Bewonderenswaardig en eveneens triest
Ze lopen bij de winkels en gaan de HEMA binnen, zij achter de rollator en hij stuurt haar met z’n hand de juiste kant op. Ze loopt krom, kijkt omlaag alsof er geen boven is. Als hij gevonden heeft wat ze moeten hebben, kom ik ze beiden weer tegen bij het gebak.
Ik kijk hem aan en zeg: ga maar, ik wacht wel en precies op dat moment laat hij haar even los!
Dat contact van die hand op haar rug was een seintje voor haar om niet af te dwalen.
Hij pakte z’n portemonnee, keek op en zag haar de andere kant oplopen. Kom maar vrouw, je moet daar zijn. Ze kijkt hem aan, alsof ze een vreemde ziet, verdwazing in haar blik.
Met zachte dwang krijgt hij haar weer op de goede weg. Ik wacht geduldig en heb bewondering voor hem, immense bewondering.
Het is herkenbaar wat ik zie en het is zo ontzettend triest wat er gebeurt. Niet gewoon vergeten, maar dementie! Een afschuwelijk gebeuren waarbij zij niets meer weet en waarbij hij er alles aan doet om… tja om wat? Om samen te kunnen zijn en blijven, dat is het…
Even later lopen ze richting de uitgang, zij aan de rollator, het hoofd gebogen, hij naast haar met z’n hand op haar rug om haar de juiste richting in te sturen…
Bewonderenswaardig en meteen zo triest…
Geplaatst in de categorie: ziekte
ziekte dementie
10
Geef je reactie op deze inzending: