten die, afstervend, nog altijd weerklinken maar niet meer op de voorgrond treden of de boventoon voeren....…

door onze haren streelt de wind die pijnlijke plekken laat voor wat ze zijn voel de kracht groeien vanuit je hart het kost bloed, zweet en tranen om te kloppen een schittering van zonlicht treft jou de voorgrond ligt voor je open maak je passen rap voor de schaduw komt en je wachten moet op nieuwe kansen normaal een kus, dan weet je dat…

het schilderij is klaar een droom in perspectief de verte ingekleurd met wensen en verlangens je domineert de voorgrond en drapeert je schaduw in de rafels aan de horizon alsof ik ooit met jou begon, een grof penseel vol lusten, in streken die niet rusten je stapte plotseling in vertrapte de structuren en verbleekte toen de achtergrond…

In een voor mij zo roerige tijd Waarin emoties om de voorgrond strijden Waarin alles nog onzeker is En ik mij af en toe weg voel glijden Vind ik bij jullie kalmte en rust Creëren jullie voor mij een eigen plek Een waar alles veilig is En rust als ik mij even terugtrek Kan niet omschrijven wat ik voel Zelfs niet als ik het probeer in dicht…

liggend op de voorgrond het ontzielde lichaam van een zekere Adriaen het Kint doch van de dode niets dan goeds zijn misdaden zijn inmiddels toch al ruim verjaard alleen de groengele teint bezorgt mij nog altijd kippenvel... het lijk als lijdend voorwerp gereed voor een lesje in 't ontleden door dr.…

die mijn huid tot bloedens toe doorboorde in een rode vloeiende stroom intense pijn die het lichaam laat schreeuwen het onrecht keert zich telkens weer herinneringen die nooit meer verdwijnen omdat ik aan het einde ben van mijn verweer dromen die uiteen zijn gewaaid door stromingen die ik niet kon temmen eenzaamheid op de voorgrond…

Dán gaat het over echte liefde die nimmer op de voorgrond treedt maar in geval van haat en wraak dan is de wind witheet dan rukt hij hele takken af ontwortelt dikke bomen geeft de mensen zorg en angst en alleen maar boze dromen.…

Je zit in mijn landschap, mijn voorgrond, mijn voetlicht. En toch ben je er niet. Hoe licht het ook zij, daar en toen, mijn hart blijft een donkere kamer. Meeuwen ontbreken maar zwieren daarbuiten en strooien kwistig hun klachten rond. Er waait wat haar naar het westen van jou. Als de duivel je niet komt halen, dan doe ik dat zelf wel.…

In mijn kamer getuigen nog altijd de cadeaus die je me eens, in lang-vergeten tijd schonk; de gordijnen die je voor me naaide en de grote foto van het Wilhelminakanaal met op de voorgrond de boot met kringelende rookpluimen uit de schoorsteen van onze tweeëntwintigjarige vriendschap die je plotseling wenste te verbreken door het verwijt van mijn zogenaamde…

De foto van de koninklijke stad, die wij samen bezochten in lang vervlogen tijd met het silhouet van een lantaarn op de voorgrond dat de brug bekroont, met de rivier en met in de schimmige verte de kathedraal, siert nog altijd mijn wand.…

Stond in zijn verbeelding het bombardement van Dresden zozeer op de voorgrond dat het mij nu nog nachtmerries bezorgt? Was hij het, meneer S., en durfde ik hem niet aan te spreken?…

Vrouwen over wie men beweert dat ze getekend zijn door beperkingen, maar bij wie, zoals sommigen beweren, het gevoelsleven meer op de voorgrond treedt; meer de voorrang krijgt dan bij de zogenaamd normale, verstandelijk zozeer "hoogontwikkelde" mens.…

Op de genoemde schilderijen zag je indrukwekkende oprijzende landhuizen en op de voorgrond elegante, gezwinde, grijze windhonden die eraan voorbijsnelden Moesten de afbeeldingen herinneren aan die moedige jongemannen die nog maar kort geleden de Normandische kust bestormden en die allerminst slechts kwamen voor de liefde maar daarentegen voor het…

Nog juist op de voorgrond, in pasteltinten, een gedeelte van een passerend schip. Uit de blinkend-metalen schoorsteen kringelt een rookpluim. Onder de brug, heel ver weg, tekenen zich met alle scherpte de zwartgekleurde lichaampjes af van eenden, dobberend, deinend en drijvend op de woelige stroom.…

Jos, voor velen bekend, bij velen geliefd bij nog meer mensen een man op de achtergrond, want als Jos eenmaal op de voorgrond was, was hij er ook! In die nacht, dat mensen voor een geboren kind te kerke gingen, verliet hij het aardse, net alsof hij het zo bedoeld had.…

Op de voorgrond een lantaarn die het beeld diepte geeft. Verder weg op de brug een levensgroot kruisbeeld en in de blauwachtige verte de kerk met mij nu onbekende naam. Het bezoek aan de koninklijke of zo men wil keizerlijke stad vormde voor ons in die zo lang vervlogen tijd een kleine escapade uit het zo saaie en monotone kantoorbestaan.…

woede is niet opportuun emotie compliceert een fijnmazig proces van denken en doordacht handelen stappen verpakt in voortschrijdend inzicht met rationeel verwachtingspatroon perspectief door karig woordgebruik expressieloos gelaat en gortdroge uitspraak advocaat op voorgrond en achterhand troeven achteloos op tafel gegooid haast nonchalant…

Een enkele, fragiele, zilverwitte berkenstam verheft zich op de voorgrond, terwijl zich tot aan de horizon kleurige vlakken met wisselende begroeiing ontvouwen waarop je heel in de verte popperige bruine en zwarte "speelgoedpaardjes" ziet grazen......…

De foto siert nog mijn wand; op de voorgrond de oude, beroemde Karelsbrug met de beelden en een scherp geprofileerde, zwarte lantaarn en in de schimmige, blauwe verte de bebouwing in het overige stadsgedeelte waarboven de kathedrale kerk trots uittorent....…

Onze leraar zou prominent op de voorgrond een bijbehorende tekst voordragen en inderdaad zie je op de desbetreffende foto uit dat jaar zijn gestalte vóór de opeengepakte groep van de leerlingen.…

lieftallige Madonna die medelijden of mededogen dan wel verbazing schenen uit te drukken, keek ze even later speurend of belangstellend mijn kamer rond en vestigde haar ogen op de bontgekleurde, grote foto van het Wilhelminakanaal aan mijn wand met de witte brug op de verre achtergrond en de boot met schoorsteen met kringelende rookpluim op de voorgrond…