De kat en zilverkast
Een kat is een eigenzinnig trots dier, zo werd mij steeds verteld. En zo was ik gewaarschuwd dat ik niet zou moeten proberen de kat van onze buren af te richten.
We hadden in die tijd een zilverkast, een erfstuk, met glazen ruitjes waarachter zich glaswerk en serviesgoed bevonden. Toen ik eens in een fauteuil zat voor genoemde kast sprong de kat op me af en onverhoeds tuimelde ik achterover en viel met mijn hoofd door een ruitje van de zilverkast.
Destijds was ik twaalf jaar oud. Mama was woedend en sommeerde mij een ruitje voor de kast te bemachtigen. En ik ging op weg, bevend en trillend, door de winterkou....
Geplaatst in de categorie: dieren

Geef je reactie op deze inzending: