Met de nadruk op minimaal

Ineens is de helft van mijn wenkbrauwen verdwenen. De haartjes zijn weg. Ze zwerven naar plekken waarvan je je wenkbrauwen op zou trekken.
Ik teken ze soms minimaal bij met een oogpotlood. Met de nadruk op minimaal. Schrikbeeld: wenkbrauwen die overduidelijk getekend zijn.

Mijn zicht wordt slechter en ik snap, terugkijkend, waarom oudere vrouwen hiermee de mist in gaan. Dat begrijp je niet als je veertien bent. Ben je blind? Over hardvochtig gesproken.

Tegenwoordig kun je ze laten tatoeëren, zie ik om me heen. Ook bij jonge vrouwen, piepjonge zelfs. Tatoeages zijn net zo onomkeerbaar als een huid die ouder wordt. Ik waarschuw maar. Ja, te laat.

Ik las een artikel over botox en fillers: wie zwicht er voor? Anita Witzier ergerde zich aan haar kaaklijn. Ik ook, Anita. Ik ook - al jaren. Terwijl zij zo’n beetje de mooiste kaaklijn en ogen van de Nederlandse televisie heeft.
Je kunt lang denken dat het onvermijdelijk is, maar nog nét te doen.

De pest is dat het proces van een slapper wordende huid doorgaat. Oogleden, wangen, hals, kaaklijn. En dan neem je een hobby. Zelf kijk ik steeds liever naar de schoonheid van mijn omgeving: vogeltjes en bloeiende planten in de tuin. Ik heb gisteren zomaar drie nieuwe geplant, tegen de schutting. Het is geen wonder dat middelbare vrouwen zich massaal op tuinieren storten.

Of je schrijft er een boek over, zoals Nora Ephron deed in The thing about my neck. Zij schreef ook die romcoms uit de jaren tachtig en negentig, zoals When Harry Met Sally. Kijk die gerust nog eens.

Ja, waar laat je je blik op rusten?

Eerst probeer je nog te corrigeren wat je ziet. Daarna kijk je gewoon naar wat er is.
Je gezicht veroudert, maar je vermogen om schoonheid te zien hoeft niet per se achteruit te gaan.

biologie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 10