De titel zegt het al: 'Is een trauma te overwinnen (?)'. Dat is natuurlijk afhankelijk van het soort trauma. Ik vertel mijn eigen verhaal. Op een gegeven moment kreeg ik last van nachtmerries, vaak dezelfde - vervelende - nachtmerries. Het had vaak te maken met het verleden. In het dagelijks leven kreeg ik vaak te maken met associaties, in de…

Viveka Babajee is geboren in 1973 op Mauritius. Ze was de jongste van vier zussen. Haar moeder is een Maharashtrian (komende uit West-India), geboren in Hyderabad. Viveka werd bekend vanwege haar promotie voor de Kama Sutra Condooms. Ze speelde in de muziekvideo's van de popzanger Daler Mehndi en van de zanger/acteur/filmregisseur Harbhajan Mann.…

Zielenpijn is een pijn, die niet is te beschrijven. Ik doe een poging, omdat ik het ervaar. Het is snijdend, gaat nooit over. Ik laat nog liever een kies trekken zonder verdoving, dan de ervaring van zielenpijn. Elke dag is meegenomen, het is niet anders.... Door de jaren heen - weet ik - dat ik niet de enige ben met zielenpijn. Aanvaarden kan…

Het woordje klinkt zo simpel. Was de betekenis ervan in werkelijkheid ook maar zo! Eenzaamheid is net een kameleon, of zo u wilt, een toverbal. Ze kent, afhankelijk van de persoon die ermee te maken krijgt, vele gezichten en vele kleuren. Het gevoel, dat eenzaamheid bij mensen op kan roepen is sterk afhankelijk van het karakter van een ieder afzonderlijk…

Dans met mij de tango met genoeg ruimte om een hond tussendoor te laten, dans met mij de queka warrelend met doekjes, dans met mij de horlepiep en de polonaise. Dans met mij op klompen polderend door lintbebouwing, deze dans is een laatste kans voor een stevig houvast. Dans met mij, zacht en enerverend, een hand op je schouder.…

Soms is muziek meer dan een gedicht, het plaatje groter dan een schilderij en gaat het menige filosoof voorbij. Ik bereid u voor op elf minuten en dertien seconden, onbevangen tot op de laatste snik, verdriet in optima forma. Neem er de tijd voor. White Noise - The visitations.…

Ik plant voor jou een boompje, op het gras, midden in de tuin. Ik plant het wat uit de wind, op een plek waar vooral de zon heel veel schijnt. Ik verzorg hem iedere dag zodat hij groeit tot hoog in de kruin. Ik plant het zo in de omgeving dat het zelfs daarmee ook nog mooi lijnt. En als ik dan naar buiten kijk dan glijden mijn gedachten terug in…

ER was eens een man, een kleine intelligente man maar hij was erg alleen en zag niemand behalve soms zijn moeder en zijn eigen kat. Hij luisterde altijd naar de radioberichten om het hele en later ook om het halve uur. Als de oorlog uitbrak wist hij tenminste als eerste dat het zover was en hij had voor een jaar diepvriesmaaltijden in huis en als het…

Ik vraag het mij soms af, welke lul heeft de euvele moed gehad om mijn persoontje te confronteren met een bestaan op deze aardkloot. Technisch gezien was het mijn vader die zijn gereedschap in mijn moeder doneerde, dat weet ik wel, maar daar schuilt een boodschap achter. Oerknallend naar een nieuwe fase ? Een aap die mij voor aap zet ? Of toch…

Haar wil, haar zelfbeschikkingsrecht werd geboeid in haar jeugd. Welgesteld, beschermd voor het oog van de buitenwereld, gemold door verbaal geweld. 'De slag van een zweep veroorzaakt een striem, de slag van een tong breekt botten.' Sirach 28: 17. Met verbaal geweld maakte ze zich los. Vele jaren later riep Jezus haar en ze gaf gehoor aan zijn…

Hekel aan. Het is stil aan de overkant. Een jeugdliefde stierf, nooit meer prilheid. Afstand met een grimas. Jantje lacht en huilt tegelijkertijd. Kermis in de hel, de vonken vliegen er van af. En ijsbrokkelende bergen, zo koud. In de hoop er morgen weer te zijn draai ik een plaatje van Peter Murphy, 'A strange kind of love'. Soms weet ik het ook…

Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel. Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat. Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen…

Misschien (her)kent u het, een woning in evenwicht, perfect ingericht. De glans van het toilet weerhoudt u van een sanitaire stop en u houdt de drang nog even op, zonde om hier te zitten schijten. In de woonkamer, heel feng sui, een lange tafel bereid om minstens zes mensen te laven en te lessen, matglanzend staan daar rustiek kaarsen in aflopend…

Nutteloze dingen kocht ik uit verveling. Niets bezielde mij nog. Geen dag was anders dan de vorige dagen en geen dag zou in de nabije toekomst verschillen met het verleden. De tijd kroop als een slak voorbij en stond vrijwel stil bij de pijnlijkste momenten. Onophoudelijk herrie in mijn hoofd, fluisterende stemmen, gesuis in mijn oren en een kloppend…

Ik heb een elpee, de band heet Klaatu. Daar staat een nummer op waar ik echt helemaal van uit mijn dak ga. Little neutrino, je proeft de eenzaamheid tussen de sterrenstelsels, je voelt het zoeken naar erkenning. En dat is er dan gewoon niet, in dit godvergeten zwerk. Hee neutroontje, kom langs, drinken we samen een biertje.…

Ik ga gebukt onder schaamte over hoe ik me heb laten gaan, hoe ik als een boze lama haar in het gezicht gespuugd heb, ik extreem woedend de kinderkamerspullen terug zette, ik haar wilde omhelzen, terwijl ze woest mij wegduwde. 'Je wilt met me neuken hé!', schreeuwde ze. Ik schrok van de grofheid van haar woorden. Ja, zelfs ik kan nog schrikken…

Ik schreef mijn hartenkreet 'Misschien toch nog?' tegen beter weten in. Ik belde Mirjam nog één keer om te vragen of ze gewoon vriendin wilde zijn, maar nee, dat wil ze niet en zo'n grote stap terug werkt meestal toch niet in de praktijk. Onze relatie is onmogelijk door wat ik al beschreven heb. Voor Mirjam was ik heel stabiel en gelukkig,…

Zij kan niet veel meer, ze rookt als een schoorsteen, ze komt de trap met veel moeite op en af. En ze drinkt bier, veel bier. Comazuipen kan je het nog net niet noemen, maar ze drinkt genoeg om de dag door te komen, genoeg om 's avonds in slaap te geraken. Sinds gisteren heeft ze een vogeltje, een parkietje in een kooi. Het is een jong ding, onvolgroeid…

Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel. Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat. Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen…

Het is haar niet aan te zien, maar toch, toch zit ze hier gewoon dood te gaan, achter dat brede raam. Na de droom, waarin ze weer achttien was, toch weer de realiteit van die grijze weg in een weggestopte wijk. Een kop koffie, ja, een kop koffie, dat zal helpen. De rollator rolt voor haar uit, slepende benen met steeds dikker wordende enkels strompelen…