Alle inzendingen

Problemen met de Marokkaanse jeugd Die zijn, zo zeggen zij, vooral ontstaan Door geen vooruitzicht op een goede baan Omdat hun voornaam volgens ons niet deugt De oplossing is simpel zeg ik dan Noem Achmed voortaan Aad en Youssef Jan

In een tijd dat niemand rijk was gaf opa mij een kleurboekje en een doosje kleurpotloden met scherpe puntjes. Kijk Dicky, zeiden tante en oma, wat een mooie plaatjes. Ga ze maar kleuren, maar wel goed tussen de lijntjes. Tante deed of zij buiten de lijntjes kraste. Dat zou lelijk zijn, ...

op de bast van de beuk groeit de vrucht van de vlok een web van schimmeldraden ik zie een tros van schelpen met een ingerolde rand van blauwgrijs tot grijsgeel ze rusten op een witte steel op een viltig behaarde voet gele lamellen dragen lila sporen als het vlies scheurt glippen ze ...

Het literaire landschap raakt verkaveld: overal ontstaan kleine communities waarvan het vaak niet meer helemaal duidelijk is of we hier nu met een besloten gezelschap van hobbyisten te maken hebben (te vergelijken met literaire genootschappen in de achttiende eeuw) of dat er geschreven of gedicht wo...

fluister je muze serenadestil een wankel lied van verleiden toe beangstig haar ogen spelenderwijs de verwevenheid van frustratie sluit een gemis naar voeling uit de wanhoop in het aanvaarden vergeef jezelf inspiratieloos het prangend gevoel van alleen te zijn

zo trokken we in sprakeloos zwart hoogpolig het tapijt weer recht de levenslange salontafel tilde zwaar onder zijn stapeltjes lievelingsboeken schoven wij de fluwelen gordijnen weg om de lege kamer lichter te maken of vouwde de okergele stof ons open om door het brede venster te zien hoe...

laag voor laag zoek en graaf ik steeds dieper naar het breekbaar vermoeden van liefde van leven in aardse geborgenheid

Kufr in ons land is Een vrijheid die ik koester Tentakels in de wereld Grijpen om zich heen Na de fatwa Over Rushdie uitgesproken Vraagt menigeen zich af: 'Zijn harten bevroren Of hard als steen? Met de fatwa over Rushdie Nu zeventien jaar geleden Langzaam maar zeker 't Talibanisme ...

In aanbidding strek ik me uit naar de hemel, vol verlangen om de bron van mijn leven te ontmoeten Ik ervaar het in Alles om me heen In de veelheid van gezichten herken ik de bron en geniet intens even raken onze zielen elkaar, om vervolgens verder te gaan.

We hebben een enorme voorraad meegenomen. Koelboxen met fris, bier en chocola. Tassen chips, broodjes, zoetigheid en warme koffie. Na een lange klim, over balken gelegd als trap in de duinen, uitzicht! Een breed strand en water tot waar het oog kan zien. Spelende kinderen en zonnende, maar ...

mijn lijf, genageld aan de schepping kruist zich naar vieren, verbeeldend de levendige beweging de arm ter rechterzijde draagt de last van sterven in ons aardse niet te vermijden soms gericht om inzicht te verwerven vaak ook het onbegrijpelijk lijden de linker kent de vreugde de z...

Ze heeft zo’n moeite met de dood, daarom wil ze niet dat je gaat ziet je bent in ademnood en nog wil ze niet dat je haar verlaat. Ze wil niet dat je die grens overgaat, de grens naar dat soort niemandsland en haar zo heel alleen hier achterlaat. Maar ze weet er is niets in te brengen...

Ik klem het vast dat beeld van toen met beide handen en trek het naar me toe hou het vast voordat het wegglijdt in nevelen van vroeger vervlogen glimlach om dat woord dat nog ergens hangt en ik verbaas me hoe helder het nog klinkt

De wereld, die wacht Op een verandering. Onze tijd, die lacht Om de sterveling, Die altijd verliest - Of al kiezend strijdt, Ofwel wachtend triest - Van de eenzaamheid. Onze tijd, die wacht Tot alles bevriest, Tot zelfs de wilskracht Van het lot verliest. ------------------------...

Ik stel niets voor, dus stel ik voor dat ik voorstel, dat ik me aan je voorstel. Want stel je voor, dat ik me niet voorstel, dan zul je nooit weten dat ik niets voorstel!

Deze onmenselijke kilte die in wonden snijdt betiteld ons afscheid een pijnlijke stilte Je blijft voor me staan niets kon ons scheiden dat wisten we beiden en toch moet je gaan Huilend tegen de maan hard blijven lopen hoe heb ik kunnen hopen dat het goed zou gaan Vertrokken als een...

polsen beloven roodvloeiend mijn rust uit het wit van mijn vingers sijpelt dood zonder geluid

Dan klapt hij dicht zwijgt... hij weet het niet gedachten in zijn hoofd tollen of staan stil Maar zij voelt boosheid zich niet serieus genomen interpreteert de stilte als onverschillig negeren Tenslotte doorbreekt hij met: ik weet het niet Waarom zei je dat dan niet het ergste is ...

Z'is weg, vervlogen wie? - De laatste wanhoop 'n wolk opgezogen in d'ijle atmosfeer Eenzaam strand priemt door pluizige vrieslucht met 'n lans van gloeiend zand verwekt 'n plaats waar twijfel een nutteloze waakvlam is Hoop ontspringt en ontwaakt focust op de meelijwekkende horizon...

Je bent je contact kwijt met de taal. Door alle spellingshervormingen is er een breuk met de geschiedenis ontstaan, jullie herkennen de woorden niet meer.

De sterren zijn met veel, vanavond. Grote ogen in de nacht: een meisje zwiert haar rok tot bloemen op een dansfeest aan de gracht. Een jongen wankelt door de stad. Zijn benen slepen uit de maat. De stoep ligt slordig langs de straat. Hij heeft zijn flessen leeggedacht. Hij is zijn mooist...

ik bereid daar als enige chef mijn lievelingsprakjes van kralen en knopen die niemand proeft of lust er gebeuren wonderen daar wanneer de dokter gaat is er een maaltijd voorbij ik word gezocht, altijd gevonden ook een lepel levertraan als vrijbrief voor de reis naar potenland hoeste...

in het avonddwalen wanneer de nacht zich hees jankt door het knarsen van de tijd breekt mijn oog meer dan ooit door langzaam geweld van woekervrees onder het steenstof van mijn laatste schaduw schilfert het zwijgen in elk stilstaand ogenblik want meer dan toen heb ik het doodgaa...

we liepen over glas likten elkaars wonden wisten ons in pijn en bloed verbonden ik zag de tranen in je lach en wist hoe moeilijk je het nu en eerder had nam je koude hand warmde die met liefde je woorden kwamen traag over gevoelens die je griefden we hebben zand geschept ...

Bij Argentinië 1978 hadden we discussie na. Ik was fascist omdat mijn kleren van de verkeerde winkel waren, mijn schoenen dieronvriendelijk en mijn auto al fout vóór 1940. En we moesten nog honderd keer. Eens en nooit meer.

imagowisseling dom blondje wordt vurig ros de schoentjes blijven hooggehakt dit alles wegens hoog bezoek uit Nederland

Rustig koel golvend zilt rolt ruisend vol zacht schuim op het warme doch rulle strand Als vocht bezinkt wordt zand gekust door gefilterde resten Sleurend over bodem trekt het zilte water terug naar zee Uniek in samenspel met getijden en stromingen borrelt de vergane gol...

ô Welkom, schone Dageraad, Die uit een gulden kamer gaat, Met glans van held're stralen; 'k Ontsluit mijn venster voor uw licht, Om met een vrolijk aangezicht U minnelijk in te halen. Gij wacht niet als ik open doe, Maar dringt teneerste mild'lijk toe; Ja, eer ik kom t'ontsluiten, En n...

door de donkere steeg met grauw gruis ga ik omhuld door een nevel van herinneringen aan mijn vroeger thuis als vanzelf vind ik de weg naar la Place de Liberté toen liep ik hier ook gedwongen mee unter befehlen berooid met z'n twee met nog meer, velen, wij, schaduwen van s...

Diep in de jungle van de politiek Zat stilletjes de brave bioloog Al tijden in zijn boomhut, hoog en droog Vanwege de perfecte akoestiek. "Je kunt hier," zei hij, "met gespitste oren Zelfs af en toe de roep om Wiegel horen."