Inloggen

biografie: Jan Hertog

Ik ben Jan Hertog.
Mijn bouwjaar is 1966.
Ik ben getrouwd.
Ik ben vader van 4 jonge kinderen.
We hebben geen hond, noch een poes. We hebben wel een zwarte goudvis.
Ik werk parttime als controller.
Ik voel me een vrijgevochten Brabander.
De pen is betrekkelijk nieuw voor me.
Ik ervaar pas kort de vrijheid van de pen.
De pen lonkt.
Juist daarom!
Mijn tijd is schaars.
Maar ooit….

Inzendingen van deze schrijver

36 resultaten.

Wanneer koning winter heerst.

verhaal
1,0 met 1 stemmen 419
De gordijnen zijn dicht en de gashaard brand warm in het hart van de huiskamer. Buiten heerst een dit jaar machtige koning winter. Hier binnen is daar niets van te merken. De kinderen mochten de eerste helft PSV - Feyenoord kijken en liggen tevreden op bed. Jij bent de verjaardag van de jongste aan het voorbereiden. Het geknutsel van het knippen en plakken klinkt als muziek in mijn oren. Af en toe zeg je wat je denkt, ik antwoord terug met wat ik denk. Ondertussen gaan we door met ons ding. Lange tijd wordt er ook niet gepraat. Klinkt alleen de verslaggever van het voetbal.
Ik drink een biertje, kijk met een half oog naar de tweede helft en denk terug aan deze dag. Vandaag heeft de tweeling een nieuw kunstje geleerd. Met trots werd vanmiddag de salto van de rekstok onberispelijk uitgevoerd. Voor het oog van de leek kinderlijk eenvoudig, maar in de praktijk vergt het nogal wat training.
Onze hond ligt lang gestrekt lui voor de haard.Ontspannen kijkt hij af en toe op wanneer ik me beweeg, maar als het geen beweging is die lijkt op uitlaten dan legt hij zijn koppie weer tevreden op mijn schoen, om verder te soezen. De jongste staat op het punt om naar groep 1 te gaan. Ja, echt waar! Daarom heb haar vanochtend he maar eens lekker verwend met een set nieuwe kleren. Ze liep helemaal in haar nopjes de winkel uit, maar had nog wel ontzettend veel zin in een snoepje. Dat heeft ze de hele dag eigenlijk wel.
De oudste wilde die middag weer eens gaan voetballen, echter was de bal weer zoek. Voor de zoveelste keer! De struiken om het veld moeten bezaaid zijn met leren ballen die hij ooit verloor. Andere kinderen doen jaren met een en dezelfde bal?! Hij niet. Het zal wel door de opvoeding komen. Het alternatief zocht hij deze middag in het aantrekkelijke hyves om daar te gaan chatten, maar vooral om daar nieuwe vriendschappen te sluiten. Je bent zo een paar uur verder. Overigens is vriendschappen een zwaar woord voor, in de meeste gevallen, een flinterdunne relatie. Het is nu vooral “vet” om veel “vrienden” te scoren. We kijken toch maar over zijn schouder mee naar zijn nieuwe vrienden....

Wil je een stukje worst?

hartenkreet
4,8 met 5 stemmen 227
Bij de slager aangekomen vraagt de slager aan onze driejarige dochter: “Wil je een stukje worst?” Ze knikt verlegen, neemt een opgerold stukje worst aan en hapt het smakelijk in haar mond.“En wat zeg je dan tegen de slager?” “Oh ja,” zie je haar denken, “dat hoort er inderdaad ook nog bij”. In heldere taal zegt ze vervolgens met haar mond nog vol worst: “Mag mijn vader ook een stukje worst?”
Tja, dan sta je daar als opvoeder met de mond vol tanden. We hebben er hard om moeten lachen en haar uitgelegd dat ze "dankjewel" had moeten zeggen....

Tussen hemel en aarde

hartenkreet
4,5 met 4 stemmen 510
Als een donderslag bij heldere hemel zijn daar plotsklaps twee baby’s geboren. Nummer twee en drie meldden zich 8 weken voor de uitgerekende datum. Blij en gelukkig schreeuwen we het van de daken. “We hebben een tweeling gekregen. Twee jongens, helemaal gaaf.”
Hun geboorte was voorspoedig verlopen. Gelukkig. En nu waren ze dan eindelijk thuis.
Ze waren nog zo kwetsbaar klein toen we ze na die 5 weken ziekenhuisverblijf mee mochten nemen. Ze wogen respectievelijk 2000 en 2200 gram. Ze waren flink gegroeid, gram na gram. De ene week wat meer, de andere week wat minder. Dag na dag hadden we hun statistieken nauwgezet gevolgd. Inmiddels waren we zelf specialist geworden wat betreft kennis over prematuriteit van baby’s.
...

Kwaliteit

hartenkreet
4,0 met 1 stemmen 352
De tijd is rijp dat de mens meer gaat denken in termen kwaliteit. Het oppervlakkige waarvan de westerse wereld zo raakt doordrenkt heeft inmiddels zijn beste tijd gehad. Het denken in termen van kwaliteit lijkt vervlochten met de roep om duurzaamheid in deze wereld, maar is breder dan dat. Denken en doen in kwaliteit gaat over de volle lengte en de diepte van iemands dag en diens omgeving. Het is compleet.
De doelstelling tot constante verbetering van kwaliteit lijkt een oneindig proces, waarbij de term oneindig wellicht een gevoel van onmacht oproept. Het tegengestelde is waar. De constante verbetering van de kwaliteit in de volle breedte van ons dagelijkse bestaan is een dynamisch proces; het dient te worden gemeten over een periode van tijd. Lukt het vandaag dan toch niet, dan is er morgen weer een dag. En als het dan wel lukt om, dat geen men zich ten doel heeft gesteld te verbeteren, is dat enorm motiverend. Ondanks dat men misschien weet dat het altijd weer beter kan.
Wat betreft andere zaken lukt het verbeteren hiervan vandaag al misschien wel. Al is het misschien maar iets heel kleins zoals jezelf passend kleden voor de dag of een auto grondig goed wassen. Denken in kwaliteit is als een topsporter op zijn weg naar de top. De balans is fragiel; soms wint de topsporter, ondanks dat de prestatie niet optimaal was, dan weer verliest hij met een optimale prestatie voor dat moment. De harmonie is belangrijk
Het verliezen moet worden verwerkt, dat is op zichzelf weer een kans om versneld te leren, om te verbeteren. Het is met vallen en opstaan, over bergen door dalen, maar wel de ingeslagen weg volgend, in harmonie met de tijd en de omgeving, die leidt tot het bereiken van het optimum van de persoonlijke prestaties (individueel of in een team)....

bewering
4,0 met 1 stemmen 340
Op een regenachtige zondagochtend
door weer en door wind, in een kil koud bos
ploeteren door de modder met pijnlijke zure benen
is een enorm grote kick....

Glans van de ziel

hartenkreet
4,0 met 7 stemmen 436
Vandaag zag ik de glans van een ziel. Openhartig vertelde hij wie hij was en wat hij deed. Hij wist precies hoe het zat, luisterde naar me en gaf me welgemeend advies. Zijn verhaal inspireerde me.
De veertig dienstjaren deden hem goed. Hij is dan ook niet nog klaar met zijn werk. Maar dat vond hij helemaal niet erg. Dit deed me goed.
Bedankt dat u langs kwam....

Die mooie oude knoest

hartenkreet
3,0 met 3 stemmen 277
Aan de stadsrand rolt de snelweg zich lang en breed uit. Een wals wentelt traag over de platheid van het asfalt. Rijen blinkend blik markeren de druk van deze tijd. Blikken van oneindigheid aarden gelaten in de overlast, onwetend of deze snelheid de tijd wel volgen kan.
Is dat de strijd, de strijd van deze tijd? In het trage spoor domineren snelle blikvangers zich koning te rijk. Maar ook zij staan zij aan zij, wachtend in de rij. Mooi is dat, allemaal gelijk, als gelijken in een rij. Wachtend op beweging. Slechts de tijdigheid hiervan biedt troost aan deze hinderlijke stagnatie. Maar later, daar even verderop, zal het tij echt niet keren.
Een knotwilg staat daar eenzaam alleen halfrot in het veld. Hij heeft geluk gehad. Met een over volle lengte opengereten bast als litteken van de oude tijd. Maar er prijken jonge scheuten fris groen uit die lelijke oude knoest. Dit frisse groen geeft zijn schoonheid een boost. Zo lelijk maar zo mooi klinkt misschien vreemd. In een tijd waarin alles recht en strak klopt is deze knoest een zorgvuldig gekoesterd juweel uit de oude tijd. Het is een monument geworden omdat deze tijd het oude niet meer kent.
En hij heeft het allemaal zien gebeuren. Ik zou wel eens willen weten wat hij ervan denkt....

Drama in de klerenwinkel

hartenkreet
2,3 met 3 stemmen 309
Je zal maar 8 jaar zijn en een lange broek moeten kopen. Je hebt de hele zomer lekker in de comfortabele korte broeken gespeeld. Die broeken die zo gemakkelijk goed aansluiten in de taille, waar van je de stof nauwelijks aan je lichaam voelt en waarvan je absoluut geen last hebt als je aan het spelen bent. En als je die broek aandoet, dan zit ie in een tel goed.
En dan is de zomer helaas weer voorbij. Het is wel iets kouder, maar er is nog geen enkele reden om een lange broek aan te trekken. Die korte broek zit toch nog prima. Koud? Nee hoor ik heb het helemaal niet koud! Maar morgen is het echt te koud mijn jongen! Nee hoor, daar kan ik wel tegen.
Deze middag toch maar de stoute schoenen aangetrokken om op pad te gaan met de tweeling om een lange broek te kopen. Het is alsof ze pokon hebben gekregen van de zomer. Geen enkele lange broek past ze nog. De vorige keer waren we bij Coolcat snel klaar. Hopelijk gaat dat nu weer lukken. Bij de grootste van de twee lukte dat deze keer ook. Die is niet zo moeilijk. Dat gaat goed dacht ik. De kleinere tweelingbroer heeft echter een net iets smallere taille en is een paar cm kleiner in lengte.
Twee broeken aangepast. Nee, dat stond voor geen meter. Dat vond ik ook. Hij verzoop er haast in. En als de elastiekjes aangetrokken werden werd de taille een lelijke wrot van spijkerstof. Dat zat niet lekker. Dat begreep ik wel. Hij gooide de kont al in de krib.”Ik wil geen lange broek. De korte is toch ook goed!” En het vest wilde hij ook niet. De V & D daarna liep helemaal op niets uit....

Brabantse gastvrijheid

hartenkreet
4,0 met 10 stemmen 697
Eindelijk was het dan zover. Na lang wachten en zeuren was het gezin onderweg naar het nestje. We hadden in de vakantie besloten dat we bij thuiskomst voor een hondje zouden gaan. De eerste werkdag na de vakantie was het al beklonken. Een collega wist wel een nestje. Daar ergens op het Brabantse platteland was er een nestje van precies het ras dat we wilden hebben. Een kruising tussen een Maltezer en een Chi chu. Een gezelschapshondje dat de kinderen wel de baas konden.

Diezelfde avond zat het gezin al in de auto. Het was een spannende aangelegenheid omdat de kinderen niet gewend zijn aan honden en er eigenlijk bang voor zijn.
De oudste helemaal: die is zelfs een keer omver gelopen door een hond toen hij maar net liep. Daarvan was hij enorm geschrokken. ...

bewering
3,4 met 7 stemmen 198
Het slaat nergens op om een schrijver een punt te geven voor de tekst zonder een onderbouwing. Je kan het puntensysteem net zo goed weg laten....

Ongeneeslijk ziek

hartenkreet
3,9 met 8 stemmen 429
Onderzoekend keek ze naar haar computerscherm. Haar ogen zagen die dag niet wat ze altijd had gezien. Niet begrijpend wat er aan de hand was zat ze daar, plotsklaps, eenzaam alleen op deze afgeladen volle afdeling. Ze zat aan haar enorme bureau zichzelf raadselachtig te onderzoeken met grote vraagtekens in haar ogen. Niet begrijpend wat er aan de hand was.
Haar helderblauwe kijkers onder haar hoogblonde haren bestudeerden, zonder een blik van herkenning, het scherm. De informatie op haar scherm was verworden tot raadselachtige onvolledige tekens. Wat moest ze daar mee?
Ze zag het niet meer en wist het niet meer.
Was ze misschien overspannen of was het migraine? Dat waren onze eerste logische overpeinzingen. Maar daar had ze nooit last van gehad! In ieder geval niet zoals nu, niet zoals dit. Ze was een goed opgeleide vrouw van 31 jaar en stond midden in het leven. Ze had al het nodige meegemaakt en beet venijnig van zich af wanneer dat nodig was. Nog geen kinderen, maar wel een man. Die werkte daar ook, op export. Stoere gast, eigen bedrijfje gehad; niet helemaal geslaagd. Maar nu toch exportman bij deze baas. Flinke job. ...

Can you feel it?

hartenkreet
4,6 met 5 stemmen 358
Ik heb de laatste weken veel (soms noodgedwongen) naar je geluisterd, Michael. Ik ben getuige dat je met je muziek ook mijn kinderen weet te raken. Op een schilderachtige bergweg in de dolomieten pinkte ik zelfs een traantje weg bij heal the world. Mijn kinderen zongen met je mee. Het traantje overrompelde me. Het was een verwarde traan. Maar niemand zag het, ik droeg mijn zonnebril donker strak voor mijn ogen.
I could feel it, Michael!
Ik voelde het!
En de kinderen voelen het ook!...

Het Bossche broek

hartenkreet
4,6 met 16 stemmen 670
In dit lichttheater spelen wolken dansend met het licht van de zon. Hier heeft de wind vrij spel! Fijnbesnaard bespeelt hij het hoge gras als een pianospeler zijn teerhartige compositie. Het gras beweegt elegant mee op het ritme van dit bewind. Wilde bloemen delen deze dans en geven het elastische groen de kleur van het heersende seizoen.
Soms geeft de wind zich gewonnen en claimt de vroege ochtendzon de hoofdrol. Deze ontwaakt, als een koperen vuurbol, roodgloeiend uit de nacht. Alsof de ochtend niet mag starten, licht de zon dieprood het, die nacht in het broek neergestreken nog slapende wolkenbed, op. De vochtige nacht lost opstandig rood op alsof het brandt in het broek. De dirigent van deze horizon van daarboven sprankelt dan weergaloos hier beneden.
Hier fietst hij iedere ochtend zijn rondje. Hij is van net voor de oorlog. Verloor zijn ouders laat in de oorlog. Afzwaaiers van eigen zijde sloegen in als een bom. Vanaf toen moest hij, samen met zijn grote broer, helemaal voor zichzelf. Hij voelde zich eenzaam en verlaten alleen op de wereld. Onbegrepen en slechts 14 jaren jong moest hij beslist de zee op: de Grote vaart lonkte magnetisch sterk. Dat was de oplossing! Weg van het verdriet, weg van die onbedoelde aderlating die zijn pad had gekruist, weg van hier, weg, weg….! Welke dirigent heeft dat toen verzonnen?
En in de verte prijkt daar de Sint Jan, de statige eigenaar van deze horizon. Daar aan zijn voet is het goed toeven en proeven van het Bourgondische Bossche leven. Een rijke cultuur. Mensen genieten. De gezellige markt. Het Theater aan de Parade. En de vele, vele winkels in dit Hart van Brabant. En daar, zo dicht bij het broek, heb je de Bossche cafés voor een warme kop koffie met de echte Bossche Bol van bakker Jan de Groot. Ge bent daar welkom op ieder uur van de dag....

Momenten van geluk

hartenkreet
4,8 met 8 stemmen 575
Wat begon met kopjes water eindigde met het over elkaar heen gooien van emmers vol met water. De hilariteit van de hinderlaag: nat tot op het bot. De lach, de lol, het plezier! En dan de eindronde van dit waterige schouwspel: iedereen nat. Het maakte niet uit; het was warm en het zonnetje scheen hoog aan de hemel.
Met handdoekjes om de kleine kinderschoudertjes genoten glinsterende kinderoogjes daarna van het koekje en de limonade.
En dan die aardige Duitse meneer, die ook een echte clown bleek te zijn. Hij wist alles van diaboloën en wilde de kinderen wel wat kunstjes leren. Het ene na het andere kunstje liet hij hen zien. Hij moest wel weg om zelf nog vakantie te vieren, maar ze mochten wel toch doorgaan met zijn echte diabolo. “Leg hem maar terug bij de caravan.” zei hij vol vertrouwen. Hij had het goed gezien.
Ze willen al zo lang en zo graag bij het circus. Al jaren staan ze hele dagen op hun hoofd, draaien ze wel duizend radslagen en proberen ze te jongleren met wel twintig ballen. En nu weet deze clown, deze echte clown uit het circus, die op vakantie was op dezelfde camping, dit ook! Het is nu echt bekend dat ze bij het circus willen! Diabolo liet mijn kind niet meer los. ...

Ikke ikke ikke

hartenkreet
4,4 met 10 stemmen 645
Begrijp je het dan niet!? Wat je ook zegt; het is teveel van het “ik”!
Je praat alleen maar over jezelf. En als ik dan eindelijk aan de beurt ben om te spreken, dan ga je niet in op wat ik zeg. Je haakt in op het onderwerp, niet op wat ik zeg. Je gaat na wat het voor jou betekent. En alweer gaat het gesprek over jou.
Ik ben overigens best geïnteresseerd in je. Maar je spreekt alsof echt alles wat in je hoofd zit er vandaag nog uit moet. Het is alsof je nooit hebt mogen spreken en het nu dan eindelijk mag. De door jou uitgebraakte woordenbrij gegarneerd met de moderne superlatieven laten mijn gedachten afdwalen ver weg van het hier en nu. Je praat zoveel en zo van de hak op de tak dat ik het niet meer kan en wil volgen. Uit fatsoen vraag je wel eens iets aan mij om vervolgens een springplank te hebben om weer door te ratelen over jezelf. Er is te weinig balans, vindt je ook niet?
Ik ga soms denken: “hoe kan ik vriendelijk doch dringend een einde maken aan dit, op een dialoog, lijkende monoloog?” ...

De lezer wordt schrijver

verhaal
4,1 met 9 stemmen 783
Het is goed dat de woorden van De lezer op het internet (kunnen) worden gepubliceerd. Misschien is het niet voor iedereen even interessant of soms is het gewoonweg een slechte tekst. Maar De lezer doet zijn zegje of kan dat doen, gevrijwaard van enig belang erbij. De Lezer kan publiceren: dit leeft op dit moment bij mij en dit vind ik belangrijk! En wij kunnen dit, op onze beurt, allemaal lezen. Zo vaak als we dat willen en wanneer we maar willen. Het is de moderne vrijheid!
De ouder wordende burger wordt in het moderne Nederland van 2009 in zijn hokje gemuilkorfd. Op den duur kan hij het hokje amper nog uitkomen met als gevolg dat er een depressie op de loer ligt. De hokjesgedachte begint al vaak na afronding van de studie. Heb je DAT gestudeerd, dan zie je ZE akelig denken “dan hoor je in dat hokje.” Punt uit. Brrrr.
Op het internet kan de ooit zwaarbevochten vrijheid toch enigszins worden beklonken. Daar kan De oudere Lezer zijn hokje verlaten en “zijn ding” in de virtuele wereld doen. Hij kan ons zijn beschouwing op het hedendaagse leven geven. Zijn gemeten, soms bescheten teksten bevestigen maar al te vaak het manco van “het Nederlandse model.”
De jonge Lezer verwoordt de liefde soms meeslepend; uit wat op dat moment geuit moet worden, kwetsbaar in geur en kleur. De lezer is zoekend naar de allerbeste woorden en publiceert ze in de mooiste metaforen. De teksten zijn uit eerste hand en dat maakt het zo meeslepend interessant…De inhoud wordt soms een deel van me. Sommigen leven een leven zonder geluk en worden onevenredig overvloedig getroffen door het ongeluk, bij anderen kan het geluk schijnbaar niet op. Wat is het toch oneerlijk verdeeld! ...

Stil feest

verhaal
3,6 met 7 stemmen 1.448
De tweeling was, in die 42 dagen, flink gegroeid. Ze wogen nu maar liefst 2200 en 2000 gram en mochten eindelijk naar huis. De warme band die we hadden opgebouwd met het ziekenhuispersoneel werd gepast gebroken. Zij hadden hun werk professioneel gedaan en rondden het verblijf vriendelijk af. Zij hielpen met het dragen van de geboortespullen tot de uitgang van het ziekenhuis en wensten ons succes met het dubbele geluk. Ze hadden ons, de afgelopen weken, in alles gesteund.
We werden hiermee verlost van die vervelende ritten van en naar het ziekenhuis, het parkeergedoe en het geregel van de opvang van ons oudste kind. De tweeling hoefde geen piepende, zuurstofmetende apparaten meer aan hun kleine lichaampjes. Weg met die lelijke neussondes! Die kunstmatige warmte is nu ook definitief verleden tijd. Geen cafeïnepepmiddelen, metingen van wat maar kon worden gemeten, geen precies afgemeten quota aan moedermelk (2 ml om mee te beginnen), geen rapportages van de nacht, noch de grafische voorstellingen van te analyseren persoonlijke parameters.
Voor onze tweeling was dat nu allemaal niet meer nodig! De tweeling was nu gezond en sterk! Sterk genoeg om de kar helemaal zelf te trekken. Samen met ons. Ze werden nu echt ontslagen en mochten mee naar huis. Ze mochten nu, na al die lange dagen en nachten, dan eindelijk toch thuis komen.
De twee bedjes in de slaapkamer schitterenden die middag warm in de zon. Twee tevreden slapers vulden de dekens… Eindelijk thuis! Met de tweeling thuis keerde die middag ook de rust in onze hoofden weer terug. Vanaf nu kon de tweeling gewoon baby zijn. De jongens konden eindelijk baby zijn zoals we het ons voor hun geboorte hadden voorgesteld en wilden! Maar nu trokken wij zelf de kar en waren we in control! ...

Kinderen niet welkom!

verhaal
4,0 met 2 stemmen 225
Op de fitnessclub waar ik lid ben zijn kinderen niet welkom. Dat hebben we vandaag aan den lijve ervaren. Het was geen leuke ervaring. We zijn van die mensen die 24 uur per dag met onze kinderen in de weer zijn en dachten een uurtje met ze te gaan tennissen op de fitnessclub waar we beiden al 5 jaar lid zijn à 60 euro’s per persoon per maand.
Gisteren kreeg de tweeling allebei een tennisracket cadeau. De lente is eindelijk begonnen, de gedachten kwam op om ze dit jaar te porren voor de tennissport. Ze waren erg blij met de rackets en de ballen en wilde ze natuurlijk snel ergens uit proberen.
Onze fitnessclub heeft ook 8 tennisbanen. Normaal volgen we alleen enkele groepslessen, roeien we indoor of tillen we aan de gewichten in de zaal. Altijd zonder de kinderen, apart van elkaar.
Er wordt altijd vriendelijk gedag gezegd als we langs de receptie van de club komen. En als we ‘s ochtends komen wordt onze jongste dochter altijd vriendelijk verwelkomd. Zij kan ’s ochtends namelijk rechtstreeks naar de kinderopvang boven. ...

De Noodspaak

verhaal
4,1 met 7 stemmen 663
We waren maar pas enkele dagen met de fiets onderweg toen een spaak het begaf. Bepakt en bezakt stonden we in de brandende Franse zon berooid langs de weg. Net aan de tocht begonnen en nu al pech! Het slag in het wiel was zo groot dat we absoluut niet verder konden fietsen.
Het toeval wilde dat het kleine dorpje even verder op een fietsenmaker bezat. Nergens in landelijk Frankrijk zie je fietsenmakers, maar daar waar wij fietspech kregen, daar zat er nou net wel een. Soms lopen de dingen zo, alsof het kennelijk zo moet zijn.
Het was een ambachtelijke fietsenmaker. Hij had een klein soort fietsenmakers-atelier dat tot de nok toe gevuld was met tangetjes, schroeven, moertjes, nippeltjes, banden en allerlei ander klein fietsgerei. Alle beschikbare ruimte werd efficiënt benut. Hij keek aandachtig naar de fiets en begon met zijn hoofd te schudden. Het zag er niet goed uit. De fiets was niet sterk genoeg, vertaalde ik uit zijn woorden. “Dat loopt spaak, ook al repareer ik het wiel” zei hij. Wat moesten we nu? We hadden zo’n mooie route uitgestippeld, maanden voorbereiding, en we waren nog zoveel van plan. We wilden echt wel verder op de fiets. we waren immers nog maar net aan onze reis begonnen.
Hij haalde professioneel het slag uit het wiel en zette er hoofdschuddend een nieuwe spaak in. Nogmaals zei hij dat we zo eigenlijk niet verder konden, omdat van beide fietsen, door het gewicht, elk moment weer een spaak kon breken en het slag in het wiel dan nog groter zal worden door de oplopende spanning op de velgen. 4 andere sterkere wielen had hij helaas niet op voorraad. Hij voelde zich er zichtbaar rot bij en dacht toch nog even na....

"Moeder" van Pink Floyd

hartenkreet
4,8 met 4 stemmen 444
The Wall van Pink Floyd kent vele mooie nummers, maar het nummer Mother steekt er voor mij, na al de jaren van het beluisteren van deze band, met kop en schouders boven uit.
Waarom? Het woord moeder heeft voor mij een enorme emotionele lading. Misschien omdat ik zelf vader ben en een vrouw heb die de moeder van mijn kinderen is of omdat ik zelf zo intensief kind van mijn moeder ben met mijn eigen vragen. Of misschien is het omdat ik “het systeem” van nu ook wantrouw en daarvoor naar woorden op zoek ben. Ik wil dit nummer daarom graag met de lezer delen.
Soms is de stem erg irritant lelijk scherp, maar dat past goed bij de sfeer van dit nummer. Draai het en luister er een paar keer naar. Het mag best wat harder staan als je luistert. Vrolijk word je niet van dit nummer, maar ik vind het een meesterwerkje.
Het nummer begint met de vraag of moeder denkt dat ze “de bom” zullen gooien? Wat een grote zorgen draagt de vragensteller met zich mee!...

Wat moet nu doen trainer?

hartenkreet
4,0 met 2 stemmen 557
”Trainer, ik krijg, tijdens de wedstrijd drie verschillende, vaak tegengestelde adviezen. Wat moet ik doen?”
De trainer heeft daar niet meteen een antwoord op. De trainer staat een beetje met zijn mond vol tanden van deze feedback. Hij roept immers net zo hard mee als de rest aan de zijlijn.
De betrokkenen hebben het allemaal zo goed voor met het elftal. We geven
gepassioneerd goedbedoelde adviezen. We zien, vanaf de zijlijn, de grote kansen en de bedreigingen voor het team. We geven gedreven goedbedoelde tips, omdat het zo ontzettend bij dit spelletje hoort! Het is ook zo gemakkelijk om vanaf die zijlijn een mening te vormen en deze eens flink te ventileren. Heerlijk!...

bewering
4,5 met 4 stemmen 165
De Postbank is overgegaan in ING is alsof een Ajaxsupporter plotsklaps voor Feyenoord moet zijn.
Dat is onmogelijk!...

bewering
4,2 met 4 stemmen 192
De tijd is rijp om het pensioenstelsel af te schaffen en het ingelegde geld, of wat ervan over is, naar de burger terug te storten. De burger bepaalt dan zelf wel wat een verstandige keuze voor hem is. Van het teruggestorte geld kan de burger bijvoorbeeld een mooie auto kopen en/of sparen voor een oudedagsvoorziening met een risicoprofiel dat goed bij hem past....

Overmand door hoogtevrees.

verhaal
4,0 met 2 stemmen 264
Het stenen gruis bedekte wankel deze berg. Heb ik wel de juiste route genomen? Het pad leek plotsklaps op te houden. Ik draaide me nog eens om, om te kijken of ik wel goed zat. Automatisch keek ik naar beneden, in de diepte van de kloof. Dat kon ik maar beter niet meer doen! Hoogtevrees maakte me wankel, angstig en vertwijfeld. Verschrikt was ik plotsklaps vastgenageld aan deze berg. Me bewegen durfde ik niet meer. De adrenaline stroomde in een hoog tempo door mijn aderen. Normaliter gaf dat een enorme kick, maar nu even niet. Niet gezekerd, op sportschoentjes hoog in een kloof! Ik kon niet naar boven en durfde niet meer naar beneden! Mijn ongehoorzaamheid aan de wetten van het hooggebergte werd genadeloos afgestraft. Wat moest ik doen? De angst had mijn moed verstoten, van het ene op het andere moment. Het zweet stond koud in mijn handen.
Meer grip was niet mogelijk, met alleen maar losse brokken rots en keien binnen mijn bereik. Wat vast leek, bleek geen vaste grip te geven. Erger nog: grote rotsstukken die ik aanraakte en die vast leken te zitten, donderden, als ik er grip op wilde krijgen, pijnlijk langs mijn benen de verre diepte in. Is dit het?
De angst overmande me overrompelend snel. De keien, onbetrouwbare rotsen, de diepte, de hoogte, waar ben ik aan begonnen? Mijn hardloopschoenen werkten ook niet echt mee. Lekker slim van me om dit onvoorbereid te doen. Het was de bedoeling om deze vakantiedag eens een andere invulling te geven dan al die andere dagen. Ben ik nu zo’n domme Hollander die de gevaren van de bergen zo gemakkelijk onderschat?
Naar boven klimmen kon niet en was volstrekt onverantwoord. Ik had aan de andere kant van de kloof omhoog gemoeten. “Dat zie ik nu pas! Godverdomme!” Daar aan de overzijde van de kloof loopt de route. Ik had de stalen kabels gevolgd, omdat ik dacht dat dat de route was. De kabels liepen daar omdat ze nergens anders konden worden vastgenageld aan de berg. Deze punten ben ik voorbij geklommen, in de veronderstelling dat ik op de route zat. Het werd wel wat moeilijker, maar ik wilde me niet laten kennen. Deze berg zou de mijne worden, ongeacht, was de leidende gedachte van zo eerder....

bewering
2,8 met 4 stemmen 159
Het wordt hoog tijd om via verkiezingen Guus Hiddink op de stoel van de Minister-President van Nederland te laten plaats nemen....

Verlangen

hartenkreet
4,2 met 16 stemmen 1.243
Ik verlang naar het Brabant van Toon Kortooms. Waar Heintje en Matje Beekman hun kattenkwaad konden uithalen, omdat dat zo hoort als je opgroeit. Het land waar, zomaar een schipper die in de buurt is, met een kersverse vader een neut drinkt op de verse geboorte van zijn tweeling. Het Brabant waar Hendrik van Ham op zijn motorfiets rondtoerde, over de bochtige wegen, naar heinde en ver.
Ik verlang naar het Brabant van Guus Meeuwis. Het land waar een lege wijnfles een lege fles wijn mag zijn. Het land van de dorpskroegen, om de hoek, bij de kerk. Die kroegen waar de lampen wat langer branden dan elders, omdat ons “ons” zo goed kent en het zo vertrouwd is.
Ik verlang naar het Brabant van het gege en gegij. Waar de markt de mert is, een varken een verken, een hondje een hundje en een haantje een haontje is. Waar ze een bekske koffie vatten en waar men niet op de markt, maar op de mert de boodschappen doet.
Ik verlang naar het Brabant van dorpen met dorpelingen. Ze werden er geboren en zijn er getogen. Ze zijn wie ze zijn. Ze zijn zo oorspronkelijk. Dat doet me zo goed. ...

De waarheid

hartenkreet
3,4 met 7 stemmen 953
De waarheid die aan ons wordt gepresenteerd is vaak een gekleurde waarheid. Een waarheid vanuit een bepaald perspectief. Een waarheid in het belang van diegene die haar presenteert, vaak met de beste bedoelingen of juist niet.
Kan de mens, indien wenselijk, de belangrijkste waarheden niet vaststellen vanuit exacte (wiskundige) modellen? Hierin is zwart gewoonweg zwart en een optelling de som van twee getallen. Een model dat irrationele emotionele waarheden kan uitsluiten? Je stopt er een claim van een waarheid in, haalt het door het model, waar na vervolgens WAAR of ONWAAR bewezen de uitkomst is.
Hoe lang, beste wetenschappers, duurt het nog voordat “de cirkel” eindelijk rond is? Dat waarheidsvinding vanuit emotie een andere plek krijgt in het denken en handelen van de mens. Dat er een rationeel model wordt ontwikkeld dat alle belangen verenigt. Een model waarvan we allemaal uit kunnen gaan, omdat we er gewoonweg niet omheen kunnen. Een model dat onomstotelijk te bewijzen is.
Dat de persoonlijke emotionele waarheid een plek moet behouden is een feit. Onwaarheden zijn immers de jus over onze beleving en het smeermiddel van de economie. We zijn ten slotte ook gewoon “maar” mensen, behept met emoties en onze menselijke foutjes....

Het hooggebergte

beschouwing
2,8 met 8 stemmen 560
Het hooggebergte laat zich moeilijk bedwingen. Het kost de nodige zweetdruppels en tranen om een bergtop te beklimmen. Zeker als je een bergtop wil bereiken die net iets boven je kunnen ligt. Alpinisme is dan ook niet zonder risico’s. Bereid je daarom ook goed voor.
Maar als je dan eindelijk de top van de berg bereikt hebt dan is daar het enorme uitzicht in al die windrichtingen. Het is daar zo mooi dat blijkt dat het lijden, met haar overpeinzingen onderweg, de moeite waard waren.
Dus kies, indien mogelijk, zorgvuldig een bergtop uit, bereid je goed voor en bedwing hem met liefde en passie.
Ps. Vergeet niet dat je je goed moet zekeren in het hooggebergte!...

De liefde van mijn leven

hartenkreet
3,9 met 14 stemmen 873
1992
Haar hemelsblauwe ogen straalden voor het eerst naar me in de volle Monegaskische zon.
Ik was verkocht. Het was liefde op het eerste gezicht. Het bestaat!
Ik wist onmiddellijk dat zij mijn vrouw zou worden. Dat ik met haar kinderen wilde krijgen. Dat ik met haar oud wilde worden....