Alle inzendingen over ziekte dementie dame

Haar briljante geest die overvloeide van scherpzinnigheid als een vat dat tot de rand toe gevuld is, heeft haar nu voorgoed verlaten; in de steek gelaten zoals een ontrouwe minnaar zijn voorheen innig geliefde vriendin voorgoed verlaat, Maar hoe heeft zij eens, nog maar zo kort geleden, de lange, antracietgrijze schaduwen van september bewonderd…

." Ja, zo geven zij u uw persoonsgebonden budget, alsof armoede een nieuwe eigenschap is of een psychische ziekte. Zij geven aan dat de psychiatrie op een lijn kan worden gesteld met het poneren van vooroordelen.…

Dementie is een nare ziekte en een nog naarder woord. Jij en wij, kunnen en weten niet wat te verwachten of je nog wel een beetje jezelf blijft. Als jou in een vlaag van helderheid opeens weer wat te binnen schiet, dan gaat het niet over jou toch en is er niks met je aan de hand.…

als kennen en vergeten een eigen leven leiden als niet kunnen en het weten mijn geest en ziel bestrijden als doen en telkens laten mijn lichaam zal verzwakken als zwijgen en willen praten mijn herinnering uit gaat vlakken ben jij dan ogen, mond, hand, benen voor een verloren man? wil jij dan voor mij wenen omdat ik het zelf niet meer kan?…

Zusters heb ik niet maar drop lust ik niet vertel me waar het licht schijnt Ik tel tot drie, en jij? Nee, verstoppen heeft geen zin woordend dansen in je ziel vraagtekens staan in je ogen Wat is dat voor geluid? Weet je nog van toen? ik kan me niets herinneren ach kind hou mij eens vast donder toch op, je bent me slechts tot last…

Ze zegt geschrokken: maar ik moet naar huis ( dat zeggen alle mensen met dementie ) en ‘ ik woon hier niet ‘. Dat zeggen ze ook allemaal!…

De naam is genoemd, het woord is uitgesproken; het ijzingwekkende en gruwelijke woord "dementie".…

Het licht van een vroege, onverwachte zomer speelde over de wereld, toen ik haar ontmoette in de cafetaria. Voor haar zou het nooit meer zomer worden en het viel te betwijfelen of het ooit zomer was geweest in haar leven. Ze sprak me plompverloren aan met de woorden: "Ik ben schizofreen. Ik woon in de IJskelderstaat". Haar hamsterachtige wangen…

je verdient niet meer, je verdient niets meer de hoop is dat jij terug gaat en gaat leven zodat er niets van onzin meer wordt geschreven pijnlijk diep snij ik je aderen door en smacht laat ons rusten en verzacht jezelf met dementie…

Niet gewoon vergeten, maar dementie! Een afschuwelijk gebeuren waarbij zij niets meer weet en waarbij hij er alles aan doet om… tja om wat?…

En daar kom ik trieste zaken tegen, dementie op tien-hoog, Alzheimer met a-4'tjes herinnerend aan een handicap, oorlogsdochter die vanaf het balkon de thuiszorg monstert. De lieve dame die drie uur attentie verwacht, maar een sms'je zegt mij een half uur minder toe, hoe ga je daar als (mede)mens (krachtterm) mee om.…

een grijze mist dwaalt over de kapotgeschoten akker der herinneringen. eens beploegd, bezaaid, geoogst nu een vieze bruine plas tussen aardkluiten « En wanneer komt moeder nu ? » je moeder is al dood een hele tijd ook de boer op de akker is niet meer : het veld ligt braak kilte en koude dringen door dringen door de dunne huid…

Niet voor niets komt de dame die ik bezoek uit Den Haag: het is "mevrouw" vóór en "mevrouw" ná in ons gesprek: "Wilt u een kopje koffie mevrouw"? "Wilt u een stukje gebak?" Haar pontificale villa omringt haar als een mantel van steen, marmer en pluche, die niet kan verwarmen.…

Roerloos blijft ze zitten, in het oog van haar orkaan verdwaald in de verhullende mist die niet meer optrekt Ze blijft steeds schreeuwen maar niemand wil verstaan figuren, gestalten, woorden... zo verdraaid en verrekt En terwijl het gevoel verlamt en de herinnering dooft negeert ze onbekende bekenden, defensief agressief Soms spelen kinderliedjes…

Je ogen kijken smekend willen zo graag begrijpen In je hoofd hangt een giftige mist die voortschrijdt met verwoesting Jouw handen grijpen de mijne Hulpeloos kijk je uit het raam ziet kinderen rennen maar herkent je kleinzoon niet En meegevoerd door een warme traan verdwijnt er weer een stukje van jouw leven…

De stank van ochtendpis staat altijd tegen. Incontinentie heet zo fraai haar kwaal. Ik kan de vel geworden kont niet vegen. De zuster doet het als ik koffie haal. Wat vlekken op haar borsten vastgezogen veeg ik vlug weg zij het met harde hand. In geen gebaar toon ik haar mededogen. Verbroken is de ooit zo hechte band. Intussen kijkt mijn…

Zeer veel geleerden zoeken naar een oorzaak en therapie tegen dementie. Laten die snuffelaars er toch mee ophouden! Als de dementie een klein beetje gevorderd is, wordt de doodsangst steeds minder. De patiënten hebben geen prettig leven, maar zijn de vreselijke doodsangst kwijt. Als kind begint het al.…

met kunst en vliegwerk hielden we jou in leven tot je uitgemergeld je laatste adem uitblies zonder kracht je kon niet meer lopen niet meer praten je ogen zagen zonder zicht flarden uit het verleden spraken zonder inhoud, zonder bericht je handen lagen stil huid om skelet we hebben je laten leven dood in je bed rust zacht…

de winter kan zijn broze leven geen zomergloed meer geven enkel een sluimerend bestaan in vroeger verdwaald, zo verloren voelt de wereld stilaan bevroren draagt niemand meer een naam dichter bij de stilte gedreven is alleen zijn lijf nog gebleven schijnbaar door niets meer geraakt…

Mevrouw is nog altijd van plan te gaan reizen en te gaan wandelen in het Heidepark en ze ontvouwt enthousiast de kleurige plattegrond van het park. Het zal er niet meer van komen. Verdwaasd en versuft zit ze aan de tafel in haar nieuwe onderkomen, een kleine kamer met alleen het hoogstnoodzakelijke. Ze is de regie kwijt; "Alzheimer" nam het roer over…

Een blonde dame, al op leeftijd, had de cijfers en ook de winnende getallen sfgeroepen die in rode, elktronische letters vertoond werden op een display. En zo was er volop amusement die middag ondanks het leed en de ziekten, die om de voorrang streden......…

Ik baan mij een weg in een driehoeksverhouding maar ik sla een slecht figuur het is een vlucht in dementie.…

Tussen neus en lippen door vertelt ze me, ongevraagd, het moeilijk te hebben met mensen die met dementie te maken krijgen. We zijn het erover eens dat degene die dementeert het zelf niet merkt. Vervolgens vraagt zij mij tot vier keer toe waar ik woon. Dementie is een sluipmoordenaar, maar zij is een lieverd.…

Dementie is een verzamelnaam voor vijftig ziektes. Eén op de vijf krijgt er een vorm van. Bij vrouwen ligt het op latere leeftijd nog hoger: één op de drie. Ik haal opgelucht adem omdat ik niet rook. Puntje voor mij. Dementie verzwakt. De patiënt sterft uiteindelijk aan een longontsteking of kan ineens niet meer slikken.…

Graag wil ik afsluiten met de volgende zin omdat deze precies zegt wat dementie is. 'Dementie is als een boekenplank waar steeds een boek van afvalt. Het laatst geschreven boek valt er als eerste af, tot het eerst geschreven boek er afvalt en je als een 'onbeschreven blad' overgaat'.…

In 't woord dementie, zit een deel 'demon'. Een demon is een duivel, die in dit geval overwon. Hij 'won' het van geheugen, en 'overwon' z'n eigen, ik wou dat ik dat ook kon, ik zou dat kreng wel krijgen.…

Ik streef ernaar dementie te voorkomen En dus heb ik steeds braaf mijn medicijn, Te weten drie maal daags een glaasje wijn En soms nog eentje extra, ingenomen. Ik eis dan ook een wijziging der wet: De drank hoort in het ziekenfondspakket!…

De oude dame werd aangesproken door een jonge vrouw. ‘Ik ga ook naar Breukelen. Kom, stappen we samen in’. De dame lachte opgelucht. Zij was niet dement, dat zag ik aan haar gezichtsuitdrukking en frisse voorkomen. Mijn moeder kijkt anders. De dag na de familiereünie belde ik haar. Ze wist er niets meer van.…

koortsachtige warmte omgedraaide maag koude rillingen de wereld vaag geen pillen nodig het gevoel is fijn liefde is de ziekte jij het medicijn…

Wat een onvoorstelbaar bericht, je hebt akute leukemie. Met recht een klap in je gezicht, hoe krijg je dit onder de knie? Men zegt dat je kracht naar kruis kunt dragen, maar is dit niet wat veel? 't Roept op tot zo onvoorstelbaar veel vragen, hoe wordt mijn lijf toch ooit weer heel? Voor jou ben ik een totale vreemde, 'k weet dat je ziek…