Alle inzendingen over woonoord lelijkheid vertwijfeling

Men kan aldaar in vertwijfeling ronddwalen zonder in zijn tot hopeloosheid vervallen en tot enge, onbetekenende en zinloze dimensies vervallen bestaan nog enig soelaas of houvast te vinden. De bebouwing, de brokstukken van wat men eens architectuur noemde kunnen bezwaarlijk tot de minste inspiratie of verhevenheid aanleiding geven.…

De lelijke slaper? Ben ik dat? Of lig ik nog in m'n bed en droom dat ik hier zit te typen? Dat ik vanochtend de hond uitliet en praktisch niemand tegenkwam? En dat ik maar niet wakker wil worden? Hoe zou ik dat moeten weten? Als ik iemand bel, en die neemt op.. Hoe weet ik dan dat ik wakker ben of droom?…

Wijkcentrum "De Symfonie" ligt als een lange slang van steen uitgestrekt aan de Eilenbergstraat in Tilburg Noord. Daarnaast is het gebouw van de basisschool dat al evenmin tot de verbeelding spreekt. Kinderen vieren er uitbundig en luidruchtig hun onbezorgde en schuldeloze jeugdjaren. Al van verre zijn hun kreten te horen en deze galmen in de ijle…

"Kamphuis Woonoord" in Lage Mierde bestaat of bestond uit enkele houten barakken, die ik nu nog zie op de zwart-witte ansichtkaart uit 1965 die ik mijn ouders zond.…

Duizend rozen heeft mijn tong gegeven Fonkelend en vlammend, ware kleurenpracht Eender aan het blozende stilleven Door en door met eigen falen voortgebracht Langs de afgrond manoeuvreert mijn stem Onuitgesproken val ik over randen Hoop en vrezen zetten mij nu klem Tussen doodstille zwart besproken tanden Praten doet nu niets meer tegen muren…

Het is moeilijk om een hond te laten eten uit dezelfde hand die hem slaat.…

al dit leven wil ik vertrekken van dit land geweld, oorlog en misbruik heeft mij reeds aangerand Verloren geraakt in dit bestaan stilzwijgend in de ban Ga ik weg en ik vertrek Zodra ik weet waar heen ik kan Vrijheid kan niet worden verkregen geen land is nog paraat zonder zich te laten verleiden tot het plegen van verraad Mijn woonoord…

landschap is een treurig aquarel Uit schoorsteenpijpen vluchten vreemde kleuren Die ongenood het zwarte zwerk besmeuren De dood heeft hier een ijzeren gestel Signalen van de schepen klinken schel De lucht is zwanger van ontstegen geuren Er valt geen dierlijk leven te bespeuren Dit is het voorgeborchte van de hel De duivel kon geen beter woonoord…

Zulke mensen worden gecast omdat ze lelijk zijn. Dat noem ik nog eens een leuk gegeven als je op auditie gaat. Dat vereist een vrij dikke huid als je het mij vraagt. Kom ik bij de vraag wat zo’n mens in godsnaam beweegt om de filmwereld in te gaan?…

Geslachtsdelen: het één ziet eruit als een gapende wonde en het ander als een gestroopte paling.…

Het mooist zijn lelijke mensen.…

Dat doen mensen, stem verheffen om maar gelijk te krijgen, eigen ego zo strelen dat men denkt de waarheid in pacht te hebben. Gelijk reclame, herhaal de boodschap keer op keer, de volumeknop net iets verder opengedraaid. En dan komen er volgelingen, gelovigen, adepten. Zwakkelingen stellen zich op in rotten van vier, heffen de rechterarm en klossen…

Alles wat met architecten in aanraking komt, wordt lelijk.…

Geen niemandsland bevindt zich tussen beide Waarin wij ons neutraal bezinnen kunnen En ons toekomstig woonoord vrij verkiezen.…

“Mooi zo, kan dat dan voor aanstaande woensdag, want alleen dan mogen lelijke mensen gratis binnen.” “Ja dat moet wel lukken, maar mag ik u nog wat vragen mevrouw?” “Ja natuurlijk mag dat.” “Wat heeft u eraan om lelijk te zijn als het maar om één dag gaat dat u gratis binnen mag?”…

Nu haar dagen begonnen waren te korten, nu haar borst verminkt was, waren wanhoop en vertwijfeling in haar innerlijk samengeklonterd tot massieve gesteenten en de neerslachtigheid was als een inktvis met zuignappen die haar in zijn onheilspellende omhelzing gevangen hield....…

In mijn mooie nieuwe agenda die mij optimistisch een mooi nieuw jaar voorspiegelt zonder mijn ellendige ongelukkige liefde voor jou; een agenda gelardeerd met onwerkelijke vrouwenportretten van fotomodellen en Barbiepoppen, heb ik het adres genoteerd van je verre woonoord en bestemming dat ik van je neef ontving, geschreven in nagenoeg cryptische, geheimzinnige…

en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende en ondefinieerbare tijd die alles vernietigt en verslindt in haar monsterlijk begerige muil....…

Vanaf de voorste plaats in de bus, die hij bezette, hoorde ik mijn naam roepen als in wanhoop of vertwijfeling: "Ineke!" Hij was weer op weg: hij sjouwt her en der rond in de stad. Mijn afwijzingen zijn hem rauw op zijn dak gevallen, maar mijn verre geliefde heerst over mij, beheerst mijn hart, mijn ziel, mijn gedachten en al mijn gevoelens.…

Sneeuw is liefde: het rondt de onzuivere vorm af en bedekt het lelijke.…

Liefhebben is lelijk en ouderwets men doet het niet meer ik weet het ik werk ook met handen en voeten om mijn hart te boven te blijven. - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: ‘Een hand voor ogen’…

Eerst als de mens is heengegaan, Aan 't einde van zijn lelijk liedje, En sluimert onder een margrietje, Doet hij wat aangenamer aan.…

Het kan niet anders dan dat ik moet reageren op die afschuwelijke reclame van de Zonnebloem. Sonnebloem, met sieke mensen. Het is vreselijk. Men huurt een artiest in, die voor een te hoge gage de Nederlandse uitspraak verkracht. Het is onbegrijpelijk dat dit in Nederland gebeurt, dat heel het land wordt bedolven onder de domme Amsterdamse manier…

Terwijl ik met mijn keurig gewassen, glimmende BMW richting Utrecht reed, werd ik gepasseerd door een Lelijke Eend uit het jaar nul, ik ben daar zeer ontstemd over en ik vraag de Kamerleden om uitleg over deze onnatuurlijke kwestie.…

Een lelijk gedicht over een lelijk onderwerp schrijven is ook een mooi gedicht.…

Tsjezus, wat ben ik lelijk.…

Mijn ogen vestigden zich op het, door uitlaatgassen en kwalijke dampen beroete en vervuilde viaduct bij het NS-plein toen ik bij de bushalte stond. De stad, mijn geboortestad, werd zo opgehemeld en verfraaid in glossy magazines met glanzende bladzijden en gelikte foto's, maar verdiende zij de eufemismen die als confetti over haar uitgestrooid werden…

Lichtend in het schemer, onbekend en toch zo vertrouwd, een vertwijfeling. Een aanraking van het eigen zijn!…

als de rust van gesloten ogen het geprevel van een stille naam mij ontwaken schenkt vol vertrouwen is vertwijfeling die nacht vergaan…

De uithoeken van mijn gezichtsveld, het volledige van een ander De geheimen worden moeilijk prijsgegeven Vertwijfeling heeft gezocht en gevonden, in de oneindigheid van de Liefde, maar zal gauw verslagen worden…