Alle inzendingen van Kees

Toen ik nog jong was wilde ik graag een baan hebben als matroos op de grote vaart, maar mijn ouders gaven daar geen toestemming voor, maar ik bleef zeuren en mocht toen mee als scheepsjongen op een kotter. Wat was ik blij, lekker werken op een schip. De dag was aangebroken, dat ik aan boord kwam. De volgende dag zouden nog vier mannen aan boord komen…

Toen ik nog een flinke jongen was kreeg ik een belangrijke opdracht van mijn baas. Ik was toen stratenmaker en moest in Wassenaar de oprijlaan van een hoge Piet opnieuw bestraten. Wanneer hij in Den Haag was kwam zijn vrouw, een knappe slanke verschijning, af en toe kijken en nodigde ze mij uit in het tuinhuisje even te rusten en kreeg ik een glas limonade…

Mien kon haar kerel wel wurgen, de politie kwam hem ophalen, want bij het omruilen van zijn oude jas voor een nieuwe in een dure herenzaak was hij vergeten zijn legitimatiebewijs uit zijn vodden jas mee te nemen. Nadat proces verbaal was opgemaakt mocht Wouter weer naar huis. Thuis gekomen vond hij een briefje, dat zijn vrouw vertrokken was naar haar…

Toen we het huis verlieten was het stralend weer. We besloten een wandeling te gaan maken, maar als we naar de weerberichten op de radio hadden geluisterd, dan konden we weten, dat er onweer in de lucht zat. Spoedig waren we het dorp uit en liepen op het smalle grindpad tussen de weilanden. Het voelde al broeierig warm aan en de zon scheen achter een…

Levendig herinner ik mij die dag. Bij ons in de straat was bijna iedereen op straat om de bevrijding te vieren. Na vijf jaar bezetting door de Duitsers was feest vieren echt nodig. Zo aardig waren de nazi's niet. Vooral in de winter van 1944 liet de bezetter geen voedsel meer toe in het westen van Nederland. De boeren op het platteland konden nog zelf…

Met onrustgevoelens zat ik veertien dagen geleden tegenover mijn huisarts. De dokter onderzocht me en zei: ''Het is je eigen schuld, Niesse. Hoeveel borrels drink je?'' ''Voor het warm eten krijg ik van kenau Alie één borrel en na het journaal nog een kopje thee en om tien uur naar boven. Eerst geef ze mij nog een lepel levertraan en dan onder…

In 1974 werd een hoge ambtenaar naar Centraal Afrika gestuurd om een rapport op te maken over de gezondheidssituatie en rechteloosheid van de Pygmeeën. Deze ambtenaar was pas met zijn Indonesische vrouw teruggekeerd naar Holland. Omdat zijn vrouw onbekend was in Nederland verzocht hij mij haar te begeleiden gedurende de tijd dat hij weg was. Hij vertrouwde…

Wat voel ik mij toch eenzaam in mijn huisje dichtbij de hei. De hele dag geen mens gezien. Gelukkig heb ik nog mijn trouwe vriend Bonky, mijn lieve hond. Om de haverklap werd het donker en met een storm wind hagelde het. De hei achter mij werd spierwit en dat in april en koud dat het was, nog geen tien graden. Toen het opeens stormde was ik bang dat…

Vanmorgen vroeg werd ik wakker van getik tegen het raam. Misschien felle regen of een hagelbui, dacht ik. Ik moet het weten en met de snelheid van een slak kwam ik mijn bed uit en slofte naar het raam, schoof het gordijn opzij en keek naar buiten. Een golf van blijdschap ging door mij heen, want het hagelde, geen grote stenen, maar een flinke hagelbui…

Vlak na de oorlog was ik vijftien en heb ik iets verschrikkelijks horen vertellen. Mijn ouders woonden in Drenthe in een eengezinshuis en verderop was een boerderij van boer Krelis, die soms langs kwam om een praatje te maken. Ons moeder schonk dan een lekker bakkie koffie met een zelf door haar gebakken koek erbij. Dat vond hij heerlijk. Ik zat…

Toen ik een jaar of acht was woonde oma dichtbij ons. Opa was al overleden en dat vond ik heel erg, want hij was heel aardig en las vaak verhalen voor. Hij liep altijd met een wandelstok en droeg een mooi pak met hoed, die hij even met zijn rechterhand oplichtte als hij een bekende tegenkwam. Mijn moeder stuurde mij elke woensdagmiddag naar oma om te…

Wat ik gedaan had of niet gedaan weet ik niet meer, maar wel dat ik een harde klap op mijn wang kreeg van mijn moeder. Ik was toen ongeveer tien jaar en werd door haar opgesloten in mijn kamertje. Buiten spelen mocht ik niet. Moeder sloeg vaak, ook soms met een mattenklopper. Zij was een kleine vrouw met pikzwart krullend haar. Vader was niet thuis,…

Door de reïncarnatie die ik steeds moest ondergaan heb ik gelukkig de strijd meegemaakt tussen de Germanen en de Romeinen. Mijn ziel is in de loop der tijden vaak overgegaan in een andere gedaante, maar heden ben ik weer mens. Mijn broer Jozef was minder gelukkig en is tijdens een gevecht met een Romeinse soldaat op de Rijn dodelijk gewond geraakt…

Het was een klamme rustige avond, na een dag met de zon achter een gesloten wolkendek. Ik zat op een rieten stoel aan een tafeltje op het terras van een hotelletje op de Veluwe. Een gezellig terras met plantenbakken, vol met rode, gele en blauwe bloemen en schaars elektrisch licht, stralend uit staande lantaarns. Prachtig dat licht op die bloemen,…

Tijdens een belangrijk debat over de bezuinigingen stopte de minister president plotseling zijn betoog, keek achterom, en zei toen: ''Kameraden, excuus, maar ik voel iets onder mijn broekspijp omhoog kruipen'', en hij keerde zich om en liep met zijn hand op zijn achterste snel huppelend weg, totdat hij uit het zicht van de Kamerleden en publiek…

Als kind heb ik veel gelezen over de stoere zeeman Popeye, die het aan de stok kreeg met sterke Brutus. Ze hadden allebei een oogje op Olijfje, maar bij een gevecht om haar moest Popeye steeds het onderspit delven. Toen ik 14 jaar geleden 70 was wilde ik wel eens proberen of je van spinazie sterk wordt. Mijn hobby was op het drukke station Zwolle naar…

Ik vind het raar, dat Gerrit in de volksmond schele Gerrit wordt genoemd. Hij is helemaal niet scheel en draagt ook geen bril, maar als hij veel bier en jenever heeft gedronken dan kijkt hij echt scheel. Ik heb het duidelijk gezien toen we uit het café kwamen. Hij woont ongeveer twee kilometer vanaf mijn huisje. Zijn beroep is landarbeider en ziet voor…

Frits is slank, vrij lang en heeft zwart golvend achterover gekamd haar en was getrouwd met Rosie, een volslanke vrouw. Beiden waren ze net in de dertig en werkzaam op een bank. Vijf jaar geleden waren ze verliefd op elkaar geworden en na een jaar in het huwelijk getreden. Ze vierden het huwelijksfeest gewoon thuis in hun eengezinshuis aan de rand van…

Ik stond in de slaapkamer boven voor het raam naar de zonovergoten hei te kijken. Geen mens te zien en dan beweren ze, dat Nederland vol is. Toch zal ik blij zijn, dat mijn huis in het dorp klaar is, dan heb ik weer aanspraak met de bewoners. Nu zit ik er tien kilometer vandaan en kenau Alie is weer bij haar lesbische vriendin in Den Haag. Ondanks haar…

Voor zover ik mij kan herinneren woonden mijn ouders omstreeks het jaar 1300 in een woongelegenheid wat een boerderij moest voorstellen. Vader Arij en moeder Charlotte sliepen in de zelfde ruimte, maar wel afgesloten door huiden van ossen. Ik en mijn jongere broer Jozef waren opgeschoten jongens, die mee moesten werken op het land. We woonden op een…

Wanneer je in reïncarnatie gelooft maak je angstige toestanden mee. Vanuit de oudheid weet ik, dat ik een tweelingbroer had. Ik werd door mijn ouders Kees en mijn broer Jozef genoemd. Vader was een woeste krijger en liep de hele dag met pijl en boog door het woud om te jagen. Bij ons sterven hadden we van de Lieve Heer het eeuwige…

Toen ik nog in het dorp woonde, wandelde ik vaak naar het einde van de straat om te genieten van het groene landschap. Het was wel oppassen geblazen voor Annemarie, een magere vrouw van in de vijftig met rood haar. Op een keer toen ik haar huis voorbij liep, hoorde ik achter mij een harde plons. Ik keek achterom en zag Annemarie boven voor het raam…

Ik ben weer alleen in mijn huisje dichtbij de hei. Alie is bij haar vriendin terug in Den Haag. Gehoord en gezien heb ik het hoe ze met tranen in haar ogen vrede sloot met Greet. Dominant was Alie wel, maar wat zal ik haar missen, ze kon zo lekker bami en nasi klaarmaken. Het rook altijd zo lekker als zij begon met de uien en knoflook zachtjes te bakken…

(fictie) Ik vroeg aan kenau Alie of ze een keer patat wilde maken want dat had ik een hele tijd niet meer gegeten. Ze zei: ''Goed ouwe, maar schil jij de piepers maar en snijd ze in reepjes. Ik doe de rest wel.'' Het waren mooie grote aardappelen. Het schillen met een aardappelmesje ging mij niet zo gemakkelijk af, omdat mijn handen trilden…

Kenau Alie zat voor het raam in de bijbel te lezen en zei tegen mij: ''Schenk nog een bakkie koffie in, ouwe.'' Ik stond op uit mijn fauteuil en liep naar de keuken. Ik hoorde de koffie pruttelen in de kan, omdat de vlam van het gas iets te hoog stond. Terug in de kamer wilde ik haar kopje vol schenken, maar door een schok in mijn lichaam ging…

Jammer dat de mensen niet meer zo vriendelijk zijn. Graag mag ik een gesprek beginnen met een vreemde, zoals in de supermarkt of op straat. Met een leuke opmerking lukt mij dat wel. Toch merk je gauw de negativiteit bij sommigen. Vooral als het over de politiek gaat en onze regering. Die komen er niet goed van af. Vanmorgen vroeg aan het ontbijt begon…

Ik zat achter de geraniums een beetje te dommelen en ik was alleen thuis. Het was tien uur in de avond toen de huisbel rinkelde. Niet meteen open doen, dacht ik. Je weet maar nooit tegenwoordig, want ouderen worden vaak beroofd en mishandeld door het tegenwoordige boeven tuig. Maar ik was gerustgesteld, het was buurvrouw Carla, een gescheiden…

Vanmiddag was ik in Assen op bezoek bij een mevrouw van Indische afkomst. Ze sprak heel beschaafd Nederlands, beter dan menig Nederlander. Haar man was in de oorlog in een Jappenkamp overleden. Soms nodigde ze mij uit om een Indonesische maaltijd bij haar te eten, meestal nasi en saté en natuurlijk bier erbij. Ze nodigde mij uit een kopje thee te drinken…

Kenau Alie is zelden ziek, maar nu was ze geveld door de griep. Ze was niet ingeënt, vond ze niet nodig. Ze klaagde over hoofdpijn en pijn in haar ledematen en ze rilde van de koorts. Ik had de huisarts gebeld en die zei, dat er een griep epidemie heerste, ik moest wel met een koortsmeter haar temperatuur meten en doorgeven aan de arts. Ze was van…

Het was verschrikkelijk. Op 1 februari 1953 was ik met verlof thuis. Ik was dienstplichtig soldaat ingedeeld bij de Luchtdoelartillerie en gelegerd in Arnhem, en woonde nog bij mijn ouders in Amsterdam. Op die dag raasde een hevige storm uit het noordwesten over ons land. Het zeewater was tot grote hoogte opgezweept door de springtij, want juist tijdens…