Vader, dierbare vader! Stil en bezonnen, meditatief, kalm en gerust was je in je laatste jaren.... Je levenswerk, zoals je dat had opgevat, was volbracht. Je had je boeken gelezen en je muziek had weerklonken.... Ik zie je op de foto. Je donkerblauwe colbert over de leuning van de glanzend-houten stoel. Waar ben je nu? Hebben hemelse sferen…

De grijze, metalen bureaus waren aaneengeschoven, zodat onze ogen elkaar konden ontmoeten. Mijn collega voor me hanteerde de papieren als betrof het een kaartspel dat zij min of meer onwillig en lusteloos speelde De chef, zetelend in de kamer aan de andere kant van het trappenhuis, commandeerde me van de typemachine naar de telefoon, van de drukkerij…

Gedurende twintig jaar had de wasmachine trouwe diensten verleend. Hij droeg de trotse naam Oeko Lavamat. Was het onbegrijpelijk dat mijn tranen vloeiden toen twee stoere body-builders van Paulissen Witgoed hem kwamen halen en hem de trappen afdroegen? Ik had het gevoel dat met hem twintig jaar van mijn leven teloor gingen, voorbij waren gegaan…

Niet ver van de plaats waar nu "Berkenrode" is (de benaming bevindt zich prominent op de gevel) zijn ook de velden des doods waar jij nu bent en eens liep je aan mijn zijde en verklaarde je me dat je aldaar voorgoed wilde rusten. En nu zijn de lange jaren voorbijgegaan en passeer ik opnieuw "Berkenrode" en weet ik dat ver daarachter, op de grasgroene…

Schrijven en dit delen met anderen is geen vanzelfsprekendheid. Zeker in vormen waar de kwetsbaarheid aan bod komt. De communicatie waar woorden, verhalen neergeschreven zijn, vragen veel vertrouwen. Uw nabijheid in de afgelopen maanden tonen de kracht van het schrijven. Door uw schrijven leer ik nu de mantra Mara/ Nata kennen voor meditatie. Het…

Het kind beantwoordde de liefdevolle blikken van de vader niet. Het was wild en ongezeglijk en moest ¨gehouden" worden achter een houten rek in de woonkamer. In de hal van ons arbeidershuisje gooide het tien eieren aan stukken. Onrust leefde in de ziel van het jongetje en de moeder legde het in de hoge, rieten mand. Ze moest het kind, het zoontje,…

Zo zal ik me, ook in late jaren, onze spaarzame ontmoetingen blijven herinneren. Het licht van je ziel zal doven, eerder dan dat van mij. Jouw beeltenis zal bij me blijven, zal me blijven vergezellen, jouw beeltenis die ik nooit kon naderen, die ik nooit kon kennen. Zo kort vergezelde je mij, mijn allerliefste zus. Als een schim zul je me passeren tot…

Aan de horizon verrijzen sinds jaar en dag de beide hoge woontorens. Wilde men de stad ondanks alles tot de metropool omtoveren die deze ondanks alles nooit zou worden? Hoe het ook zij, de hoogbouw vormt als het ware een uitnodiging voor de wanhopigen die de dood niet schuwen of vrezen, maar die deze daarentegen verwelkomen.....…

De dunne, mintgroene schijfjes, die men ten onrechte de benaming genius verleende, zullen na vijftig lange jaren niet langer mijn halfblinde ogen bezetten. Ik heb moeten turen in het rode schijnsel van een vernuftig geconstrueerde machine met mijn oude halfblinde ogen die overhuifd en bij wijze van spreken nog net niet overweldigd worden door de…

De maand maart, die men in het Frans ¨Mars¨noemt, heeft men vermoedelijk genoemd naar de Romeinse oorlogsgod. Zij kondigt het voorjaar al aan zoals ze ook jouw dood aankondigde. De lente van dat jaar mocht je niet meer beleven. En op die momenten van het fatale afscheid sprak ik je nog, vader!, over de Strabrechtse Heide, purper in de zomer, die…

De rouwkaart die ik aantrof in mijn postvakje trof me als een bliksemflits In die verre, onbestemde contreien hadden dus neef en nichten al die lange, lange jaren hun levens voortgezet, terwijl talloze lotgevallen, beslommeringen en wederwaardigheden zich aan mij voltrokken hadden Ze hadden wellicht in een oud, versleten adressenboekje mijn naam…

Men vroeg mij de kleine, zwarte letters van een scherm in de verte te lezen. Mijn oude, grijsgroene ogen lieten het afweten. Het kwetsbare, fragiele netvlies is verscholen, bevindt zich als het ware op de achtergrond achter de pupil, achter de oogleden en de wimpers. Zal ik eens de bonte, veelkleurige, veelzijdige wereld, het panorama aan mijn…

Het was een warme, wollige sprei, versierd met een symmetrisch patroon van donkerrode motieven die op regelmatige afstanden van elkaar waren aangebracht. Onder de sprei sluimerden en sliepen we; mijn bejaarde moeder en ik. Als ik bij haar was strekten we onze lichamen naast elkaar uit. Haar gezicht naast dat van mij was als gebeeldhouwd uit bleek,…

De deur met opschrift ¨T.Broeckx¨ biedt toegang tot een kale ruimte. Maar de Verzorgingsstaat biedt ook hem een sobere kast met stevige vergrendeling. Het moet wel gezegd worden dat zijn laatste televisietoestel geen lang leven beschoren was. Tot de eigendommen van mijn arme broer behoren overigens vele plakboeken die hij zorgvuldig koestert en beurtelings…

Uitgerekend daar moest het gebeuren, zich voordoen, daar waar die counter is waar ze die zouteloze snacks verkopen, in het voorportaal van het koopjes- en consumptieparadijs dat volgestouwd is met die lullige en waardeloze gadgets waarvoor men zoveel reclame maakt en waarmee men zozeer adverteert en waarover men zo hoog van de toren blaast. Uitgerekend…

De blauwe metalen wandelstok, sinds geruime tijd mijn trouwe maar levenloze metgezel, had haar vaste plaats in de hal van mijn flat verloren. Plotseling trof ik haar niet meer aan. Tijdens de rompslomp van mijn dagelijkse bezigheden en afspraken moest ik haar ergens hebben laten staan. Ik schafte een nieuwe wandelstok aan, dit keer een zwarte…

Een optocht van auto's komt me tegemoet op de snelweg naast mijn huis. Vanuit mijn hoge uitkijkpost, vanachter mijn bureau, observeer ik hun koplichten die oplichten in de duisternis, waarna de voertuigen passeren en hun weg vervolgen. Is ons leven hiermee niet vergelijkbaar: een kort helder moment tussen oceanen van duisternis? Enkele vroegere…

De langgerekte Bosbaan waarop zich af en toe de energieke roeiers in hun wedstrijden en meedogenloze competitie voortspoeden strekt zich met haar diepzwarte water uit in de nabijheid van Amsterdam. Daar zwommen wij ook eens: mijn jeugdvriendin Lucia en ik. Het was 1967. We waren veertien jaar oud. Ik herinner me dat ze een zeegroen badpak droeg.…

Ik had de rouwannonce, in feite tegen beter weten in, op het prikbord geprikt dat een prominente plaats innam in de ruimte die gefrequenteerd werd door de bezoekers van de eetclub. Ik had kunnen beseffen dat mijn zogenaamde ¨vrienden¨ dermate opgingen in hun ziekelijke en ziekmakende ego´s en eigenbelang dat het op de genoemde kaart vermelde heengaan…

Gedurende twintig jaar had de wasmachine trouwe diensten verricht. Hij droeg de trotse naam ¨Oko Lavamat¨. Was het onbegrijpelijk dat mijn tranen rolden toen twee stoere body-builders van ¨Paulissen Witgoed¨ hem kwamen halen en de trappen afdroegen? Ik had het gevoel dat met hem twintig jaar van mijn leven teloor gingen, voorbij waren gegaan, in…