Alle inzendingen over ware fictie

Nu wachten op de hulptroepen want ik krijg haar van zijn leven niet terug waar ze hoort natuurlijk! Er gebeuren rare dingen als je even naar de brievenbus loopt hoor, dat kan ik je verzekeren.…

Waar kom je zo’n toewijding nog tegen? Want Jaap deed zelfs na werktijd nog aan huisbezoek. Even kijken of de pleister nog wel goed op zijn plaats zat. Die krengen willen wel eens verschuiven. Maar laat ik u, brave lezers, niet onrustig maken met uitweidingen over Jaaps erotische escapades.…

Ik kan mij slechts herinneren het af en toe doodlopen van steegjes in kromgebogen steden waar door de tijd gelouterd licht hing, een enkel bord een klein rood balkje en jij die vroeg of we hier wel verder zouden kunnen. Ik heb je nooit teleurgesteld.…

Fictie was mijn idee. Ik verzon een eigen verhaal, dat wel aansloot op haar situatie. Wel een beetje beschaamd. Op een dag ging ik bij haar op bezoek, met betraande ogen, mijn haar in de war en totaal overstuur. Ze keek me vreemd aan en vroeg wat er was. Waarop ik zei dat er niks aan de hand was.…

dauwdruppeldouche de vruchtbaarheid geschonken witte jurken dansen in het ochtendgloren de meidans is geboren.…

zachtjes maar zeker zie ik mezelf langzaam naar beneden zakken het drijfzand is te sterk zodat ik niet in staat ben om een krachtige hand te pakken eenzaam en zo alleen zakkend naar de diepte van mijn afgrond angstig kijk ik om me heen met de wetenschap dat voor mij het einde gekomen is had ik maar eerder een duidelijk signaal afgegeven…

Stel je eens voor dat fictie echt zou zijn......…

Nu is fictie soms meer waar dan non-fictie, maar onze ambitie was non-fictie te schrijven en we hebben alles gecontroleerd en gecheckt, dus wilden we graag weten wat er dan niet aan klopte. Tijdens de overhandiging herhaalde hij enkele malen dat hij in de zomer van 2019 geen burgemeester van Groningen was en ja, dat klopt.…

nee, een hoofdrol wil ik niet, zweven in letterhoofden in een wereld die slechts jullie behoort; een zelf geschapen egodroom waar jullie mij, heimelijk, zonder enige schroom met de kop van Jut bestoofden achter het gesloten doek van fictie souffleer ik mijn eigen vertrek en hoor de auditoren roepen: wie is hier…

De dichter draagt het lot De mensheid te behagen Hij klimt op het schavot Bereid hun leed te dragen Daar lijmt hij feit en fictie Verlaagt daarmee hun pijn Doch al hij oogst is frictie Verbannen harlekijn Eenzaam zal hij sterven Het blijft een sneu bericht Op half ontgonnen erven Is waar zijn lichaam ligt…

Ik denk het niet, ik vaar met alle winden om elke rotspunt waar jij zit te zingen heen en geef je desgewenst gewoon een 2. Toch klem ik mij als een Odysseus vast; al zit ik in de klas en niet op zee, verliefdheid sleurt ook wel schoolmeesters mee die niet gesnoerd staan aan de mast.…

Daar waar ik in het donker liep en zelfs de echo geen klank na liet daar heb ik zacht mijn tranen gehuild van bitterheid en intens verdriet. Daar waar het donker eenzaam was en ik alleen mijn stappen heb gezet waar rust mijn hart opnieuw beroerde na het smeken van mijn hulpgebed.…

Zo heb ik ooit een boek getypt dat door de burgemeester van mijn stad, Koen Schuiling, tot fictie werd gedoopt. Dat was het niet en wat erger was, hij heeft nooit willen uitleggen waar die fictie uit bestond. Ik ben er nog kwaad over en dan niet zozeer voor mezelf, maar vanwege mijn co-auteur Priscilla.…

Liever schrijf ik fictie, wil mensen enkel maar amuseren. Daarom schrijf ik ook zelden autobio. De enkele verhaaltjes die autobio zijn – ach, eigenlijk heb ik er spijt van wanneer ik ze geplaatst heb; dat gaat geen mens aan dan mijn diepste vrienden. Zo ook mij vriend. Zou hij lachen als hij mijn fictie “Pijn” zou lezen?…

Fictie onthult waarheden die de werkelijkheid verbergt.…

lange erg lange gangen de oorverdovende ruis een blinkend licht als een verdwaalde ster uit een andere tijd op weg naar een heldere hemel wie wil ontwaken uit deze rumoerige mechanica.…

Ik hou van fictie, aangezien fictie situaties kan herstellen die verloren zijn gegaan'.* Mijn leven is rijker geworden; naast mijn werk, reis ik over de wereld, waarbij ik nog één continent, namelijk dat waar Australië is gesitueerd, heb te gaan. Waar ik na mijn dood terecht kom, heb ik geen weet van.…

In roze wolkjes voel ik mij, schreef het meisje, het kind met de logische ogen. Handen ingetogen schoven een blozend verhaal naar de rand van de tafel. O en nooit sedert Frigga die de wolken spon waren zo teder twee handen. Hoe ik ook mijn best deed het opstel te lezen ik moest: plotseling reizen mijzelf achterlaten in minnen en plussen…

Tranen vulden zijn ogen toen hij zijn ouders zag, het bloed van hun doorgesneden kelen opgedroogd....Zijn zusjes,...WAAR WAREN DE ZUSJES..!! Paniek maakte zich meester van hem.. Zijn benen wilden niet meer toen hij de twee lichaampjes op de Matze, het ouderlijk bed, ontdekte... Tergend langzaam liep hij naar ze toe....…

Schuif de raampjes open maar schrik de vleermuis niet uit zijn vel die sukkelig zijn zware vleugels ontdeugend de wind insteekt. Gooi de deuren open maar trap die slak niet plat die slijmerig sluipt over zachte tenen zijn spoor achterlaat. Doe dan het rolgordijn omhoog en voel de maan rustig op je schouders rusten wat ben je…

Ze strengelt haar benen in elkaar kijkt verwonderd door de straten die overwoekerd worden door sterke thee en dure winkels met etalages vol macht. Ze slaat haar omslagdoek om haar schouders loopt door het schouwspel van goud en geur denkend dat niemand haar ziet terwijl ze ontdeugend op je tenen stapt.…

Tranentrekkers vullen de zaal met mensen die als haatobject zijn geprojecteerd op een wit doek vol met vlekken in de bioscoopzaal letten ze niet op je onschuld. Zeg vooral geen ‘boe’ of ‘bah’ maar laat het allemaal zijn gangetje gaan als de speler zijn been er dan toch weer afvalt maakt het niet uit, the show must go on.…

Ze bleef staan waar ze stond, durfde zich niet te verroeren ze hield zelfs haar adem in. In haar hoofd speelden allerlei gedachten en vragen, zou hij hier wonen, waarom droeg hij zo’n grote zwarte cape met capuchon, had hij iets te verbergen, woonde hij hier alleen of had hij een vrouw en misschien kinderen.…

Fairouz Want waar de dood is moet ook gelachen worden… oud creools gezegde.…

Betekenis van "Bewering" volgens wikipedia: Een propositie of bewering is in de logica een declaratieve zin die of waar of onwaar kan zijn. Een bewering onderscheidt zich van een zin doordat een zin slechts een formulering van een bewering is, terwijl er vele andere formuleringen kunnen zijn die dezelfde bewering uitdrukken.…

De chrysanten, die in de vaas op de tafel bij het raam staan: dat zijn niet de chrysanten die bij het raam op de tafel in de vaas staan De wind die je zo hindert en je haar door de war maakt, dat is de wind die je haar verwart; het is de wind waardoor je niet meer gehinderd wilt worden als je haar in de war is.…

jij bent de ware, jij bent mijn man, en je weet dat ik niet meer zonder je kan. huisje-boompje-beestje, dat is onze wens. door jou voel ik me weer goed, ik ben weer een persoon, een mens.…

We weten het niet, maar maken plannen goede voornemens voor het nieuwe jaar het is allemaal mooi en aardig maar wie van ons maakt het wérkelijk waar ?…

Jeruzalem uit jouw schoot schuift een zoon waarna een land vol kinderen ik zuip me zat aan je zog je borsten barsten van vertroosting beken vrede vloeien mij aan de rijke vloed van vele volken zou ik niet buigen vol ontzag voor jouw tempel waar mijn vader woont…

Eigenlijk totaal onbelangrijk, maar buiten zinnen letterlijk een hart spuien waar de geest overloopt... Onafgemaakte zin, gebeurt mij wel vaker, soms maak ik mij er van af met puntjes. En toch..... Waar woorden wonen, wonen woorden waar.…