Hartenkreten over individu

Op de heenweg passeerde ik een jongen van een jaar of dertien die bij zijn fatbike stond, met een schooltas achterop. Net op het moment dat ik met mijn gymp achter een stoeptegel haakte. Ik viel niet, een gelukje. „Oef, gaat goed”, zei ik hardop. „Oh, maar bij jou niet. Heb je nou een lekke band?” De jongen knikte een beetje verslagen. Het nam…

De appartementen aan de Adelaarshorst in Tilburg West bieden uitzicht op de stenen gestalte van de Lucaskerk waar de eredienst bij uitzondering nog tot op de huidige dag gecelebreerd wordt. Op zondag kan men aldaar steevast het komen en gaan van de kerkgangers gadeslaan. Meneer woont daar al dertig lange jaren. Bij onze ontmoeting vóór de glazen,…

De dame met de zwaar verrimpelde hals, die wellicht het bewijs of de getuigenis vormt van zwaar leed dat zich bij uitstek op deze wijze zou kunnen manifesteren, draagt als bijkomend kenmerk van haar persoonlijkheid altijd twee pastelkleurige bloemen in het haar. Haar donkerblonde haardos mondt uit in een smalle vlecht die neerhangt tot op haar schouders…

Meneer droeg een flamboyante zomerse hoed. Hij stak met een vriendschappelijk gebaar zijn hand uit en noemde zijn naam: Kees. Later zouden we over de slingerende paden door de uitgestrekte tuin langs de plantsoenen met de rozen dwalen. Standbeelden van flamboyante stenen gestalten stonden er opgesteld, die aan het oude Rome deden denken. Op het…

Zeer graag had ik eens het interieur van het zeer indrukwekkende en voor de argeloze en onwetende voorbijganger zozeer mysterieuze gebouw dat zozeer tot de verbeelding spreekt van binnen bezichtigd. Het betreft een verbouwde kerk die de trotse en wellicht religieus geinspireerde naam Villa Maria draagt en ik stelde me zo voor dat het bouwwerk van binnen…

Als ik het paviljoen genaderd ben waarin mijn broer al veertig jaar zijn thuis gevonden heeft, zie ik hem vanaf een afstand al achter de glazen deur alsof hij mij vanuit de verte al begroet. Zijn zozeer geliefde zus naar wie hij voortdurend uitziet, komt weer op bezoek en zijn verplegers zullen de man vanuit zijn vertrekken begeleiden en bij me brengen…

De gang naar de nabijgelegen supermarkt, die haar alom bekende logo draagt, heb ik gewoonlijk snel afgelegd. Onlangs kon ik niet voorbijzien aan een geparkeerde taxi waaruit een breed glimlachende meneer stapte die mij opgewekt begroette. Ik heb geen taxi besteld verklaarde ik. De chauffeur bleek echter mijn tot dan toe mij altijd onbekend gebleven…

De kleine kamer, waarin slechts een bed en een kast dienden tot haar comfort, maakte onderdeel uit van het grotere complex van de psychiatrische kliniek waarin velen onderdak maar geen troost hadden gevonden. De kale en onherbergzame gangen van het gigantische gebouw strekten zich uit als een doolhof waarin zij hopeloos en vertwijfeld ronddoolde.…

In het fameuze Sprookjespark ¨De Efteling´, een attractiepark dat in de lange jaren van haar bestaan zeer velen heeft kunnen inspireren en bekoren door de wonderlijke verbeelding die men hier heeft vormgegeven en verwerkelijkt, bevindt zich als vanouds de Lange Jan, de schilderachtige en koddige figuur, bekroond door het mallotige hoofd. Mijn zeer…

De Dongevallei vormt een verwilderd landschapspark dat zich uitstrekt tussen rijen moderne huizen van bruinrode baksteen, rond een kabbelende vaart waarop een enkele zwaan sierlijk voortglijdt en met beukenbomen en wuivende wilgen. Dit is de bestemming voor de excursie van de natuurvereniging en met de auto van een andere deelneemster zullen we koers…

De stad is sfeerloos geworden, sfeerloos gemaakt nadat helse bombardementen haar middeleeuwse en renaissancistische luister vernietigden die in later jaren vervangen werd door een welhaast eenvormige architectuur. De dramatische staketsels, de overblijfselen van de herenhuizen, hadden zich afgetekend als kale silhouetten tegen de gevel van de kathedraal…

Ik was op de wekelijkse markt op zoek geweest naar een T-shirt, maar mijn naspeuringen waren zonder resultaat gebleven. We ontmoetten elkaar bij de bushalte. Aan haar bovengebit ontbrak op een zeer prominente plaats een tand. Haar grijze lange haar hing neer tot op haar schouders. Ze droeg goudkleurige oorbelletjes en haar kleding bestond uit een…

Vóór mijn zozeer geliefde stadse woning, mijn paleisje sinds zovele jaren strekken zich het landschap, het panorama en de groene vallei uit die ik liefheb en waarop ik uitkijk vanuit mijn hoge venster. De tijd spoedde zich genadeloos voort en nu is het licht al milder en meer gedempt en zwakker en ook mijn krachten vloeien weg. De avond zal spoedig…

Meneer had altijd ¨in de planten¨ gewerkt en zijn carrière in die functie volvoerd bij de grote internationale winkelketen, bij het grootschalige concern dat zoveel meer in zijn mars en in zijn aanbod heeft dan planten alleen. Vandaag vergezelde hij me naar de randstedelijke metropool. We zouden zelfs de befaamde brug en het water bij Moerdijk passeren…

Op een winterse dag - waarop de wegen besneeuwd waren en de sneeuw zich had gehecht aan de dakpannen en aan de rozen die overgebleven waren in het late seizoen en ze voorzag van een spierwit, duimdik laagje ijs - maakte ik voor het eerst kennis met Emma ten Bikkel. Ze zou mijn nieuwe bovenbuurvrouw worden. Zij leek me overspannen en overstuur en viel…

Aan de oppervlakte van meren, zeeën en rivieren woedt en kolkt vaak het exuberante schuim maar dit bedekt slechts de oppervlakte. Tweeënzeventig van mijn levensjaren passeerden, vlogen voorbij, maar de gebeurtenissen, omstandigheden en ongelukken stapelden zich op als een onzalige blokkentoren waarvan de instorting maar al te nabij is of schijnt…

Het is een grijze dag in Biezenmortel. Onder een dichtgetrokken, grauwe hemel staan berkenbomen zij aan zij op het terrein van de inrichting en even verderop zie je de weelderige kruinen van kastanjebomen, verlevendigd door vele witte kaarsjes. Binnen in de paviljoens, die fantasierijke namen dragen, vindt het vierentwiniguursbedrijf van de zwakzinnigenverpleging…

Plotseling ben je opgedoken uit mij voorheen duistere, onbekende contreien en op de valreep, toen onze levens zich al voor tweederde ontrold en geprofileerd hadden, maakten we kennis. We volgden het parcours van je leven met terugwerkende kracht en we bezochten de gedenkplaatsen, de staties van je jonge jaren en van je volwassenheid. Daar was…

Ze sprak op een danig onverstaanbare manier, waarbij haar bruin aangeslagen ondergebit zichtbaar werd. Ze had naast me plaatsgenomen in de bus die zaterdagmorgen en ze vormde mijn enige aanspraak en/of gezelschap, dus antwoordde ik maar met "ja,ja" en "nee,nee" zonder een opmerking te plaatsen over het onbegrip en de onverstaanbaarheid die haar…

Het zijn toch wel merkwaardige wandvullende levensgrote posters die zijn aangebracht tegen de wand van de winkelgalerij aan de Schouwburgpromenade. Is het onvoorstelbaar en te gewaagd om te stellen dat de clichés welhaast ongeremd als mitrailleurvuur dat rolt van de tong en van de lippen van zovele burgers hier zelfs "visueel verbeeld" zijn?…

De dame naast mij bij de bushalte droeg een witte hoed of pet met klep, vermoedelijk uit linnen vervaardigd en speciaal ontworpen of geschikt voor zomerse dagen en inderdaad mochten we op de middag van onze ontmoeting onverwacht al hogere temperaturen begroeten. Toen mevrouw het hoofddeksel even afzette, werd een krans van grijs haar zichtbaar die…

In die jaren waren de hippies over de wereld uitgezwermd en niet slechts San Francisco was het brandpunt geworden van "love and peace" en "flower power". En zelfs onze goede en dierbare provinciestad kreeg een klap van de molen. In een kapitaal herenhuis aan de Korte Heuvel kwam men samen tot diep in de nacht en de atmosfeer was vergiftigd met…

Niet voor niets komt de dame die ik bezoek uit Den Haag. Het is "mevrouw" vóór en "mevrouw" na in ons gesprek. "Wilt u een kopje koffie, mevrouw?" "Wilt u een stukje gebak?" Haar pontificale villa omringt haar als een mantel van steen, marmer en pluche, die echter niet kan verwarmen. Het levenloze, maar chique meubilair roept herinneringen…

We zaten samen op de achterbank van een deeltaxi die ons vervoerde vanaf de paviljoens van een inrichting voor zwakbegaafden waar ik mijn broer had bezocht. Mijn broer was opgetogen geweest om de Donald-Duck-boekjes en om de chocolade die ik hem gebracht had. Mevrouw naast me in de taxi wierp blikken in mijn richting waarmee ze klaarblijkelijk wenste…

Ik was voor niets naar Oisterwijk geweest. Mijn nieuwe wandelvriendin, die ik had leren kennen via een advertentie, had ik er niet getroffen. Op de heenweg striemden regen en hagel de voorruit van de auto van de Deeltaxi. Geen weer voor een wandeling. De ruitenwissers waren druk in de weer. De regen had ons verrast, zoals zomerregen soms doet.…

De C.-straat vormt een krocht, een langwerpige, trieste, uitzichtloze trechter, omzoomd door bouwvallige huizen. Helemaal aan het eind hiervan bevindt zich het huis van F., mijn manisch-depressieve vriendin. Hier legde ik vaak mijn bezoeken aan haar af. Met haar lange, lenige, elegante, beringde vingers draaide ze gewoonlijk de ene sigaret na de andere…

We waren de "heksenkring" bestaande uit vuurrode vliegenzwammen onoplettend en achteloos gepasseerd, toen we op onze schreden terugkeerden. We zagen opeens de prachtige paddenstoelen in een cirkel staan, die aan mijn doorgaans zeer zwijgzame wandelgenote de woorden "práchtig!", "práchtig!" - die voor haar welhaast tot een hoogst persoonlijk cliché…

Vanaf mijn zitplaats bij de bushalte aan het station waar ik altijd plaatsneem en waar ik vaak eindeloos wacht op lijn zeven die me naar Oud Noord zal brengen sloeg ik eens gade hoe twee heren (mogelijk vader en zoon of twee gebroeders) elkaar omhelsden, kennelijk niet ter begroeting maar om afscheid te nemen. Voorzichtig gespte de jongere man een…

Zes weken vóór ik de wereld die ik lief kreeg voor de eerste keer begroette en voordat de wereld mij verwelkomde, namelijk op de zevenentwintigste juni negentiendrieënvijftig, schonk mijn dierbare moeder mij het leven. Ik ben dus een zomerkind en de dertiende augustus is mijn eigenlijke geboortedag. Maar misschien voel ik mij beter bij de vaak…

De groengrijze, diepliggende, onpeilbare ogen van mijn zeer zwakbegaafde broer weerspiegelen of vormen de neerslag; de uiting van een ondoorgrondelijk en mij voorgoed mysterieus en onbekend blijvende geestestoestand. Te midden van zijn uiterst gemankeerde lotgenoten verblijft hij in zijn plaatsvervangend thuis dat nooit een thuis voor hem zal worden…