Het is altijd wennen wanneer je uit het gehaaste en drukke Nederland komt en een franse dorpswinkel binnen stapt. In Frankrijk bestaat nog de merkwaardige gewoonte met een cheque te betalen. Je moet er niet gek van opkijken als dit betaalmiddel voor het kopen van een enkel brood wordt gebruikt. Dit zorgt vaak voor veel oponthoud. Cheque uit de tas…

Ongeschoren en voormalig wit. We staan allebei ingeschreven voor een woning, voor een huurwoning wel te verstaan, mijn huisgenote en ik. Omdat we vrienden blijven, én omdat zij geen auto meer rijdt, doen we elke week een rondje door de stad met het lijstje met aangeboden woningen. Er is niet zo heel veel aanbod, en wat er is, ligt vaak in verpauperde…

Warm. Minstens 25 graden is het op deze plek. Met zicht over de twee straatjes die elkaar ontmoeten daar waar ons huis staat. Rechts aan het eind van het ene stroomt de Vliet. Klotsende golven als er een tsjoekend bootje doorheen vaart. Vanmorgen voeren ze van rechts naar links, nu, aan het eind van de middag naar rechts, het centrum weer in. De…

Als kind al was ik dol op de velden en de wegeltjes achter het ouderlijke rijtjeshuis. We woonden vlak aan de rand van de stad, op een boogscheut van het bruisende stadsleven. Mijn ganse jeugd liep en fietste ik over de aangestampte aarden landwegen, de putten ontwijkend die jaarlijks werden gevuld met een samenraapsel van grind en steen. Ook onze…

Een vrouw. Ze woonde en werkte in Brussel en leefde in Parijs. Vlaanderen en Wallonië kende ze uit de boekskes. Ik nam haar een keer mee naar mijn geboortestreek. Ze dronk een koffie met mijn moeder. Ze was zeer beleefd. We zijn er nooit meer op teruggekomen. Ik zag het, Parijs lag haar beter. Daar woonde ze in een gigantisch gebouw. Zo’n huis waar…