Alle inzendingen over zwerver

Een droom is niet te betalen.…

In mij.. leeft een zwerver, Ik weet alleen niet waar hij zit, In mij..leeft een zwerver En ik weet alleen maar dit: Hij roept juist dan Op momenten dat ik hem niet gebruiken kan… In mij leeft een zwerver, Die tijdens een vergadering zich meldt Dan roept die zwerver in mij, “Lekker interessant, dat geld..’’…

Daag eenzame zwerver het ga je goed.…

Het laatste rondje is geweest toch hangt hij nog aan de bar geen huis waar hij naartoe kan gaan het is voor woorden te bizar. Aangespoord door de barman pakt hij zijn plunjezak en gaat het leven heeft hem niets te bieden en hij slentert over straat. Daar verderop brandt nog een lichtje hij telt z'n geld, het is genoeg zo slijt hij…

Daar en dan trekt een zwerver door het dovende woud en over de vlakte, geschonden door bommenkraters. Hij is een eiland op dunne poten. Overal was hij het onderwerp van geruchten. Hij kon de broer zijn van een onbekende soldaat. Ze fluisteren over hem als over een lang gekoesterd geheim.…

…” Nu is dan de tijd gekomen om u, en wel uit de voorgeschiedenis van het in de tanka vervatte resultaat, een bescheiden greep voor te schotelen .. een resultaat dat de zwerver in quaestie uiteindelijk heeft getroffen.…

stem kleurde je de schaduw van mijn denken Met je lief-zijn en je openheid ontsloot je de boeien rond mijn enkels Je sliep in mijn woelen en de nacht leek amper duister Omdat je me met jezelf me door de kloven leidde En je zwijgen verslond het geratel van de soldaten die op me jaagden En hun paarden en hun honden leken net verdwaalde zwervers…

opsnuivend Van de bruine drab Onder hem Het rijk belegde broodje In zijn hand Steeds meer mensen Om zich heen Kijkend Neerbuigend kijkend Ontwijkend Ontziend Zijn bezorgde blik Maakt de duif Aan zijn voet Beangstigend Hij bukt zich Maar de vogel vlucht Nog een mens voorbijgaand Onnozel bekijkt hij Het nietszeggende Nog een zwerver…

Met de rug naar gevel en portaal Raadt hij achter elke deur een holte. Langs maanden slingert zijn pad In een vale wolk van stilte Zoals het stof daalt na de sloophamer Een herinnering die je moeiteloos uitveegt In zijn hoofd schuiven velden over elkaar Vallen vluchtpunten samen Waardoor hij verder gaat Tot hij zich binnenstebuiten keert…

Zeewind en zon weefden een warme deken stuifzand en helm zongen het requiem meeuwen schreeuwden de mis bij het getijdenorgel van de zee voor een verstilde oude man die zonder hulp gestorven door schoon en ziltig zeezand begraven is. Gekromd zijn handen in een onvertaalbaar teken.…

verlaat ontsnapt de dolende zwerver aan het straffe land van tegenwind gelijk elk die anders oogt vaak niet wordt bemind en verwordt teneinde tot zijn eigen delver hij gaat zijn weg onbekend met enige verte zijn blik raakt de grond immers die draagt zijn benen waarom verder zien of de toekomst lenen als slechts honger spreekt…

de zwever is er weer, te vies om aan te halen de zwerver is er weer in voddenbalen met ogen dof en lippen stuk zijn tanden verloren mompelt hij aalmoes aan eenieder die hem wil horen het losgeld in mijn zak verschaft een schoon geweten zo kan ik rustig verder gaan met patatjes eten de zwerver is er weer, met plastic tassen de zwerver…

Lamgeslagen door verdriet eenzaam door verloren jaren loop je moederziel alleen en er is niemand die je ziet. De vuilnisbak is nu je restaurant en een bosje jouw toilet je handen was je in een vieze sloot en er is niemand die op je let. Slapen doe je onder een brug of ergens in een portiek een dokter heb je nooit gezien want je bent nooit…

Zorgeloos dut ik langzaam in In m'n linkerhand een fles zure wijn Dronken, met een straaltje spuug op m'n kin M'n walmende adem stinkt naar azijn Met m'n hoofd op een steen Onder een brug aan het Louvre Bloedend het hoofd, opengehaald het been Doch vrolijk klinkt mijn ouvre Het zwerversbestaan zit in m'n bloed Ik zweet m'n vuile…

moedeloos dwaalt de zwerver langs wegen van zijn geest etend uit afvalbakken van ervaringen het verleden koekt als oud vuil aan zijn lichaam vast hij wast zich niet op zoek naar vergetelheid drinkt hij zichzelf een toekomst zonder uitzicht toe die hem opnieuw doet zwerven langs wegen van zijn geest de wereld is zijn dakloos huis…

Verdriet sluiert hem in als een dempende mist waarin met trage pas zijn gedachten gaan; hij weet niet waarvandaan, waarheen de weg hem voert, welke naam de schaduw draagt die zijn verweesd gemoed beroert. Alleen de brok binnenin zijn keel en in zijn bloed weet waar hij doolt naar het begin van alles wat hem drijft en doet verstijven in…

Hoewel ik gastvrijheid van thuis heb meegekregen, staat mijn huis, wat zwervers betreft, alleen open voor zwerfkatten (en dan nog met tegenzin)! Ik weet het, dat is helaas een beetje mager!…

'Wat mij nou intrigeert is, hoe jullie op straat terecht zijn gekomen, je bent toch niet van het ene op het andere moment zwerver geworden, lijkt mij.' Moor kijkt me aan met zijn diepliggende, enigszins dicht bij elkaar staande ogen, dat hem iets dierlijks geeft, alsof hij zijn oren niet gelooft.…

En toen zwierven de zwerver en zijn witte ziekenhuispoes verder en alras verdwaalden ze in een weiland zonder einde scheen wel. En ze werden moe. En weer vielen er hagelstenen uit de hemel. En uiteindelijk ijslolly's. Tenslotte zagen ze een tuin waarop op een gouden schotel balletjes gehakt lagen in tomatensaus.…

stad in de nacht park met een bank man die slaapt lege fles drank oude maan straalt in het gezicht de lege fles weerkaatst het licht zon komt op pijn in zijn hoofd een nieuwe dag die hem berooft blinden in het park kennen de man niet er is geen hond die de man ziet een kind vraagt naar zijn naam zijn vader neemt hem mee een…

Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die zijn leven droeg Nu alleen nog een stille getuige De dood kwam voor hem te vroeg Aan de kapstok hangt zijn jas Met de geur van bier en tabak Ver afgegleden van zijn normen Werd hij gevonden in een vuilnisbak Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die niemand heeft begrepen Het laatste wat hij nog…

Een beetje schrijver leeft als een koning en sterft als een zwerver.…

Winter in de stad alles koud, kil en nat verborgen in enge stegen weggedoken voor de regen zit, ligt, hangt bid, treurt en jankt een vervuild mens met slechts 1 wens: regen van de zomerzon…

Ook drinkt hij de restjes bier uit de weggegooide bierblikjes.'' ''Ja man, er zijn hier veel zwervers, maar laten we maar doorlopen, want ik moet ze niet.'' Toen ze schoenen had gekocht en ze de winkel verlieten kwam dezelfde zwerver naar hun toegelopen en vroeg één euro, want hij had zo'n honger.…

Ik bedankte hem vriendelijk en ging een slaapplaats zoeken bij de zwervers langs de Seine. Wonder boven wonder ontmoette ik daar Antonio, een Italiaanse zwerver, die in Nederland zijn geluk zocht, maar niet vond.…

Intussen voelde Lola zich niet op haar gemak naast die zwerver. Hij zag er verwaarloosd uit en rook niet fris. ''U heeft een aardige man, mevrouw.'' Zij dacht laat hij maar denken dat ik zijn vrouw ben. ''Ja mevrouw, het leven kan raar verlopen. U zult zich afvragen waarom ik zo ben geworden.…

de dwaas staat op de hoek en mompelt mensen na zijn armen zwaaien naar de trams zijn ogen lachen auto’s toe en fietsers trappen op hun rem want hij wil spelen op de weg hij plukt de wolken uit de lucht en zucht de hitte van de zon zijn hemd gaat los hij pakt de rails en fluit vooruit zijn treinen uit hij wordt in wit…

bracht, wie danken wilden, samen En wierook en gezang golft uit de poort En op het dankgebed zegt alles "amen" - De zwerver schrijdt, in zoet gepeins, weer voort; Waar zoveel eensgezinden samenkwamen, Daar sterft de haat, en wordt geen klacht gehoord…

laat mij de oude zwerver zijn die door de straten gaat zonder herinnering en voor de luiken voor de Febo sluiten daar nog even staan HEB MIJ NU LIEF VOOR LATER…

Ik ben een zwerver overal, een doler en een vagebond en een, die uit zich zelf geen pad, geen ommekeer en geen uitweg vond. Ik ben een napraatpapegaai, ik ben een open spiegelrond, des Eeuwigen gesproken woord, het hapert in mijn stamelmond.…