Soms zit je in je werk zo in de knoop, dat je er niet meer uit komt. Dat je ’s nachts er over nadenkt en overdag alles wat je doet vergelijkt met die ene knoop. Je gaat fietsen en denkt aan het probleem. Je leest de krant en denkt dat het daar nog wel meevalt vergeleken met jouw probleem of, zoals bij de oorlog in Gaza, dat jij eigenlijk nauwelijks een probleem hebt.
Dan moet je eruit. Je gaat naar Daniël Lohues (spreek uit Loohuus), de Drentse liedjesmaker, de Drentse bard. De grootste…

Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis.
De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen te lijf gaan of gierend van de lach in - en uit cabrio’s springen.
Mr. Marvis spiegelt ons een wereld voor waarin het deze eeuwig jonge…

Er is een huis dat je koopt zonder te weten dat het al naar jou keek voordat jij de sleutel omdraaide. Een huis dat niet alleen muren heeft, maar ook een diepte, een onderstroom, een kelder die geen kelder is maar een doorgang naar alles wat onder de wereld ligt te wachten. In de dichter en de duivel daalt een dichter af, maar misschien daalt zij vooral af in de taal zelf: naar de plekken waar woorden hun glans verliezen en hun waarheid beginnen te tonen.
Onder de vloer van het gewone leven…

Wellicht is het verwonderlijk dat zelfs het Elisabeth Ziekenhuis een kapsalon herbergt. Men is hoe dan ook altijd overgeleverd aan de al dan niet bekwame en vaardige handen van de kapster. En wanneer men niet uit min of meer misplaatste ijdelheid zijn spiegelbeeld in de grote, ronde spiegel vóór zich wenst te aanschouwen, heeft men links van zich, achter het raam, desgewenst uitzicht op een klein, bescheiden terrein, omringd door de muren van het
ziekenhuis, een soort kleine prairie of…

Het was inmiddels wel duidelijk dat Astrid in een andere werkelijkheid leefde dan Bjarne. En het waren geen complottheorieën. Ze was gewoon kritisch over wat er aan nieuwsinformatie verscheen.
Zo zag ze de oranjes als een asociale familie van geldwolven, die overal verschenen vanwege de poen en niet uit goed fatsoen. Het beetje respect wat Bjarne nog voor de toneelspelers had was bij Astrid volledig verdwenen. Ze vond het een sprookje uit een andere tijd en ze sprak er schande over. Net zo…

"I love you," typ ik, en druk op verzenden.
Shit!
Meteen daarna zie ik het: "I live you."
Typefout.…

Het had maar één slag gescheeld of de jonge Nederlands tennisser Thijs Boogaard (ATP 779) had de wereldster Medvedev (ATP 8) in Rosmalen in drie sets van de baan geveegd.
Het geeft hoop dat we binnen enkele jaren weer een speler hebben die tot de top 20 kan doordringen.
Helaas gaat dat niet meer gebeuren met Griekspoor en Van de Zandschulp. Leuke tennissers maar ze lijken vooral mentaal tekort te schieten voor de absolute wereldtop.