Alle inzendingen over winterkou

Het vriest. Nederland doet zijn plicht. Men strooit zo veel, het lijkt wel sneeuw wat er ligt.…

waar mijn muts gedaan met warme hand gebreeën voor vorst en winterkou ik wil sneeuw begaan waar dagen zijn gevreeën eeuwen ken ik nu de rouw zie achter muts vandaan een kind op blaren sleeën wel vreemd, hoe kan dat nou ik kleef aan en volg je op je treeën ben ons eeuwig trouw zal naar huis nu gaan we gaan getweeën…

Het mag natuurlijk niet gaan dooien, dan smelt mijn sneeuw beslist te gauw en daarom vraag ik, Kerstman een grote doos met winterkou.…

Allemaal, ze zijn met veel, verspreiden zachte geuren, vergeten is de winterkou. Wit en blauw, groen en geel, de nieuwe lentekleuren, betoverend in d'ochtenddauw.…

zij zoeken zeldzaam lila langs eeuwen schelpenstrand het blauw gevuld met meeuwen zo wit als zilverzand een V-formatie vliegers verjaagt de winterkou met zuiderzonnewarmte vanuit een hemels blauw het bruisen van de golven die breken op de kust het ruisen van de harten die ademen naar rust waar komen al die spetters die glinsteren…

met bevroren vingers in een witte lach als vergezicht klokken luiden hun weemoedig tonen gedachten dromen in seizoenennostalgie de wind is bezig luchten op te schonen bomen kleuren in hun bladmagie ik groet de zomer in zijn vruchten het rijpe rood de kleur van hooi de eerste vogels zijn al aan het vluchten voordat de winterkou…

weer jagen flarden grijs langs onderkanten van een strakkendblauwe hemel de storm betaalt met regen maar bepaalt zijn eigen prijs de restanten uit een herfst die ooit oogstrijk is geweest in nagelaten groei aan takken die de winterkou niet hebben overleefd breken in het vlagen van zijn kracht afgeknapt in wilde schoning der…

Op de achtergrond dooft vioolgeluid - een wegterend decorstuk - terwijl ik van de beslagen ruit doorzichtige letters pluk Langs druppels wegglijdende zinnen glinstert het nachtelijk beminnen Ik open het glimlachende venster een zomernacht glipt in de winterkou verbaasd ontdooit de tuin en wenst er een streling en koesteren bij, in hardblauw…

probeer het handig te ontwijken de grimassen rond mijn bitt're mond maar de pijn die lekt uit ied're wond doet mij uiteindelijk bezwijken ik die de marathon kon lopen zit nu gekluisterd aan mijn stoel met slechts nog één onnozel doel mijn zelfbeklag ontlopen net nu de lente mij haar hand wil reiken en vogels lokken mij alom net nu de winterkou…

Ik koos hieruit een bontgekleurde gehaakte muts die bij nader inzien mijn hoofd wel wat strak omsloot en bijna tot over de ogen viel, maar ze zou een wapen en een beschutting vormen tegen de winterkou. En de erwtensoep, geserveerd door twee dames, smaakte heerlijk....…

En ik ging op weg, bevend en trillend, door de winterkou....…

in de snerpende, snijdende winterkou, die over de vlakke weilanden schuurt en egels verkleumd naar hun legers stuurt, knettert stil mijn hartvuur voor jou onverstoord vervolg ik mijn mars, hoewel de vorst mijn adem snijdt en de vallende nacht mijn zicht misleidt, gegidst door jouw onfeilbaar kompas sinds ik je geest en ziel heb verkend…

Ik koos hieruit een bontgekleurde, gehaakte muts die bij nader inzien mijn hoofd wel wat strak omsloot en bijna tot over de ogen viel, maar ze zou een wapen en een beschutting vormen tegen de felle winterkou. En de erwtensoep, geserveerd doot twee dames, smaakte heerlijk.....…

Deze opstelling lijkt misplaatst in een grimmige, onpersoonlijke en individualistische maatschappij; de kleurige, verlichte huisjes en het treintje lichten op in het donker, als zouden zij tot troost moeten dienen voor de treinreizigers die hier af en aan lopen, die huiveren in de winterkou.…

En zo trad de winterkou in bij je terugkomst....…

De winterkou liet ons niet onberoerd maar een klein vlammetje van een lichte kameraadschap tussen mij en de vreemde, onbekende dame laaide op. Onze wegen scheidden echter en nooit zouden we elkaar terugzien...…

Uit je nest bij 10 graden vorst. Ik voer de vogels en zie dat ze geen lege zaadhuls van gister hebben overgelaten. Voor tuinvogels is het fijn dat de mens uit de hoge hoed van Darwin is getoverd. Nu zeggen biologen dat ze dankzij hun verenpak een dikke winterjas dragen. En dat ze door eten een vetlaag opbouwen. Maar hoeveel vette mensen met een dikke…

Tegen de felle, vinnige kou waarop de maanden december en januari ons dit jaar vergastten, had ik een rode wollen muts gekocht met bonte, ingeweven motieven en met aan weerszijden een lint om vast te strikken onder de kin en een parmantige pompoen die mijn kruin moest gaan sieren. Ik vreesde dat mijn hoofd, gehuld in de nieuwe muts, al te veel gelijkenis…

wil al lijkt alles hier aan deze kant zo kil we moeten verder, de zon schijnt aan de overkant en overleven is nog steeds een sterke drang Je bent niet alleen want ik ben bij je ook al lijk ik soms voor jou ver weg ik ben bij je al lijk je eenzaam er is steeds een plaats voor jou langzaam maar altijd doorbreekt de zon de winterkou…

Nu lijkt treurnis en winterkou, neerslachtigheid en melancholie te heersen in de Chopinstraat, maar in mijn diepste wezen branden onverminderd de vlam en het vuur die deel uitmaken van mijn bestemming.…

Ik ben je droom ik kom bij jou ik help je uren verder door de winterkou wees maar niet bang, ik ben een vrouw ik ben zacht en stil en helemaal wat je wou Alles zal veranderen vannacht Alles moet veranderen vannacht Alles mag veranderen vannacht De tijd heeft alleen maar gewacht Door diepe sneeuw en pakken ijs breng ik jou naar je paradijs…

Ik koester mijn jas nu als een dierbaar erfstuk, dat goed zal beschermen tegen winterkou.....…

De balen kleurige stof waren uitgestald op lange tafels en we betastten en keurden ze en uit het rijke en veelzijdige assortiment koos ik een kobaltkleurige wollen stof om een cape van te maken, een misschien enigszins buitenissig kledingstuk dat echter zou beschermen tegen felle winterkou en dat mij mogelijk zou flatteren.…

De muts die ik steevast droeg als was ik een verkapte Moslima; de beige muts met de donkerbruine ingeweven motieven die zo goed beschermde tegen de felle winterkou, kwam op een ongelukkige manier aan zijn eind en ik zou hem node gaan missen.…

oneindige variëteit, en vooruitziend op haar aanstaande pensionering, zich de hardheid en beroepsdeformatie tot adagium heeft verheven, en die vergeten is dat de Mensenliefde haar eigenlijke en feitelijke missie is, stond ik met zware longklachten en overweldigende hoestbuien te kleumen voor de deur van een apotheek, tot op het bot doordrongen van de winterkou…

Er was tevens een zwarte winterjas bij die nu nooit meer het kwetsbare lichaam van de oude mevrouw zou kunnen beschutten tegen winterkou. Het luttele bedrag dat ik neertelde voor de kleding stelde niets voor, zou nooit meer een, zij het slechts materieel, tegenwicht vormen tegen het onherroepelijke verlies.…

Er was ook een zwarte winterjas bij die nu nooit meer het kwetsbare lichaam van de oude mevrouw zou kunnen beschermen tegen winterkou. Het luttele bedrag dat ik neertelde voor de kleding, stelde niets voor; kon nooit meer een, zij het materieel, tegenwicht vormen tegen het onherroepelijke verlies.…

Of de treinen zullen staken bij elk vleugje winterkou, blaadje op de rails, kuchje in de trein, of we huren twee keer zoveel personeel in en we betalen een miljard meer voor het onderhoud aan de spoorwegen’. Maar dat gaat ze niet doen.…

In oktober 1958 was je terug in de Londense winterkou en in januari 1959 heb je zelfdoding gepleegd. Je was zwaar depressief en je leed aan een bipolaire stoornis. Je werd 28 jaar. Jouw zus Beate Planskoy werd een medisch geleerde en zij leeft nog.…

Een rode lap die door een paar spijkers in het kozijn op zijn plaats wordt gehouden, moet de winterkou buiten houden. 's Zomers blijft hij hangen om de vliegen uit de bijkeuken te weren. De lap maakt een geplooide beweging naar rechts, als een theatergordijn op het moment dat de voorstelling begint. Ági staat in de deuropening.…