Familiedag

Op deze zonnige zaterdag zaten we op een riant terras aan het water bij het Mediapark.
Onze jaarlijkse familiedag werd ooit bedacht door mijn oma Margaretha, die het feestelijk vond om met de hele familie ergens in het land samen te komen. Midgetgolfen, bootje varen, pijl en boogschieten, aapjes kijken, bonbons maken, bier proeven. Ik herinner me de dag dat we met de hele familie naar Duinrell gingen. Ik was acht. De tijd verstrijkt, familieleden sterven en de volgende generatie neemt het stokje over.

Vorig jaar was ik de gelukkige, dit jaar mijn broer. Koffie of thee regelen voor minder dan vier euro zorgt al voor een prijzenpuzzel. Een activiteit kiezen was één ding, er een betaalbare deal voor sluiten iets anders.

Oom P., de oude rocker van de familie, verraste me door in te stemmen met een ritje in de rolstoel. Die bleek opgevouwen in de achterbak te liggen en werd snel opgehaald door H., zijn schoonzoon. Nu hij de tachtig was gepasseerd, waren het line-dancen en het afstruinen van bluesfestivals verleden tijd. Wel gaat hij nog regelmatig naar Theater Walhalla op Rotterdam-Zuid. Na een jolig ritje in een treintje loodste de machinist ons langs de verschillende opnamestudio's van het Mediapark en vertelde honderduit. De wandeling naar het parkje in de buurt was daarna te lang voor oom P.

Tante A., rank en jeugdig, duwde de rolstoel van haar man. Daar doemde het kunstwerk van W.T. Schippers op. We namen plaats aan de picknicktafel naast de immense drol van kunststof. W. had een quiz voorbereid naar het voorbeeld van Ren je Rot, het kinderprogramma uit de jaren zeventig. We sprongen, dribbelden, schoven lachend langs elkaar naar het juiste vak. Tante R., de oudste van het gezelschap, schitterde aanvankelijk door afwezigheid. Zoekend keek ik rond. Ah, daar kwam ze al aanlopen.

Mijn tante R., gewezen lerares op de basisschool en behept met een aangeboren waardigheid, had onder begeleiding van mijn tante A. een plas gedaan naast het werk van Wim T. Schippers. De handeling op die plek vormde op zichzelf een kunstwerk. Niemand mocht het weten; dagen later werd het me ingefluisterd.

Aan het eind van de middag vertrokken we naar het huis van M. en W. Het huis liep vol en het paste wonderwel. Voor de deur installeerde zich een busje. Een vrouw met een stippenjurkje kwam binnen met een grote plaat pizzastukken. Verse ingrediënten, nul vette vingers.

Mijn broer keek terug op deze dag en we stelden vast dat het een geslaagd samenzijn was geweest. Dat geeft na afloop een hoop opluchting, weet ik uit ervaring. Hij en W. hadden hun huis opengesteld voor ruim twintig mensen, drie keer boodschappen gedaan, over de kosten onderhandeld en het nodige zelf bijgelegd.

Een dag later werd hij gebeld door tante G. Zij was geschokt door de hoogte van de bijdrage en ging ongenadig tekeer. Het schoot in zijn rug en hij moest even gaan liggen.

familiedag

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3