Alle inzendingen over wenkbrauwen

Mevrouw Wenkbrauw buigt zich ondertussen over mijn probleemgebied. "Oók verven?" vraagt ze. Ja natuurlijk, óók. Ze begint met vaardige bewegingen te plukken. Ondertussen gezellig over haar kerstvakantie in haar geboortedorp kwebbelend en tegelijkertijd een walmende rookadem in mijn gezicht blazend.…

haar mond wil geen vraag meer ze trekt haar wenkbrauw lichtjes op tikt de brief en likt stoïcijns haar timbre…

.' Hij wijst op zijn voorhoofd, voor 't eerst zie ik goed de diepe golvende groeven en dat z'n wenkbrauwen zwaar en lang zijn, de haren krom en vuil van kleur en droef als zijn snor.…

Ineens is de helft van mijn wenkbrauwen verdwenen. De haartjes zijn weg. Ze zwerven naar plekken waarvan je je wenkbrauwen op zou trekken. Ik teken ze soms minimaal bij met een oogpotlood. Met de nadruk op minimaal. Schrikbeeld: wenkbrauwen die overduidelijk getekend zijn.…

‘En wat doet eh…Del voor werk,’ vraagt ze nu met één wenkbrauw opgetrokken. Soms denk ik wel eens dat het vermogen om slechts één wenkbrauw op te trekken, genetisch bepaald is. Net als ongekend dom lullen.’ ‘Del is lerares Nederlands,’ antwoord ik zuchtend. Kun je daar iets mee?’ ‘Niet echt nee. Kun je dat tuig een beetje aan?’…

Maar het is binnen een half jaar de zoveelste keer dat weldenkende mensen hun wenkbrauwen fronsen over zoveel politiek onzuiver handelen, wat vroeg of laat moet uitlopen op de verwijdering van Trump. Maar ten koste van wat?!…

De gladde wangen zijn verdwenen De lippen ooit vol, warm en vrouwelijk gestift Zijn nu met mannelijke trekken begift Gezichtsbeharing is verschenen Wenkbrauwen vol, de kaaklijn strak Waar borsten fier naar voren staken Is nu nauwelijks iets meer om aan te raken De rechte schouders , volmaakt in dit pak Een droom is vervuld Bewondering is…

een vermoeid hoofd rust op mijn handen de armen steunend op een gammele tafel ik zie naar u allen ja ieder in de virtuele zaal leg ik in mijn blik aan banden u ziet mij vragend aan verwacht iets groots, een meesterdichter dient u voor te gaan in deze schrijversloods mijn mond opent zich langzaam en beheerst, frons de wenkbrauwen…

Als een schilderij was zij met heel veel perspectief en felle kleuren om haar mond een strakke lach gerimpeld als oud linnen wenkbrauwen getekend twee dunne lijntjes licht ovaal en zwart lippen donkerrood dochter van de dood Als een schilderij was zij antiek innovatief een waar gebeuren de morgenstond die de avond zag vevuld van zinnen…

Er ligt een mooi evenwicht Een eigen, klare taal In het menselijk gelaat Die het gemoed lezen laat Achter een onderhuids web van spieren Zoals angst mond en oog openspert Een vrouw toont het nog wat meer Hoewel hun vetlaag alles weer effent De snelle opgetrokken wenkbrauw Een bijna onzichtbare groet Vertraagt als ze over de wieg buigt…

Ik wil oud worden met mijn rimpels en omdat L’OREAL beweert dat rimpels veroorzaakt worden door lachen en het fronsen van de wenkbrauwen dan heb ik hier een gouden tip voor jullie dat honderden verspilde euro’s scheelt: LACH NIET MEER EN SCHEER DE WENKBRAUWEN AF……

Om te gaan in de nacht op een boot met een sluier als een deken gelegen over jouw indringende wenkbrauwen jouw dromende ogen wilskrachtige kin op de rustige deining van je jongensbuik vaar je naar de apen die op harpen slaan en tussen pilaren die druiven torsen van vreemde vruchten eten uit een zilveren schaal en de maan rilt van…

De causses zijn hoog Haar erosie diep De rivier is daar vol en woest De keien hard De forellen in 't dartele water Ze blijven Ik kom en zal weer gaan Die beweging is echter zover uiteen In tijd Gemis van een stem Een heldere lach De wenkbrauwen gemaakt gefronst Het lukt je nauwelijks Het is een herinnering Nu ver weg Die afstand en…

.' Ik trok mijn wenkbrauwen op. Kon niet zo snel de link met mijn verhaal leggen. 'Normaal gaat J. met de auto naar het werk,' reageerde mijn vriendin op mijn wenkbrauwen. 'Maar vanmorgen lag er een briefje: ik ga met de fiets. Dan heb jij de auto. Ik dacht nog, ik heb de auto helemaal niet nodig. Maar nu weet ik het!…

Je wenkbrauwen gaan voor je ogen hangen en zelfs op je rug gaat haar groeien.’ De kapper voelt aan zijn wenkbrauwen. Hoeft zich geen zorgen te maken. De acht ringen die hij daar heeft hangen houden de boel wel op z’n plaats. Links van mij zitten vier oudere vrouwen onder een droogkap.…

Ik trek mijn wenkbrauwen gewoon op als ik in de spiegel kijk en geef mezelf hierbij een vriendelijk knipoogje. En hier laat ik het bij want dit is een kunst op zich, probeer het maar eens.…

In een knip Een subtiele wenk (De wenkbrauw die buigt De frons die één tik lang dieper snijdt) Vond ik de kracht Om een scharlaken gloed te bewaren Mijn kroost stoof de deur uit Geloof ik en ik groef me in Onder dons en haren en huid Huiverend voor een bang begin De haard gaf gensters af De hond die aan mijn ijsklompen sliep Sloeg kermend…

Haar wenkbrauwen buigen zich prachtig Boven oogen van lazuur, Beschaduwd door zware wimpers En tintlend van prettig vuur. Een neusje, Venus waardig, Scheidt haar wangen, wier zachte gloed De rozen beschaamt, maar voor 't blosje Van haar lipjes nog tanen moet.…

Deze dag is vandaag een dief trekt mijn gemoed m' n wenkbrauwen hoger draait kruinen lonkt naar haargrenzen kleurt de ochtend en m' n lippen bleker ik groei niet hoger dan sprietjes stift de uren die komen seconden lijm ik met rood en omlijn onder de vleugels de monding zielverbonden denk ik rivieren vol leven lief zet vensters…

Oh kassameisje parelschoon van huid en haar Zie hoe ik u bewonder om uw zuivere pracht Uw lijf uw leden en uw hoofd en haar Uw haar en wimpers en uw wenkbrauwen Tezamen met uw opmaak en uw dracht Dit schone doet mijn vaten zwaar vernauwen Mijn hart krijgt artistiek en huppelend gebons Mijn bloed verraad gejaagd versneld gegons Nu ik u aanzie…

hoog in een glazen kooi aan het stuur van een maaidorser haalt de boer zijn wenkbrauwen op om wat ogen niet geloven lussen, cirkels, lijnen verweven tot een groot klaverblad iets woelde door de halmen dwong de aren naar de aarde al snel strijkt een zwerm neer perslui klappen hun laptop open fotografen klikken de breedhoeklens vast…

‘ Wenkbrauwen schieten omhoog. ‘U weet wel,’ verklaar ik mij nader. ‘Die grachten waar al die Gooise matrassen in ronddobberen.’ Hij snapt het nog steeds niet want zijn wenkbrauwen blijven boven zijn haargrens staan. ‘Oké,’ zucht ik. ’In jouw geval zal het wel azijn zijn.’ Hij heeft er genoeg van en smijt woedend zijn pen op het bureau.…

vogels staren zich blind op de foto’s van vroeger zien het kind en verzinken in wroeging schrompelen tot mos de fakkel is doorgegeven aan ongeboren leven te oud om nog als leerling door het leven te gaan een vos die nieuwe streken leert de medemens verschalkt en aan het lachen brengt de dag plukt in de morgendauw gewiekst de wenkbrauwen…

te smal voor een vol kind Verveling drijft als gifdamp over Ze vindt de doos met olieverf Penselen in een oud glas Ze schetst een zelfportret tegen koude ruimte Vlijt zich in de armen van een aap, een pop In een fluwelen jurk met brokaatstiksel Elke stemming door het masker bedekt Daarboven zweeft haar gefronste blik Met vergroeide wenkbrauwen…

steeds de wilgen in zo teder als het duistert schommelt me liever in die stoel moederlijk onvoorwaardelijk draagt me nog een keer op je heupen net als toen maakt meteen werk van klossen kant mijn vleugels brussels je kietelt me tot ik swiepe zeg swiepe en dan hoor ik je schater, golden, time is golden, time is golden zelfs je wenkbrauwen…

Dat noem ‘k, o wenkbrauw-fronzende serieuzen De dag verdoen en wel met franse woorden, Chic, artistiek en supra-sensitief. Daár. Veeg je gat ermeê of snuit je neuzen En frommel ’t vod in de oude kreuken, voor den Duivel! – dát ’s hollands hè? Dàt heb je lief.…

Zijn wenkbrauw was open gebarsten tot op het bot. Drie hechtingen waren ervoor nodig om het spul weer bij elkaar te trekken. Volgens de dokter zou er bij een half jaar niks meer van te zien zijn en anders wordt hij later zo’n vreselijk sexy man met een litteken in zijn wenkbrauw.…

‘Er groeien alweer haartjes onder mijn wenkbrauwen.’ , merk ik gefrustreerd op. Het beeld in de spiegel bevalt me niet. Ik zie vermoeidheid, achterstallig onderhoud aan haar en wenkbrauwen. Het moedervlekje onder mijn lip moet ik echt eens laten weghalen en liegen dat ik onder de veertig ben kan echt niet meer.…

Uitgeput tot in m'n wenkbrauwen. Uitgeput tot onder m'n schoenzolen. In zo'n gesteldheid gaat men soms vreemde dingen zien. Zo zag ik een groot reclamebord. Groot? Wat heet. Een opduvel voor 't oog. Het flitste maar. Aan-En-Uit-En-Aan-En-Uit-En… Had ik al verteld dat 't avond was? Welnu, 't was avond. Koopavond zelfs.…

Niks bijzonders misschien voor mensen die nu hun wenkbrauwen optrekken, maar voor mij, dat gigantische gevoel van onmacht, tja dat brak me.…