Uit
dagcolumn
4.5 met 4 stemmen 
150 Soms zit je in je werk zo in de knoop, dat je er niet meer uit komt. Dat je ’s nachts er over nadenkt en overdag alles wat je doet vergelijkt met die ene knoop. Je gaat fietsen en denkt aan het probleem. Je leest de krant en denkt dat het daar nog wel meevalt vergeleken met jouw probleem of, zoals bij de oorlog in Gaza, dat jij eigenlijk nauwelijks een probleem hebt.
Dan moet je eruit. Je gaat naar Daniël Lohues (spreek uit Loohuus), de Drentse liedjesmaker, de Drentse bard. De grootste…
Plee everie dee
column
3.2 met 13 stemmen 150 Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis.
De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen te lijf gaan of gierend van de lach in - en uit cabrio’s springen.
Mr. Marvis spiegelt ons een wereld voor waarin het deze eeuwig jonge…
De dichter en de duivel.
beschouwing
3.8 met 5 stemmen 42 Er is een huis dat je koopt zonder te weten dat het al naar jou keek voordat jij de sleutel omdraaide. Een huis dat niet alleen muren heeft, maar ook een diepte, een onderstroom, een kelder die geen kelder is maar een doorgang naar alles wat onder de wereld ligt te wachten. In de dichter en de duivel daalt een dichter af, maar misschien daalt zij vooral af in de taal zelf: naar de plekken waar woorden hun glans verliezen en hun waarheid beginnen te tonen.
Onder de vloer van het gewone leven…
Voor de spiegel in het ziekenhuis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen 23 Wellicht is het verwonderlijk dat zelfs het Elisabeth Ziekenhuis een kapsalon herbergt. Men is hoe dan ook altijd overgeleverd aan de al dan niet bekwame en vaardige handen van de kapster. En wanneer men niet uit min of meer misplaatste ijdelheid zijn spiegelbeeld in de grote, ronde spiegel vóór zich wenst te aanschouwen, heeft men links van zich, achter het raam, desgewenst uitzicht op een klein, bescheiden terrein, omringd door de muren van het
ziekenhuis, een soort kleine prairie of…
autobiografie
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 27 “Brieven aan de droomwereld verwijst waarschijnlijk naar het thema van verbeelding en dromen in de literatuur, of specifiek naar bepaalde boeken en cursussen waarin dromen en schrijven centraal staan.”
Bjarne hoopte alvast wat informatie over het verhaal van Florian van Driesteveld op het internet te vinden, maar verder dan deze algemene informatie kwam hij niet. Hij had daarna een telefoongesprek met zijn voormalige geliefde Astrid die weer rap van tong was. De vlijmscherpe…
Autocorrect
verhaal
3.0 met 2 stemmen 44 "I love you," typ ik, en druk op verzenden.
Shit!
Meteen daarna zie ik het: "I live you."
Typefout.…
Tennis-top
bewering
2.0 met 1 stemmen 24 Het had maar één slag gescheeld of de jonge Nederlands tennisser Thijs Boogaard (ATP 779) had de wereldster Medvedev (ATP 8) in Rosmalen in drie sets van de baan geveegd.
Het geeft hoop dat we binnen enkele jaren weer een speler hebben die tot de top 20 kan doordringen.
Helaas gaat dat niet meer gebeuren met Griekspoor en Van de Zandschulp. Leuke tennissers maar ze lijken vooral mentaal tekort te schieten voor de absolute wereldtop.
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...
