Wanhoop
Ik kwam haar tegen bij het plantsoen dat onze flats als vanouds omringt. Ze voerde haar trolley aan de hand en was op weg naar de supermarkt, toneel van onze voorgaande ontmoetingen dan wel confrontaties. Ik had haar langere tijd niet gezien en belangstellend informeerden we naar elkaar.
Ze betastte met één hand haar voorhoofd en verklaarde dat het onheil zich daar voordeed. "Je kunt beter je benen breken" voegde ze eraan toe, duidend op de onzichtbare rampspoed van de zware depressie die haar nog recentelijk in beslag genomen had. Ze had er een eind aan willen maken. Met een frivool kushandje nam ze afscheid en ging ze op weg voor haar boodschappen...
Geplaatst in de categorie: emoties

Geef je reactie op deze inzending: