Hartenkreten over emoties

Naast de overige erfstukken die van grotere omvang en waarde zijn, liet mijn moeder enkele tinnen poppetjes na. Deze hebben sinds lange tijd een plaatsje gevonden achter de glazen deuren van mijn zwartgelakte vitrinekast. Hun levenloze, dode oogjes staren mij aan en schijnen iets mee te willen delen of een boodschap over te willen brengen vanuit het…

De hemel neemt al lichtere tinten aan en het licht dringt al door de gordijnen. De dag is aangebroken waarop ze me komt bezoeken. Ze komt met de trein uit haar dorp. Ze is mijn zus om wie de tranen mij in de ogen staan. Mijn enige zus, mijn liefste zus, mijn zozeer gehavende en geschonden zus... En we zullen elkaar vandaag kleine cadeautjes geven…

Het is zonnig op het terras van Café-Restaurant Anvers aan de Oude Markt. In een lange rij overhuiven bomen met fris groen gebladerte de bezoekers die hier opgewekt verpozen en zwarte parasols bieden bescherming tegen de uitbundige zon. De nabijgelegen Heikese Kerk doet van zich horen met de sonore klank van haar klokken en later overspoelt het vrolijke…

Op een mooie, nog koude dag, toen her en der al paarse, witte en gele krokusjes waren verschenen, nam ik naast mevrouw plaats bij de bushalte van lijn zeven. Ik begon zomaar voetstoots met mijn openingszin: ¨Het valt niet altijd mee¨, een voltreffer. Mevrouw was allerminst de sterkste volgens haar zeggen en ze wees op een dakloze zwerver, die rustte…

Ik kwam haar tegen bij het plantsoen dat onze flats als vanouds omringt. Ze voerde haar trolley aan de hand en was op weg naar de supermarkt, toneel van onze voorgaande ontmoetingen dan wel confrontaties. Ik had haar langere tijd niet gezien en belangstellend informeerden we naar elkaar. Ze betastte met één hand haar voorhoofd en verklaarde dat het…

De prachtige, zeegroene en compacte radio, een sieraad voor mijn interieur, met een gewicht van niet meer dan twee pakken suiker, kreeg ik uiteraard zonder veel moeite aan de praat. En zoals trotse en zeer liefdevolle ouders de eerste kreetjes en gestamelde woordjes van hun kind opgetogen en verrast vernemen, weerklonken uit het apparaat spoedig…

Voor de muur van de oude kapel, die geen dienst meer doet, doorschoten met langwerpige ramen als holle spelonken, zitten de gearmde vrienden. Kennen hun harten de tomeloze bloei van de liefde en van de vriendschap of zijn deze doods, verlaten en dor als woestijngrond waarop geen gras meer kan groeien?…

Als ze binnenkomt zie ik meteen dat er wat is… ze is van slag en geen klein beetje.. sorry dat ik te laat ben? Kan iedereen gebeuren zeg ik en laat haar op adem komen… als ze eenmaal rustig zit zegt ze: ik ben er echt ondersteboven van, nou heb ik voor hetere vuren gestaan maar dit kwam zo onverwachts, waarop ik haar aankijk en zeg: van…

Ik sta in de keuken, de piepers koken en het kleine potje groenten staat klaar om te worden opgewarmd, waar maak je jezelf druk om? Nou om niks zeg ik tegen je… het borrelen van het water fascineert me…i k zet de magnetron even aan, zodat alles tegelijk klaar is en loop met de borden naar binnen… zet ze neer en leg het bestek er netjes naast. De…

De inspiratie komt, of is er niet net als je denkt: dat is het, verdwijnt het als een zuchtje in de wind Lost het op in de mist! Je denkt, vermoed, verwacht maar soms zijn je verwachtingen te hoog gespannen, blijf je achter met alleen dat ene verlangen dat oplost, in de mist. Zoals alle gedachten, gevoelens en verwachtingen - die te hoog…

Het is er een komen en gaan van slachtoffers en gedupeerden. Slechts de loutere, lijfelijke aanwezigheid, het stilzwijgende gezelschap, volstaat. Zij verwarmen zich aan elkaar, aan hun luttele bestaan als puppies in een nest, als honden in een roedel. De damp van vele sigaretten omgeeft hen als een mist, als een nevel en het zwijgen overheerst, geen…

Het is december 2008. Buiten heerst de vrieskou. Terwijl de warmte van het dekbed mij omgeeft, opent zich de wereld van droom en slaap voor mij. Een hel licht valt over een tafereel uit het verre verleden. Het moet 1964 zijn. Daar is de zonnige tuin. Mijn beide nichtjes over wie mama zich goedgunstig ontfermd had na de tragische dood van hun moeder…

Je houdt van de regen en je weet niet waarom. Is het omdat je lang overleden vader je af en toe het gedicht voorlas over de regen die regent op daken en dakpannen, op weilanden en velden? Of is het wegens het liedje van Rob de Nijs over zijn ongelukkige liefde dat je jeugd begeleidde? Zoveel is zeker; als een enkele druppel 's nachts je vensters…

En zo weet ik nog goed hoe ik in de vroege jaren van mijn jeugd gefascineerd raakte door de groen-gouden fles die een heerlijke, geurige vloeistof bevatte, kennelijk afkomstig uit die verre, wonderlijke stad die de naam "Keulen΅ droeg en die ik alleen van horen zeggen kende. Bij mijn bezoek aan haar in latere jaren kwam ik eveneens in haar ban en…

De glazen deuren, die gedecoreerd zijn met afbeeldingen van dicht opeenstaande boomstammen als om de bosrijke omgeving van het pand te symboliseren, schuiven bij het "Boshuis" gastvrij voor me open. Mevrouw strompelt voort op de kale gang aan de arm van een verzorgster. Haar bestaan op de gesloten afdeling is tot minimale afmetingen teruggebracht…

De ouderdom is gekomen. Ik houd geen stand meer op mijn wankelende, onvaste benen die mij ondanks alles zouden moeten dragen. Een wandelstok is mij komen te vergezellen op mijn excursies naar stadscentrum, bibliotheek, zwembad en supermarkt. De blauwe, metalen stok biedt mij inderdaad steun. Men zou zelfs kunnen beweren dat deze als een metafoor…

We liepen zij aan zij, Vader! Tijdens de schimmige jaren van mijn vroege jeugd was je op de achtergrond aanwezig. Altijd verdedigde en beschermde je me in latere en late jaren. Niets was goed genoeg voor mij, je favoriete dochter en we studeerden samen en Mozart en Beethoven spraken tot ons met de onzegbare taal van hun melodieën. Vader, je edele…

Het toeval wilde die dag dat ik op de zitplaats bij de bushalte, die ik altijd bezette als ik terugkwam van mijn vriend, een ring aantrof. Deze lag daar min of meer onopvallend maar zijn aanwezigheid kon me toch niet ontgaan. Hij bleek bezet te zijn met een guirlande van kleine, schitterende, lichtpaarse steentjes. Door wie was hij daar neergelegd…

Het was een dag in de vroege zomer waarop de ziel zich kon koesteren in vage dromen van onduidelijke signatuur als een hommel in de zon en de stoelen met de bekleding met bonte motieven stonden al klaar in de vergaderzaal. Het was een dag om te dromen voor een ziel die nog kon dromen maar tijdens de vergadering vroeg ik mij af; zoemden de zielen…

Meneer draagt de kerven en insnijdingen van de vele verliezen in zijn hart, ziel en gemoed. Hij wankelt op de evenwichtsbalk van het leven onder de uitdagingen en beproevingen die hem gepresenteerd worden tussen blijmoedigheid en neerslachtigheid. We zetten via Udenhout en Oisterwijk koers naar Oirschot waar het carillon van de grote kerk, dat aarzelt…

Rust en stilte heersen op het terrein van "Prisma" in Biezenmortel. De laagbouw van de paviljoens is gescheiden door de groene grasvlakten. In de verte zie je het hoofdgebouw, bekroond door een schamel, klein ornament. Binnen de paviljoens barsten daarentegen vaak de wilde excessen, waarmee de psychische ziekten gepaard gaan, los in kreten en…

Ze waren tenslotte langsgekomen en met een joyeus handgebaar had ik mevrouw gedirigeerd naar de witgelakte stoel. Meneer trok de zwarte stoel naast mijn bureau naar voren en nam plaats. Met hun gestalten vulden zij inderdaad de niet zo ruime kamer; mijn woonkamer. Meneer richtte zich met zijn klachten over zijn beroepsuitoefening vooral tot haar,…

Ik naderde haast strompelend en me moeizaam voortslepend het terras waar het gezelschap van de bonte menigte opgewekt de opnieuw ingetreden zomer vierde. Een melodie, afkomstig van een straatorgel, overspoelde het geheel en de tranen barstten overvloedig uit mijn ogen om de melancholie van de muziek. Beeldde ik me de meewarigheid, het medelijden…

Of het medelijden, mededogen, meewarigheid of in het uiterste, voor mij welhaast onvoorstelbare geval zelfs liefde of vriendschap betreft, blijft mij in het ongewisse, en ik weet niet wat ik uit hun blikken in mijn richting op moet maken. Het is overal "u" en "mevrouw"; eretitels die niet van toepassing zijn en men laat me voorgaan en men staat…

Eens kocht ik in Parijs op Montmartre, in een van die straatjes waar je altijd wel een zaakje kunt vinden waar ze leuke snuisterijen verkopen, een klein roze fotoalbum, gedecoreerd met gouden sterretjes op de kaft. De bladzijden van het boekje worden gescheiden door fragiel vloeipapier en sinds jaar en dag bevat het zwart-wit-foto's uit een ver verleden…

De vaalgrijze nieuwe gordijnen met de deftige maar toepasselijke naam "Mission Night" bedekken sinds kort mijn ramen. Zij sluiten de magische nacht en de duisternis die de dromen begeleiden buiten. Ik laat de dromen toe die ongekende universa voor mij ontsluiten. Reeds lang overleden personen verschijnen voor mijn geestesoog. Daar is vader, daar…

Mijn leren bank, een erfstuk, die mijn armlastige ouders eens konden aanschaffen van een onverwachte en onvoorziene bonus; de bank met de gecapitonneerde kussens waarop mijn hoofd ooit rustte als op de blaasbalg van een mannenborst; deze bank is zwaar beschadigd en draagt als het ware wonden zoals ook wonden mijn hart en ziel geselen en tormenteren.…

Onder mijn huis bevindt zich een berging, een ruimte die toegevoegd is aan de woning, een soort toegift en daarin is nu de oude klok opgeslagen, de oude houten klok met de wijzerplaat waarvan ik als kind de cijfers aflas. De in mijn kinderogen wonderlijk gevormde twee, drie, vier en vijf waarmee ik voor het eerst kennismaakte. De klok, een van de weinige…

Mevrouw gaat nog altijd iedere week naar het graf van "ons Angelique" aan de Hoflaan en ook vandaag, als ik haar ontmoet in de bus, staan de tranen haar in de ogen. Ze draagt echter de groen/oranje carnavalssjaal, naar eigen zeggen "om er toch maar iets van te maken". Ook heeft ze een grote, mooie, wijnrode bloem met lange steel in haar handen…

....En zo staat me nog het een en ander bij uit verre, schemerige jeugdjaren dat zich echter slechts in vage, schimmige, onduidelijke contouren aan mijn bewustzijn manifesteert. Het speelgoed waarmee we speelden, de spannende jeugdboeken uit de schoolbibliotheek die we lazen. Zoveel zou ik op willen diepen, op willen heffen uit de duistere put, uit…