De negentiende eeuw ontrolde zich zoals de mensengeschiedenis zich ontrolt. Met onder meer de onstuimige Franse Revolutie. Slechts enkele kunstenaars, geleerden, staatslieden en filosofen - van wie de indrukwekkende portretten prijken in het geïllustreerde boekwerk - domineerden met hun onvergelijkelijke genie de eeuw: Baudelaire, Kant, Disraeli,…

De Fatimastraat in Tilburg mondt sinds jaar en dag uit in de Caspar Houbenstraat, die de wijk Jeruzalem met haar krijtwitte huizen doorsnijdt. Daar was ook eens, lang geleden, de kapperszaak van meneer Hamburg waar ons steevast een bloempotkapsel werd aangemeten waarmee we bezwaarlijk konden verschijnen. En naast de zaak van meneer Hamburg waren…

Eens legden we de lange weg af via zusterstad Breda naar Vliegveld Seppe. Aldaar aanschouwden we het opstijgen en het dalen en landen van kleine en grotere vliegtuigjes die deden denken aan jongensboeken en -dromen uit onze verre jeugdjaren, aan spannende en ongeloofwaardige avonturen van pioniers en stoere, manhaftige helden uit de geschiedenis van…

Zo moet het geweest zijn en zo herinner ik het mij en staat het mij nog altijd voor de geest. Ergens tussen het fraterhuis en het gebouw van onze lagere school moeten zich de uitgestrekte velden bevonden hebben waarop in lange rijen de planten stonden die de felrode zoete vruchten droegen. We waren slechts veertien jaar oud en we beulden onze…

Mijn zusje en ikzelf liepen aan de goedgunstige hand van onze ouders. Eens was de winternacht over de wereld gevallen en deze had zich over haar ontfermd. Het moet een klein, bescheiden kerkje geweest zijn waarnaar we onze voetstappen richtten. Helder geel licht straalde uit de vensters als een verwelkoming. We waren pelgrims, reizigers door de nacht…

Naast haar zalen en naast haar gangen, naast haar restaurant en haar garderobe en haar met rood pluche beklede meubilair herbergt onze Schouwburg, gesitueerd aan de Schouwburgring, een welhaast curieuze ondergrondse kelder, de Falstaff-kelder. Daar vond eens, in dat verre vergeten jaar, de dansles plaats. Ik was dertien jaar en droeg mijn op de naailes…

Het licht was al dat van september boven de haven en boven de kade waaraan op die dag vele schepen zouden aanmeren. Schepen met kloeke, fiere namen als "Papillon" en "Terra Nova" en met veelzeggende namen als "Dankbaarheid" en "Vertrouwen". Schepen die aanvankelijk in een optocht aan kwamen varen over het zwarte, spiegelende water. Bont gelakte…

En soms, bij feestelijke gelegenheden, bakte onze moeder in het oventje in de kleine keuken in het arbeidershuisje de Frankfurter krans, samengesteld uit lagen van luchtig deeg en vernoemd naar de verre, magische, wonderbaarlijke en zozeer onbekende stad met die naam die tot de verbeelding sprak. Frankfurt, zo ver buiten de gezichtskring en het…

Het was in die jaren, toen het brute individualisme dat de tegenwoordige tijd zozeer schijnt te kenmerken nog nauwelijks was doorgedrongen in de maatschappij. Als buren in onze volkswijk waren we saamhorig en als kinderen speelden we met elkaar op straat. Onze zeer solidaire buren waren een oudere matrone die allerminst uitblonk door slimheid en die…

Vaak passeer ik nog met de bus van ¨Arriva¨ het lage gebouw aan de Professor Cobbenhagenlaan waarvan ik het innerlijk zo goed gekend heb. Het is van een moderne architectuur en draagt de trotse naam ¨Maranatha" (¨De heer zal komen¨) tot op de huidige dag op zijn gevel. Zijn kamers en gebedsruimte zijn gegroepeerd rond een bescheiden binnenplaats met…

Achter het miezerige huisje van de arts met daarnaast de kleine wachtkamer die ik in arren moede zo vaak bezette, bevond zich een merkwaardige werkplaats, haast verscholen en onopvallend en vanaf de straat nauwelijks waar te nemen. Daar was het domein van de schoenmaker, daar rook het altijd naar leer en daar hingen werktuigen tegen de wand. En…

En zo is het ook geweest in de jaren van onze jeugd: tweemaal per jaar maakten wij de wandeling; legden wij de afstand af die ons scheidde van het witte huis, prominent aan het Piusplein, waar tandarts C. resideerde. Onze weg voerde bij die gelegenheden langs het zwarte water van de Piushaven waar een soort van rijnaken dobberden op de stroom en over…

De trotse naam van onze provinciehoofdstad 's Hertogenbosch' bevindt zich in levensgrote, meer dan kapitale letters die wellicht - maar dat weet ik niet zeker - zelfs oplichten tijdens de nachtelijke dan wel avondlijke duistere uren boven haar station. Maar men kan zich afvragen: "What's in a name?" Als de vermaledijde, jaarlijkse gekte…

De naam "Broeckx-Schmitz" stond in vroeger jaren in zwarte letters op het geëmailleerde witte naamplaatje dat de woning van mijn voorouders sierde. Hun vlucht uit het "zakenpand" aan de Oude Markt waar opa een zaak in huishoudelijke artikelen dreef naar de stille wijk in zuidelijke regionen van onze stad werd een feit in de dertiger jaren van de…

Het Leypark, de schepping van de beroemde tuinarchitect Springer, grenst aan de Tilburgse wijk "Fatima". Het park was ons altijd al vertrouwd en het vormde het brandpunt van vele herinneringen. Over zijn paden duwde ik de rolstoel voort, dag aan dag, jaar aan jaar terwijl het relaas van jouw lippen rolde, mama!; het eindeloze relaas van jouw zozeer…

Met de volledige en snelle efficiëntie die het moderne bedrijf en de huidige, gebruikelijke dienstverlening gelukkigerwijs zozeer kenmerkt en siert, kwam de koerier aan de deur met het pakket. Na snelle opening kon ik mijn ogen laten dwalen over de afbeeldingen in de kalender van vele statige, trotse molens, sommige zelfs negentiende-eeuws en nog…

Het geluk vermengt zich momentaan vaak met andere sentimenten; vooral in de terugblik is men gelukkig. De positieve elementen die de ervaring begeleiden borrelen op uit de brij, uit de soep van het leven als uit een destilleerkolf; de negativiteit zinkt naar de bodem vanwaar men haar niet meer op kan vissen. De schilderijen van de ervaring kan men…

We schreven begin zestiger jaren van de voorgaande eeuw.... Zo waren onze wandeltochten. We struinden over de Beekse Heide; vaak onafzienbaar en gesierd door een lichtpaarse overvloed of we wandelden in de Rauwbraken, het toentertijd nog onbebouwde natuurgebied ten noorden van onze stad. We waren toen nog samen: de ouders, de zussen en het wilde…

In dat jaar waren de nieuwe buren naast ons komen wonen en met het buurmeisje kon ik goed overweg.... Terugkijkend in de tijd moet ik veronderstellen dat ik samen met haar op de vlucht geslagen ben voor mama's harde handen die mij vaak afranselden en voor de stokken en bezems die vaak op mij neergekomen waren.... De volksbuurt waarin toentertijd…

In het dorp St. Willebrord, behorend tot de Gemeente Rucphen, koestert men in een merkwaardig museum een eveneens curieuze verzameling. In enkele houten paviljoentjes treft men hier een huiskamer uit 1890 aan die zelfs herinneringen aan de Napoleontische tijd met zich meebrengt. Ook is hier een klaslokaal uit een zo ver, haast vergeten jaar waar…