Een zwart stalen traliehek schijnt de toegang te vormen tot Zorgcentrum De Hazelaar, maar daar vergis ik me ondanks alles in. Even verderop bevindt zich de werkelijke brede hoofdingang. En alsof het zo moest zijn, kwam mijn vroegere vriendin mij op de gang al tegemoet achter haar rollator. Jaren vóór deze nieuwe ontmoeting hadden we op een onheuse…

Zelfs de naam ¨Douwe Egberts¨ is vermeld met grote, rode letters boven een soort "inpandige gelegenheid¨ aan wat men met enig recht de "Medische Boulevard" van het Elisabeth Ziekenhuis zou kunnen noemen. Zou het ook zo kunnen zijn dat de merknaam herinneren moet aan het zozeer tot oer-vaderlandse traditie en huiselijkheid behorende ritueel van…

IK ontving een mooie kaart met beterschapswensen in verband met mijn ziekte die in feite geen ziekte is maar een klein, uiterst geneeslijk ongemak, een luttel ongerief of euvel. De kaart toont een forse, groene breedbekkikker die als in een onstuitbaar en grenzeloos verlangen reikt naar een fragiel, onbereikbaar insect. Symboliseert een en ander…

Natuurlijk zijn medicijnen geen smarties, zoveel snap ik ook nog wel, maar waarom zit er aan 90% van de middelen een smaakje waar je zo snel mogelijk vanaf wilt? Er zijn pillen die te goor zijn om over naar huis te schrijven, ook zijn er middelen die uitgesproken ranzig zijn, maar de groep "onverteerbare, smerige, lastig weg te krijgen pillen met een…

Het vormde slechts een kort intermezzo, een korte conversatie die ik voerde met de verpleegkundige in de witte kledij. Haar interesse scheen snel te verflauwen en te verslappen. Mijn longziekte schijnt ongeneeslijk te zijn. Echter als zoethoudertje of doekje voor het bloeden verklaarde ik: ¨Ik vind het niet erg omdat er in mijn leven zoveel tegenover…

Het Twee Steden Ziekenhuis kent een binnenplaats waarop men uitkijkt vanaf een van de gangen met een spaarzame, luttele begroeiing van enige gewassen en vegetatie. Het lijkt me bezwaarlijk te veronderstellen dat deze misplaatste en verwaarloosde tuin - die men ondanks alles zou kunnen betitelen als hortus botanicus of hortus conclusus - de vele slachtoffers…

Natuurlijk kun je erop wachten, als je met z’n tweetjes bent en er wordt er eentje ziek, verkouden of zoiets dan begint nummer 1 natuurlijk! Om te voorkomen dat er verder mensen besmet raken draag je ( ik dan in elk geval ) een mondkapje al is het alleen al om ervoor te zorgen dat: men hier wat drinkt en met een souvenir vertrekt! Niet echt een leuke…

Gesnotter en hoesten, tranende ogen en natte tissues, dikke pret? Nou niks hoor. Terwijl het nieuws van de week aangaf dat er een griepgolf was dacht ik nog ff ( heel dom ) daar fiets ik fijn doorheen, maar dat was even fout gedacht want nog geen twee dagen later begint de ellende… in de vorm van: net als bij honden een natte neus, niesbuien, hoestaanvallen…

Mijn verlate aankomst op de Afdeling Dagbehandeling van het Twee Steden Ziekenhuis wekte enige verbazing. De verpleegkundigen in hun witte kledij beweren vaak na mijn jarenlange bezoeken dat ik tot het interieur ben gaan behoren en men verwachtte mij al. in de kamer waar ik arriveerde leek het op een soort verkapt verjaardagsfeest, maar daarvan was…

Op een vroege wintermorgen, ten tijde van de Rooms-Katholieke feestdagen Allerheiligen of Allerzielen, staan twee oudere dames te kleumen voor de deur van de supermarkt en ik ben één van hen. Het is het tijdstip waarop men de doden, die men geen plezier meer kan doen, niettemin op de begraafplaats vereert met lichtgele, lila en witte chrysanten en…

Een laaghangende kobaltblauwe hemel bevindt zich in de morgenuren achter de monumentale ramen van het restaurant van het Twee Steden Ziekenhuis. De wachtkamer van de Polikliniek Longgeneeskunde kan men wellicht vergelijken met een kapel, maar dan met een seculiere kapel als die tenminste bestaat of bestaansrecht heeft Hoe dit ook zij, de lichtval…

Mijn vriendin omhelsde me Onheilspellend ongeluk had de horizon van haar leven verduisterd Ze danste haar wilde en riskante dans op de toppen van de golven van de oceaan van haar geestesziekte als een onwillige acrobaat die zich niet staande kon houden op de evenwichtsbalk van het leven en zij zonk onherroepelijk van keer tot keer in de diepe…

Zijn diepliggende ogen weerspiegelen een onvoorstelbare, ongelooflijk diepe verdwazing en verwarring en een zeer vergaand onbegrip voor wat de wereld te bieden heeft: voor haar schoonheid - door haar kunstenaars en genieën vereerd en zozeer verheerlijkt - én voor haar grenzeloze lelijkheid, onheil, rampzaligheid en ongeluk. Mijn betreurenswaardige…

Een slordig weggeworpen lifestyle magazine in de wachtkamer van de polikliniek interne geneeskunde toont filmsterren en fotomodellen in spectaculaire outfits en in duizelingwekkende onechte poses. Als je slechts even een blik werpt op de glanzende, felgekleurde bladzijden, dringt zich onwillekeurig de drastische tegenstelling op van een en ander…

De man, gekleed in de witte jas, in de beroepskleding die is als een uniform, ontmoette ik zes jaar geleden voor de eerste keer. Hij werd mijn longarts. Op die eerste gedenkwaardige dag typte hij ijverig op zijn computer het relaas in over de aanhoudende, kwellende hoest die mij maar al te vaak overvallen had als betrof dit een van de zeven plagen…

Het vertrek is vervuld van de dichte damp van vele sigaretten. Voor veel slachtoffers en gedupeerden is het een vluchtplaats geworden, een toevluchtsoord te midden van de hel van het ziekenhuis. Mijn intens dappere vriendin rookt hier een damessigaartje. De ernstige ziekte is doorgedrongen tot in iedere porie, iedere cel van haar lichaam en ze heeft…

Aan het eind van de duistere straten lokte een licht. Het was de buitenverlichting van de gebouwen die de ongelukkigen herbergen die gegeseld worden door de onmenselijke zweepslag van geestelijk leed. Mijn gestage voetstap had me tot hier gebracht. De kille, kale gangen van het ziekenhuis boden geen bescherming of beschutting. Haar gezicht was verwoest…

Op de dag waarop opnieuw onregelmatigheden in haar borst waren aangetroffen, had zij een groot, wijnrood kussen aangeschaft voor negenenveertig euro voor Binky, een klein hondje en haar enige kameraad. Het was een koninklijk kussen en Binky lag er pontificaal op, als een vorst, met uitgestrekte poten. Zijn vacht draagt een patroon van zwarte en bruine…

Haar universum is honderdtachtig graden gedraaid en dat van mij ook. Er ligt een doem over haar wereld, die niet meer zonnig en vredig is, maar waarin een angstdroom, een nachtmerrie tot leven is gekomen. Ze is een smalle, sterke vrouw in een spijkerpak en ze is pas zesenveertig. Ik ga met haar mee naar het Verbeeten-Instituut, allerminst de favoriete…

Op die zondagavonden bezocht ik haar en sloeg ik haar gade in de vele gedaanten en stemmingen die schenen voort te vloeien uit haar geestesziekte. Soms was ze ontdaan en opstandig naar aanleiding van het beleid in het psychiatrisch ziekenhuis, dan weer was ze verzonken in neerslachtigheid. Ook zag ze soms spoken en demonen in haar verwarring. En…