Inloggen

biografie: Outsider


Inzendingen van deze schrijver

36 resultaten.

bewering
2,6 met 5 stemmen 144
De SP doet er goed aan een andere lijstaanvoerder te zoeken, want met Agnes Kant wordt het nooit wat. Met haar betweterige, verontwaardigde manier van praten en haar laatdunkende gelaatsuitdrukking win je geen stemmen....

MICHAEL JACKSON

beschouwing
4,2 met 9 stemmen 349
Dat Michael Jackson een bijzonder artiest was heb ik altijd wel geweten, maar hoe bijzonder daar ben ik pas na zijn dood achter gekomen.
Ik heb vrij veel van en over hem gezien en gehoord op tv en internet en daarbij ben ik wel tot de conclusie gekomen dat het echt niet voor niets is dat hij de eretitel 'King of Pop' droeg.
Veel van zijn nummers vind ik schitterend, zoals Will you be there, She’s out of my life, Earth song, Stranger in Moscou en veel andere songs. Daar komt nog bij zijn unieke manier van dansen. Zelfs twee dagen voor zijn dood, toen hij al met medicijnen op de been werd gehouden, danste hij nog heel goed.
Wat ik echter vóór het overlijden van Jackson nooit heb geweten is dat hij, als hij op tournee was in verschillende landen, vaak naar ziekenhuizen en weeshuizen ging om kinderen te bezoeken en cadeautjes te geven. ...

bewering
2,0 met 1 stemmen 143
De omroep EO komt komend najaar met een nieuw programma waarin gevangenen gaan zingen in een koor, las ik op internet. Wat zouden ze gaan zingen? God, ik dank u dat ik danken mag?...

bewering
5,0 met 1 stemmen 107
Eigenlijk is Christendom een verfijnd soort egoïsme. Want men gaat er vanuit dat de mens door liefdevolle daden de hemel kan verdienen. Maar als men goede daden verricht met het oogmerk er zelf beter van te worden, dan is het toch geen liefde maar eigenbelang?...

bewering
4,7 met 6 stemmen 128
Michael Jackson is door de jury en de rechtbank onschuldig verklaard van kindermisbruik. Ik heb hem ook nooit verdacht van foute dingen met kinderen. Ik denk dat hij een zeer goed mens was en een eerlijke en oprechte kindervriend die geen vlieg kwaad deed....

bewering
3,2 met 4 stemmen 152
'Ik word helemaal niet te hoog betaald, ik ben namelijk enorm goed,' hoorde ik vanmorgen Paul de Leeuw in het journaal zeggen.
Van zo’n uitspraak word ik niet goed....

bewering
4,0 met 2 stemmen 118
Als je maar lang genoeg één en dezelfde gedachte denkt kan uiteindelijk elke gedachte een probleem worden, omdat die gedachte dan niet meer weg wil....

bewering
3,5 met 4 stemmen 167
Twee tegengestelde meningen kunnen allebei juist zijn. Het is daarom ook meestal onterecht als mensen elkaar met hun meningen op leven en dood bestrijden, want zowat elke mening valt wel iets voor te zeggen maar ook tegen te zeggen....

bewering
2,5 met 6 stemmen 399
Liefde maakt blind, luidt een bekend gezegde. Dit is niet helemaal waar, want iemand kan heel goed de fouten van een ander zien en toch verliefd zijn en blijven. Men zou daarom ook wel kunnen zeggen: liefde maakt zwak....

bewering
5,0 met 2 stemmen 159
Dimitri Verhulst heeft de Libris Literatuurprijs 2009 gewonnen. Ik vraag me af waarom Herman Brusselmans bijna nooit voor prijzen genomineerd wordt, want hij is al jarenlang het opperhoofd van de Nederlandstalige literatuur. Wie de grootste schrijver is valt moeilijk te zeggen, maar Brusselmans is in mijn ogen wel de boeiendste en amusantste....

bewering
4,5 met 2 stemmen 184
Het zal wel altijd een raadsel blijven wat Karst T. bezielde met zijn aanslag op Koninginnedag, maar hij moet op dat moment wel totaal krankzinnig zijn geweest.
Het is en blijft een gruwelijke, onvergeeflijke misdaad, maar ondanks alles voel ik eerder medelijden voor hem dan haat....

bewering
3,7 met 3 stemmen 169
Persoonlijk ben ik overtuigd van een geestelijk voortbestaan na de dood. Maar ik kan niet zeggen dat ik daar nu zo blij mee ben. In zekere zin is het wel een geruststellende gedachte als met de dood alles afgelopen zou zijn....

bewering
4,0 met 1 stemmen 192
Wie frequent leest op forums van internetkranten komt er snel achter dat de volgende bekende spreekwoorden waarheden als koeien zijn: 'De beste stuurlui staan aan wal' en 'De pot verwijt de ketel dat hij zwart zie'....

bewering
5,0 met 2 stemmen 247
Volgens Midas Dekkers is schrijven een verschrikking. Ik denk dat veel schrijvers daar anders over denken. Gerard Reve zei: ‘Ik moet schrijven omdat ik anders gek word.’ Simon Vestdijk zei: ‘Ik schrijf om niet te hoeven leven.’ Carmiggelt zei: ‘Schrijven is één van de weinige dingen die ik graag doe.’...

bewering
4,0 met 3 stemmen 121
Er zijn mensen die doodleuk beweren dat Bush de vier terroristische aanslagen met gekaapte passagiersvliegtuigen op 11 september 2001 zelf op touw heeft gezet om de aandacht van de problemen in zijn eigen land af te leiden. Bij zulke oliedomme opmerkingen kook ik bijna van woede....

bewering
3,3 met 3 stemmen 166
Een boek zonder humor is als een taart zonder slagroom. Je kunt het wel eten, maar het smakelijkste is eraf....

bewering
5,0 met 2 stemmen 169
De optimist ziet de rozen maar niet de doornen.
De pessimist ziet de doornen maar niet de rozen.
De realist ziet beide opdat hij zichzelf niet in de vingers snijdt....

OVER GELUK EN ONGELUK

beschouwing
3,7 met 7 stemmen 396
“Hoewel ik van adel ben, verzetsheld en twee ridderordes heb mogen ontvangen, ben ik niet voor het geluk geboren. Ik ben niet één dag van mijn leven gelukkig geweest. Nog geen dag. Als ik gelukkig was, zou ik me geen raad weten. Zo zit het.”
Ik heb dit altijd wel een mooi citaat van Gerard Reve gevonden. Raadselachtig is echter wel de zin: “Als ik gelukkig was, zou ik me geen raad weten.”
Ik heb me vaak afgevraagd wat hij daar mee bedoelt. Het is toch meer vanzelfsprekend dat iemand zich geen raad weet als hij ongelukkig is. Ik vermoed dat Reve bedoelt, dat als hij gelukkig was dan zou er voor hem geen reden zijn en ook geen behoefte om te schrijven. En als hij niet zou schrijven dan zou hij helemaal geen inhoud en voldoening meer in zijn leven vinden. Ik denk dat voor hem schrijven zijn levensgeluk was en zonder te schrijven zou zijn leven leeg, zinloos en onbevredigend zijn.
Het merkwaardige is echter dat hij na zijn laatste boek ‘Het hijgend hert’ in 1998 niets meer heeft geschreven en dat hij het schrijven volgens zijn vriend Joop van Schafthuizen ook helemaal niet miste. ...

ROMA ZIGEUNERS

hartenkreet
2,4 met 5 stemmen 281
Hoewel ik gisteren allerbelabberdst geslapen had en mij helemaal niet goed voelde, heb ik mij evengoed ’s morgens meteen al tranen gelachen. Toen ik de toverlantaarn aanzette op 'Goedemorgen Nederland' was daar juist een discussie gaande tussen een soort opperhoofd van de Roma zigeuners in Nederland en een VVD Kamerlid.
Het VVD Kamerlid betoogde dat de Roma zigeuners zich niet goed aanpassen, niet willen werken en maar al te vaak in de criminaliteit terechtkomen.
Wat het Roma opperhoofd daar op antwoordde, ben ik grotendeels vergeten, maar in ieder geval ontkende hij in alle toonaarden dat veel Roma zigeuners op het verkeerde pad terecht komen. Hij had een dochter die wel gestudeerd had en een goede baan heeft en zo noemde hij nog wat voorbeelden.
Waarop het Kamerlid antwoordde: “We hadden onlangs een Roma zigeuner aan de telefoon die zich diep beledigd voelde dat de VVD de Roma’s van criminaliteit beschuldigde. We hebben toen tegen hem gezegd dat we binnenkort voor een interview op de televisie zouden komen. Wij nodigden hem uit om dan ook te komen, dan zou hij gelegenheid krijgen om zijn verhaal uitvoerig te vertellen. ...

VIVA BALKENENDE

beschouwing
2,7 met 7 stemmen 1.236
Er is waarschijnlijk nog nooit een minister-president in Nederland geweest die zo gigantisch veel kritiek en minachting, om niet te zeggen haat, over zich heen heeft gekregen als Jan Peter Balkenende. Er hoeft alleen maar ergens op internet een artikel of bericht met de naam Balkenende in de kop te staan of je kunt er de donder op zeggen dat het meteen wemelt van de negatieve commentaren en afbrekende oordelen.
Zo stond er enige tijd geleden een foto in de Telegraaf van een vrolijk lachende Balkenende met twee voetbalfans die hem in Bern waren tegengekomen. Meteen stonden er in de Telegraaf weer een stuk of 160 overwegend negatieve reacties in de trant van: ‘laat die Bak Ellende aan het werk gaan in plaats van snoepreisjes te maken’ of ‘wie wil daar nu mee gezien worden’ of ‘wij moeten hier naar de voedselbank en hij speelt mooi weer met zijn schijnheilige kop’ enz. enz.
Waarschijnlijk werd het de redactie van de Telegraaf ook te dol, want een paar uur later zag ik dat alle reacties verwijderd waren. En terecht, vind ik. Want het weerspiegelt de bedroevende mentaliteit van veel - natuurlijk niet alle- Nederlanders die nergens waardering voor kunnen hebben, overal kritiek op hebben en bij wie men het nooit goed kan doen.
Als Balkenende bij Bush op bezoek gaat dan zegt de helft van de Nederlanders in een enquête dat zij zich schamen voor hem. Ik zou wel eens willen weten wat er eigenlijk is om zich voor te schamen. Zijn uiterlijk is weinig op aan te merken, menig man van 52 zou wensen dat hij nog zo’n kop met haar had en zo weinig rimpels. En wat voor geweldige talenten en charismatische persoonlijkheid hebben die Nederlanders dan zelf wel als zij zich blijkbaar beter voelen dan Balkenende?...

ACHTER DE GERANIUMS

beschouwing
3,2 met 9 stemmen 716
Het is merkwaardig dat ik vroeger op de lagere school elk jaar met een schoolreisje ben geweest, maar er mij zo goed als niets van herinner. Ik heb geen idee waar we heen geweest zijn en wat ik beleefd heb. Ik weet nog wel dat we altijd in een bus gingen, maar wie er naast mij zat in de bus en of we plezier hadden of niet, ik weet er helemaal niks meer van. Wel herinner ik mij, dat iedere leerling in de bus naar voren moest komen om een liedje te zingen. Ik heb toen Vader Jacob gezongen, het schaamrood voel ik nu nog naar mijn wangen stijgen.
Waarschijnlijk heb ik niets aan die schoolreisjes gevonden en dat ik niet van reizen hield zat er vermoedelijk bij mij al vroeg in want in mijn verdere leven ben ik zo goed als nooit op vakantie geweest. Als ik kan kiezen tussen rust en veiligheid of drukte en avontuur, dan kies ik het eerste. Ik kan mij goed vinden in een uitspraak van Gerard Reve: ‘Ik ben geen man voor reizen. Ik blijf liever thuis waar het mij veilig voorkomt en ik met rust gelaten word.’
Ik weet wel dat het merendeel van de mensen dit maar moeilijk vindt te begrijpen, want velen doen niets liever dan op vakantie gaan. Van één kant snap ik wel dat het leuk kan zijn om eens in een andere omgeving te zijn en andere dingen en andere mensen te zien, maar er komt in de regel veel heisa bij kijken om alles te regelen en bovendien mist men het comfort van het eigen huis. Stel men huurt ergens een huisje, dan moet men eerst van alles uitzoeken. Thuis kan je alles vinden en weet je waar alles staat en hoe je alles moet bedienen, maar kom je in zo’n huisje dan moet je overal naar zoeken.
Kortom, allemaal dingen die je niet gewend bent en dat is voor mij een reden om te denken: verdorie, nu ben ik op vakantie en heb ik meteen dit gehannes allemaal. Een ander punt is, dat je weet hoe je eigen bed slaapt; ergens anders moet je het maar afwachten. Een broer van mij is eens in Spanje geweest in een appartement. Hij zei daarover: “Dat bed was zo zacht dat je zowat in tweeën brak.” Hij heeft de hele vakantie last van zijn rug gehad. Het schijnt nog al eens voor te komen dat mensen tijdens hun vakantie totaal overspannen raken. Ze raken de kluts kwijt omdat ze uit hun gewone doen zijn door te veel veranderingen, verstoring van hun gewoonten en regelmaat in hun leven enzovoort. De ANWB en de ziekenhuizen schijnen er jaarlijks met de grote zomervakanties hun handen vol aan te hebben....

EERLIJK DUURT HET LANGST

beschouwing
4,3 met 6 stemmen 268
Vreemd dat sommige gebeurtenissen je levenslang bijblijven en tientallen jaren later nog steeds in de herinnering blijven opduiken. Een voorval dat eigenlijk niets voorstelt maar dat mij blijkbaar toch diep geraakt heeft, is het volgende. Ik was een jaar of tien en met een schoolreisje ergens naar toe, ik meen dat het Schoorl was maar zeker weet ik het niet. Van dat hele reisje weet ik ook niets meer, behalve dat we ergens in een speeltuin of een pretpark waren en dat ik daar een gulden vond.
Met de snelheid van een hazewindhond liep ik naar de meester die op een terras zat met de andere meesters en juffen. Enthousiast zei ik tegen hem dat ik een gulden gevonden had en overhandigde hem die gulden. Hij zei niet: ‘jij bent nog eens een eerlijke jongen’ of misschien zelfs: ‘omdat je zo eerlijk bent mag jij die gulden houden.’
Nee, het enige wat hij deed was met een chagrijnig en gehinderd gezicht die gulden aanpakken. En hij zei niets.
Eigenaardig, het is wel ongeveer 48 jaar geleden en het is voor mij nog steeds een pijnlijke herinnering. Is het eigenlijk raar dat ik na al die jaren denk dat die meester eigenlijk maar beter een ander vak had kunnen kiezen? Of zou hij gewoon een rotdag hebben gehad? Misschien was zijn verkering wel net uit, of misschien had hij hoofdpijn of was zijn moeder ernstig ziek, wat weet je er van?...

STERKTE

beschouwing
2,3 met 7 stemmen 614
Wat me nou toch weer overkomen is. Ik wilde een kaartje sturen aan een tante die ernstig ziek is en waarschijnlijk niet lang meer te leven heeft. Ik had nog een kaart liggen met daarop een foto van een mandje met bloemen en daarboven geschreven Sterkte.
Aan de binnenkant stond geschreven: We denken aan je.
Dit leek mij wel een geschikte kaart. Nadat ik ongeveer een kwartier had zitten denken wat ik er in zou schrijven, want daar heb ik altijd nogal moeite mee, zette ik er uiteindelijk maar in dat we hadden gehoord dat het niet goed met haar ging en dat we haar heel veel sterkte wensten. Afgezaagd, dat wel, maar ik wist niets beters.
Toen ik de kaart in de envelop wilde stoppen, keek ik nog eens goed naar de foto. Tot mijn verbijstering stond er in die foto met dunne, niet erg duidelijke, maar toch goed zichtbare rode letters geschreven: Van Harte Gefeliciteerd....

OOST WEST, THUIS BEST

beschouwing
3,7 met 3 stemmen 375
Een paar dagen geleden stond hier de column Smoking van Paco. (Overigens een aardige column die ik iedereen kan aanbevelen om te lezen, maar daar gaat het nu niet om.) Daarin vertelde hij onder meer dat hij bij Center Parcs was geweest en daar voor zes kopjes koffie met een puntje vlaai maar liefst 35 Euro moest neertellen.
Ik vind het een bespottelijk groot bedrag en voor de aardigheid heb ik eens uitgerekend wat de koffie mij kost als ik gewoon thuisblijf. De prijs van koffie varieert nogal, maar op het ogenblik kost een 500 grams pak filterkoffie goudmerk bij de Aldi of Lidl ongeveer 3 Euro. Een pakje suikerklontjes kost €0,67 en een pakje halfvolle koffiemelk van een halve liter kost €0,49.
Ik ben gewend zes bakjes koffie per dag te drinken en als ik uitreken hoeveel ik van bovengenoemde ingrediënten per maand gebruik en wat me dat kost, dan kom ik op ongeveer 11 Euro per maand. Voor die 11 Euro heb ik dus 30 maal 6 = 180 bakjes koffie. Dat is wat anders dan die krenterige zes bakjes met een puntje vlaai voor 35 Euro bij Center Parcs. Voor die 35 Euro kan ik thuis maar liefst meer dan VIJFHONDERDVEERTIG bakjes koffie drinken.
Zeg nu niet dat die Outsider een vrek is die alles uitrekent en op zijn geld zit, want dat is helemaal niet waar. Ik leef echter van een uitkering en daarom moet ik wel wat zuinig aan doen. En ik hoor niet bij de mopperaars die vinden dat wij het hier zo arm hebben en dat we ‘genaaid worden door die zakkenvullers van het kabinet.’ Ik vind dat we het heel goed hebben in Nederland en ik ben nooit wat tekort gekomen....

IEDER ZINGT ZIJN EIGEN LIED

beschouwing
3,8 met 5 stemmen 418
Als alleen de beste zangvogels zouden zingen, dan zou het erg stil zijn in het bos.
Dit las ik ergens en ik vind het wel een mooi citaat. Want ik heb zo vaak gedacht: waarom zou ik schrijven of muziek maken of wat ook maar doen? Anderen kunnen het immers veel beter.
Maar bij nader inzien is dit toch een heel foute gedachte. Want ik zal nooit zo goed kunnen schrijven als Gerard Reve of Herman Brusselmans of Louis Couperus of Arnon Grunberg of Simon Carmiggelt, om maar eens een paar favorieten te noemen.
Maar aan de andere kant is het wel zo dat ieder mens uniek is en dat ieder dus ook iets kan bijdragen aan de wereld wat alleen hij of zij kan en niemand anders. Ieder heeft zijn eigen gevoelens, gedachten en ervaringen die een ander niet heeft. Dat wil dus zeggen, dat ik evengoed wel iets kan schrijven dat de moeite waard is. Ik bedoel dat je niet de beste hoeft te zijn om toch iets te maken waar anderen iets aan hebben. Om een voorbeeld te noemen: Frank Sinatra of Elvis Presley zingen beter dan Frans Bauer, maar evengoed zijn er genoeg mensen die helemaal weg zijn van Frans Bauer....

KNOFLOOK

beschouwing
4,2 met 5 stemmen 427
Pythagoras noemde het knoflook de koning van de kruiderijen en de oude Egyptenaren beschouwden knoflook als heilig en zwoeren er hun eden bij. Dit staat te lezen in Het Lexicon der Geneeskruiden van Mellie Uyldert. Verder schrijft zij over knoflook:
het verjaagt alle kwade stof en ziektekiemen, veegt de bloedvaten schoon, verwijdt de vaten, die het hart voeden, reinigt de darm grondig en gaat als een stevige werkster in het hele lichaamshuis te keer, tot alles schoon en op orde is.
Men zou bijna denken dat een mens nooit ziek kan worden als hij maar knoflook gebruikt. Een en ander zal dan ook wel wat overdreven zijn, maar ik moet zeggen dat ik nu wel een ervaring heb met knoflook die het opschrijven waard is. Ik had al een lange tijd, misschien wel een paar jaar, knoflookpillen in de keukenkast staan, maar ik slikte ze maar heel zelden omdat ik meestal ook wel multivitaminepillen of vitamine-c pillen slik. Deze waren echter op en daarom besloot ik maar eens die knoflookpillen te gaan slikken.
Dat doe ik nu enkele weken drie maal daags en tot mijn verbazing zijn de huidklachten waar ik al tientallen jaren last van had helemaal verdwenen. Niet dat ik een huidziekte had, maar ik had altijd veel jeuk en plekjes op mijn benen en rug. Daar ben ik meer dan tien jaar geleden al eens mee naar de huisarts geweest en die gaf mij het advies om zo weinig mogelijk zeep te gebruiken, omdat te veel zeep de natuurlijke vetlaag van de huid aantast. Verder gaf hij mij het advies om de huid dagelijks in te vetten. Het maakt daarbij niet uit wat voor zalf of olie men gebruikt, zelfs slaolie is goed genoeg. Ik zit weliswaar niet al te best in de slappe was, maar het is nu ook weer niet zo penibel dat ik mij met slaolie moet behelpen, dus heb ik mij jarenlang met diverse huidcrèmes uit de supermarkt ingesmeerd. Het hielp echter weinig of niets. Omdat ik echter sinds ik die pillen slik helemaal geen last meer heb van huidirritatie ben ik met die crème ook gestopt....

DRUMSTEL

beschouwing
2,3 met 3 stemmen 308
In de loop der jaren ben ik -hoop ik- iets wijzer geworden, maar toen ik jonger was, haalde ik de ene domme stunt na de andere uit. Nu ja, domme stunt…ik zal het maar jeugdige onbezonnenheid noemen. Waarom zo slecht over mijzelf denken en mijzelf in een kwaad daglicht stellen?
‘Praat niet te slecht over jezelf, dat doen anderen wel’, luidt een oude volkswijsheid.
In ieder geval: ik was een jaar of negentien toen ik op het idee kwam om een elektronisch orgel te kopen, hoewel ik geen noot kon spelen en mijn hele leven nog nooit een orgel had aangeraakt. Samen met een broer die een auto had toog ik naar een muziekwinkel. Het was geen grote winkel en er stonden maar twee orgels. Er stond echter ook een drumstel en toen ik dat zag, zei ik tegen mijn broer: ‘Hotverdomme, dit is nog veel mooier dan een orgel’.
Toen heb ik dat drumstel maar gekocht. We waren thuis met negen kinderen en we hadden geen groot huis, dus het is verbazingwekkend dat mijn ouders er nooit wat van gezegd hebben toen ik met dat drumstel aan kwam zetten. Minder zachtaardige ouders dan de mijne zouden waarschijnlijk ontploft zijn van woede. Ik had er helemaal niet bij stil gestaan dat we helemaal geen ruimte in huis hadden voor zo’n partij trommels en bekkens. ...

PASTOOR ZEGENT HET HUIS

verhaal
2,2 met 16 stemmen 1.206
Jaren geleden ben ik tien jaar lang getrouwd geweest met een buitenlandse vrouw. Ze woonde nog niet lang bij mij toen ze met het idee kwam dat ons huis gezegend moest worden door een katholieke priester. Dat was in haar geboorteland de gewoonte, zei ze.
Dus op een middag om een uur of half twee belde mijn vrouw de pastoor van de katholieke kerk om te vragen of hij kon komen om ons huis te zegenen. De man vloekte aan de telefoon nog net niet, maar het eerste wat hij zei op geërgerde toon was, dat zij hem nooit meer om deze tijd mocht opbellen, want dan deed hij altijd zijn middagdutje. Daar had hij wel gelijk in, want hij was een man van ongeveer zeventig jaar en dat is in de regel wel een leeftijd dat een mens moe en der dagen zat is en het rustig aan wil doen. De volgende dag moesten wij eerst maar eens bij hem komen om vier uur, zei hij.
Toen wij daar kwamen in de pastorie, was het eerste wat mij opviel in zijn kamer een vrij groot schilderij van een halfnaakte negerin. Ze had indrukwekkende borsten en een laag uitgesneden bloesje, dat verwacht je niet bij een pastoor. Hij bleek een boeiende prater en al gauw vertelde hij dat hij jarenlang missionaris geweest was in Afrika, welk land precies weet ik niet meer. En ook wat hij nog meer vertelde, ben ik jammer genoeg grotendeels vergeten. Alleen weet ik nog dat hij wel drie keer zei, dat hij Afrika zo miste en dat zijn hart in Afrika lag. Dat wil ik wel geloven, dacht ik, toen ik nog eens naar die prachtige zwarte vrouw keek. Hoewel het door God verboden was, zal de pastoor vast wel eens wat gehad hebben met zo'n negerin en wie zou hem dat kwalijk nemen?
De volgende week kwam hij bij ons om het huis te zegenen. Hij zei wat gebeden op en wij stonden er eerbiedig met gevouwen handen en gebogen hoofd bij, alsof wij diepgelovige mensen waren. In zekere zin ben ik dat ook wel, hoewel ik al vele jaren nooit meer in een kerk kom. Hij had ook een wijwaterkwast bij zich. Het was niet zoals in de kerk een emmer met water en een kwast, maar een soort kwast met een reservoir waar het wijwater al in zat. Dat was wel handig, ook in de katholieke kerk heeft de technische vooruitgang niet stilgestaan. Zo konden de priesters overal rondgaan met hun zegeningen zonder dat ze met een emmer en kwast moesten slepen. De pastoor was bij ons gekomen op de fiets en ik had het sneu gevonden als hij met die emmer met wijwater aan het stuur had moeten fietsen....

POSTUUM EERBEWIJS

dagcolumn
3,2 met 4 stemmen 339
Hier ligt Annie’s geraamte
Ze stierf van schaamte
Deze spreuk zou op haar grafsteen moeten staan, hoorde ik Annie M.G. Schmidt eens zeggen op de toverlantaarn. De schrijfster bedoelde dit natuurlijk niet serieus, maar desalniettemin is het een behartenswaardige uitspraak, die het overdenken langer dan pakweg vijf seconden waard is. Want ook in mijn leven zijn zo veel dingen misgegaan en waren er talrijke gebeurtenissen, die mij nu - zo vele jaren later - nog steeds het schaamrood naar de wangen doen stijgen en mij vervullen met een gevoel van schuld en spijt.
Een enorme stommiteit beging ik ongeveer 35 jaar geleden. Tegenwoordig kan ik wel goed met geld omgaan, maar toentertijd ging ik heel impulsief te werk en dacht nergens over na. Als ik erop terugzie, dan moet ik erkennen dat ik de ene domme stunt na de andere uithaalde. Ik reed toentertijd in een grote Opel Rekord die ik voor 2500 gulden gekocht had. Na ongeveer een half jaar kwam ik op het idee dat autorijden ‘eigenlijk asociaal en slecht voor het milieu’ was. Dus verkocht ik de auto aan een collega voor 500 gulden, wat veel en veel te weinig was. Bovendien sneed ik mij zelf behoorlijk in de vingers, want nu moest ik elke dag met de bus naar mijn werk in een stad op ongeveer vijftien kilometer afstand van het dorp waar ik toen woonde. Voor het milieu moet men wat over hebben, maar hier had ik al gauw schoon genoeg van. Ik wilde bij wijze van spreken ‘roomser dan de paus’ zijn, maar werd er zelf wel knap beroerd van. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel het openbaar vervoer, dat bovendien ook nog bespottelijk duur is....

WISKUNDELES

dagcolumn
2,7 met 7 stemmen 419
In wiskunde ben ik nooit een ster geweest. Ik ben zelfs na twee jaar Mulo gestopt met die school omdat ik geregeld zat te huilen boven het Algebraboek. Ik ben toen naar de LTS gegaan om elektricien te worden, want dat was ‘het vak van de toekomst.’ Evengoed is er van mijn toekomst niet veel terechtgekomen, want het bleek voor mij toch een verkeerde keus. Ik heb in dat vak nog wel jaren gewerkt en ook nog andere beroepen uitgeoefend, maar ik heb nooit mijn draai kunnen vinden wat ik nog altijd diep betreur.
Maar ik dwaal af. Zoals gezegd: in wiskunde was ik niet goed en ik weet er eigenlijk ook zowat niks van. Het lood zakte me dan ook in de schoenen, toen mijn dochter Daisy, die in Havo 4 zit, het slecht deed met wiskunde en ik dus wel moest proberen te helpen. Een week of vier lang heb ik mij elke dag even verdiept in allerlei dingen waar ik nog nooit van gehoord had, zoals kansberekening, lineaire en exponentiële groei, boxplotten en kwartielen en meer van dergelijke ongenoegens. Blijkbaar ben ik sinds mijn dertiende, veertiende jaar niet veel veranderd, want ik moet toegeven dat ik veel tegenzin hierin had en er nog steeds niet vrolijk van werd.
Maar zo goed en zo kwaad als het ging, heb ik geprobeerd er wat van te snappen en het Daisy uit te leggen. Onze moeite is niet vergeefs geweest want tot onze beider verbazing haalde Daisy op haar laatste toets maar liefst een 9.1 De leraar was vol lof en zei dat hij in zijn hele carrière nog nooit zo’n hoog cijfer had gegeven. De eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen, dat zijn carrière niet zo lang is, want hij is nog maar een jaar leraar.
Daisy zei, dat ik het veel beter uitlegde dan de leraar. Dat wil ik wel geloven, want voor zo’n leraar is de lesstof gesneden koek zodat hij het heel snel uitlegt, misschien wel te snel. Ik snapte echter van het meeste aanvankelijk geen hout zodat ik het Daisy heel langzaam uitlegde en ondertussen geregeld zat te kreunen en te steunen als een vermoeid paard. Daarbij is me ook opgevallen dat het verstand van Daisy uiteindelijk beter werkt dan mijn ouder wordende trage hersens, want vaak had ze het sneller door dan ik. Ook merk ik dat ik de lesstof zowat nu al weer vergeten ben. Het geheugen is er in de loop der jaren dus ook niet op vooruit gegaan, maar achteruit. Kortom, ik ben mezelf bij deze lessen wel tegengekomen, maar desalniettemin: WELK EEN WISKUNDELERAAR IS MET MIJ VERLOREN GEGAAN....