De tafel ( fictief )

Ik sta in de keuken, de piepers koken en het kleine potje groenten staat klaar om te worden opgewarmd, waar maak je jezelf druk om? Nou om niks zeg ik tegen je…het borrelen van het water fascineert me…ik zet de magnetron even aan, zodat alles tegelijk klaar is en loop met de borden naar binnen…zet ze neer en leg het bestek er netjes naast.

De magnetron piept, die is klaar, de piepers zijn gaar en worden afgegoten…dan loop ik met de zaak naar binnen en schep m’n bord op…jouw foto staat tegenover me, je bord blijft leeg! Het heeft even geduurd voor ik besefte dat het bord vol zou blijven, immers ben je er niet meer!

Terwijl ik met moeite een paar happen weg werk praat ik tussendoor even met je…..ik wil je bord wel vol scheppen maar je eet het toch niet en dus: eet ik alleen, met jou tegenover me, in een lijst op de tafel…
M’n bord krijg ik niet leeg, dat hoeft ook niet, het jouwe is wel leeg, logisch daar lag niets op en ineens bedenk ik mijn eigen opmerking: je moet, wat je hebt opgeschept ook opeten!

Ik kijk naar de paar happen op mijn bord en met de moed der wanhoop, lach ik naar je foto en maak mijn bord ook leeg!
Blijf even zitten en zeg dan: blijf jij maar daar, ik ruim wel af…, lopend naar de keuken weet ik dat jij nog steeds op tafel staat en ik praat met je, zoals ik dat ook deed toen je niet op de tafel stond, maar aan de tafel zat!

Ik voel dat je er bent, al zie ik je alleen in de lijst….en morgen? Dan herhaal ik hetzelfde want weg- is niet echt weg. Ik draai de foto zodat je weer de kamer inkijkt en morgen? Mag je weer op tafel en dek ik weer voor twee…

... Voor hen: die dit nu mee maken ...

tafel dekken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 4 stemmen 50