Alle inzendingen over zeis

De zeis haakt onder mijn kraag, plukt me van het offerblok. De keten knakt, gerinkel van schakels. Soms slaat hij elders toe, overal tegelijk. Op een melaats eiland (traag), op het derde rijvak (plots), in het kraambed (te vroeg), in een kreunend bed (stipt), op het sterfbed (te laat).…

Als nu spelenderwijs Mij de Man met de Zeis Had gemaaid, als het gras, Dat dit hooi eenmaal was, Ik behoefde niet op Meer te staan, niet rechtop Meer door 't leven te gaan...' - En dat lachte mij aan.…

Jij draagt de zeis in je hand.…

De man met de zeis komt gewis Hij treuzelt plaagt en lonkt Stelt de ontmoeting dreigend Nog even treiterend uit maar dan haalt hij uit en maait slaat ferm toe heel gewis want zeker is dat van uitstel geen ontwijken komen zal hem opzoeken gaat beslist soms beheerst onder gevoel van gemis maar een ding dat zeker is als je werkelijk…

Alleen boven het maaiveld kun je de zeis hanteren, daar worden initiatieven onthoofd.…

Onontkoombaar cirkelt u om ons heen, u danst en draait, u danst en maait, u mikt niet wanneer u uw zeis rondzwaait; mis of raak: aan de beurt komt iedereen. Uw dood'lijk werk is niet wat ik betreur, maar bij uw wals zo onberekenbaar sneeft door uw zeis jong en oud door elkaar en keer ik mij af van uw willekeur.…

Een dokter kan soms de zeis van de dood afweren, maar hij heeft geen macht over het zand in de zandloper.…

je zeis is botter dan je woord je maait geen oogst omdat je voor de dood al lang verloren bent…

ze plukt de dekens af alsof ze nestwarmte vergaart haar brekende ogen reizen zachtjes naar het licht haar schaduw draagt de zeis…

Dag Man met de zeis, je hoeft me niet te komen halen voor de reis. Ik heb in het traject een bocht verkleind, wat vouwen in de kaart gelegd. Morgen wordt mijn lichaam opgedregd.…

De man met de zeis is zeker niet goed wijs, dat hij zonder denken een ieder haalt op zijn wenken. Zonder daarbij stil te staan hoe lang menig mens nog had te gaan.…

Hij greep zijn zeis en mompelde wat verwarde taal Dan nam hij afscheid, uitvoerig zwaaiend, maar non-verbaal.…

Je kent het klappen van de zeis. Vanmiddag dus bijna verveeld gekeken hoe vader haar het hok uit trok. Ze was zo stijf als een ding. Geen traan gelaten toen hij haar begroef maar later liep je langs het hok, begon in neus en keel toch iets te gloeien, als na zeven pepermunten tegelijk.…

getand groen scherp zuur zuiver zoet bloed uit water klievingkruid hecht gabben de tijd heelt niets meer om dit uur hangt dageraad van gaan naar ijs en zeis niet je paradijs melisse heeft het zelf gedaan…

Van rots tot diepte en de zeis die zijn beweging kiest; van golf tot boegspriet en het meer dat in zijn vloot de waarheid regeert met de vaardigheid van stromen. Kringloop van gevoel, de vaste hand die met de zekerheid van licht de sporen drukt van voet tot stap tot zelfsprekend gemak.…

Magere Hein inspecteert zijn zeis. Een mens neemt afscheid. Wenkende zijn vrouw die hij een kort zinnetje toevertrouwt zodat tranen in beider ogen opkomen gevolgd door zijn diepe zucht. De sikkel doorklieft het stoffelijke van de geest.…

hier die zeis, gij bleek skelet, en doe die kap eens af dat ik verdorie zie wie ik op zijn smoelwerk veeg gij wilt mijn leven? hier, ge krijgt het verpak ik het in papier of in gestrikte schrikkeldraad ik zal wel sterven heb wat geduld en pijn dan zoals ik…

de onzichtbare zeis een hemel zwak lichtend blauw de eerste nabestaande. de nevelachtige ochtend bijeengekomen mensen wenende harten. doch hoe menselijk ons mens-zijn.…

De huid spant dubbel gelaagd Om skelet en vlees en pezen Vernieuwt zich in een wolk van schilfers Rekt zich in zijn opperste vorm Om een leren vlies Gebonden door weefsel Dat luistert naar spieren En traag sterft Waarna de punt van de zeis In dat gaaf gelaat Een kraaiepoot, een rimpel kerft…

In een hoek staat een oude zeis, op een marmeren bank zit de Dood.…

Als nu spelenderwijs Mij de Man met de Zeis Had gemaaid als het gras, Dat dit hooi eenmaal was. Ik behoefde niet op Meer te staan, niet rechtop Meer door 't leven te gaan... - En dat lachte mij aan.…

In potpourri zon net verlaten kleurt zeis plaque romançero chanson bouquet in paradeau onder balkon couplet Cantate Ballades rijgen aan den late tot jalousie en tante Teau onmin uiten in potverdeau en steken legen over `t blaten Rond deelt zomers Cologne eau in potpourri zon net verlaten.…

Wie zet er nou een oude antieke zeis bij een deur? Was zij teruggekomen? Wat waren haar plannen dan? Zijn hoofd eraf hakken? Hij moest zelf lachen om dit belachelijke idee, maar niet van harte, want ze waren niet echt als vrienden uiteen gegaan. Had zij maar niet moeten stelen!…

Ik ruik een vleugje Lissabon geworteld in het grenenhout en grijp in grief naar bessengoud dat je meebracht uit Bordeaux Ik zie een sprankje Málaga in blauwbloei op de bloemenkrans en dorst druisend naar de doezeldans die we waaierden in Rome Nu ben je van me afgenomen De natuur spoelt snel de slempers weg en zwaait ziedend met haar zeis…

De toren slaat het middaguur, het vee loeit klagend mee, libellen dansen op de maat, het koren wuift ze na, de boer op 't veld scherpt vakbekwaam de zeis, 't is warm, met de zakdoek, rood, wist hij het zweet dat parelend op zijn voorhoofd zweeft, dan rust hij even op de steel, staart turend over 't weidse land en weet, dat hij geen…

Een gesloten envelop, gelijmd, zonder jaren te tellen, plakken op een maagdelijk wit vel papier herinneringen, bedrukt, slaan letters een leven over, ooit geleefd, tot de dood ons scheidt, haalde de man met de zeis mijn leven eerder in dan het graf gedolven kon worden, bedolven onder gehuilde tranen zal de diepste kuil niet…

Op het veld dat de zeis maaide en dat ik aan de uitkanten proper houd met sikkels en scharen van licht staat een vogelschrik te kijk Hij is een mens waaraan de kauwen vreten, oud lichaam traag draaiend in de winden van een te vroeg april Een zotskap die de boer te gortig was staat op zijn halmenhoofd en armen stokstijf van angst wijzen…

Ik ben uw Dood, de dief der dieven die u in deze nacht niet verwachtte vlucht voor mij niet meer in gedachte mijn zeis zal zijden draden klieven Ik kom uw laatste adem roven geen levende ziel is mij ontvlucht voor de morgen kriekt heb ik uw zucht en zal het licht voor altijd doven Bedenkt, gij dwaze sterveling dat tijd meer waarde had dan…

Een plots besef van eindigheid, knipoog naar de man met de zeis, en die man ben ik dus zelf. Onherroepelijk, er is geen weg terug, alleen de confrontatie met het weten dat, hoe verder je komt, hoe dichterbij een afscheid wenkt.…

ik ploeg en zaai vind mijn draai in het oogsten met de zeis ik maai met korte streken de strohalm is taai een karwei van enkele weken als het gewas zijn bloemen heeft is één zwaai genoeg omdat het leven zich dan overgeeft je lijkt verbaasd als ik je nader kijkt naar omhoog en roept de Vader je bent nog niet volledig uitgebot…