Verhalen over drank

Met bejaardenpasjes glibber ik over de verblubberde stoep. Een dun smeltlaagje vriest weer vast op oud ijs, gladder kan niet. Ik heb het alweer gehad met die winter. Vlakbij ons huis staat een donkere gestalte de ruiten van een auto schoon te krabben. Dat deed hij ook al toen ik hem 10 minuten geleden op weg naar de brievenbus passeerde. De motor…

Met een slokje op dacht hij dat hij er best wel mocht zijn; aantrekkelijk en succesvol. Het hoertje op schoot baalde van zijn aangelengde spraak, grijpende handen en de nèt iets te harde lach in haar oor. Maar ach, hij betaalde. Voordat zij de deur uit ging, bevestigde zij zijn vermoeden: ‘Je bent een echte man.’ Jaren geleden was hij gescheiden…

Een tijdje terug liep ik door een oude arbeiderswijk van Amsterdam, die duidelijk rijp voor de sloop was. Toen ik langs een café liep, waarvan de bovenverdiepingen al dicht getimmerd waren, tolde er een man naar buiten, die terplekke dreigde neer te storten, wat ik nog nèt kon voorkomen. Hij keek me aan alsof ik een engel was, die speciaal uit de…

Ik werd vernederd waar iedereen bij was het werd in Nederlands verteld en vervolgens in het Portugees vertaald. Die woorden sneden in mijn hart net als glas, het gelach van iedereen om me heen, oh wat voelde ik me klein en onbegrepen. Ik schreeuwde: jij weet heel goed hoe het zit en wat de waarheid is waarom doe je dit? Het gelach werd luider…

(voor August Willemsen) Jij keek schuin achterom, tijdens Poetry International, een schichtig hert in angst voor naderende roofdieren. Op de dauwwebben in je omheiningen van heesters gooiden de elven met speren, boosaardige trampolinespringers. De zaal zat vol, wachtend op de succesvolle vertaler, die heen en weer geschud door tussen angst en verplichting…

'Zonder dwarsliggers rijden er geen treinen' -Wat rijdt de trein rustig. -Ja,dat zijn de betonnen bielsen, ze hebben die houten onlangs allemaal vervangen. -Geen enkele houten biels meer? -Nee, alles weggewerkt in het kader van de vooruitgang. -O,maar het had ook wel wat die houten biels. -Ja maar de betonnen liggen beter zeggen…

Slapen is er vannacht niet bij, altijd worden de dingen ’s nachts uitvergroot. En als dat nou nog grappig-spannende, misschien lieve of zelfs hilarische dingen waren… maar nee. Onuitsprekelijk ergerlijk, haar hele vrije middag had ze erachter heen gezeten. Achter adressen waar haar vriendin eventueel zou kunnen ontwennen. Van de drank af zou kunnen…

Lang haar heeft ze. Charmant oogt ze. Ze lacht me vriendelijk toe. Zelf sta ik op de drempel van deze kroeg. Net over twaalven. Op zondag, nota bene. De klokken beieren, ze roepen mensen naar de kerk. Maar mij behelst geen godsdienstlust, maar jajemlust. Jonge jenever, voor hen die niet met ‘het taaltje’ vertrouwd zijn. Zij, de jonge vrouw…

‘Roken?’ vraagt de dokter. ‘Graag!’ ‘Drinken?’ ‘Graag!’ Toch maakt hij geen aanstalten mij de beide genotmiddelen te verstrekken. Integendeel, hij vraagt enkel: ‘Hoeveel?’ Ik begrijp hem niet. Zijn gastvrijheid zal toch niet zo ver gaan dat ik mijn eigen hoeveelheid mag bepalen? Ik kijk hem begriploos aan en hij kijkt streng terug. ‘Hoeveel rookt…

Ze betraden met een wankele tred het café. Het leek of ze op eieren liepen. Ze namen plaats op de barkrukken voor de tap. De grote, een man met een pokdalig gezicht en een kalende vetkuif, sloeg met zijn vuist op de bar, ten teken dat hij wilde bestellen. De kleine, een man met sporen van een alcoholistisch verleden in zijn gezicht, was maar één meter…

Middernacht en onrustig! Ik moet even weg, om de heldere nacht te ruiken. Mij vrouw had hoofdpijn en is vroeg naar bed gegaan. Ik roep de hond, kleed mij zomers aan en sluit de voordeur achter mij. Die heerlijke atmosfeer, misschien omdat de auto`s niet rijden en mijn herinnering, aan vroegere nachtgeuren. Ik mis op dit moment de terrasjes, druk…

Raden maar! Een jongen die het opnam voor een getreiterd meisje, werd in elkaar geslagen: gabberfeest? Bij een vechtpartij werden vuistslagen en trappen uitgedeeld, waarbij het slachtoffer drie ribben kneusde: Ajax weer op bezoek in de Kuip? Klap op het hoofd met een Duralex-glas leidt tot hersenschudding: LPF-congres? Nee, dat kan natuurlijk niet,…

“Wááánhúúúndritééndééééétíééé!” schreeuwde de moddervette kerel met plakhaar en een armoeiige jaren-70-bril in de microfoon. Even tevoren was ik nietsvermoedend het café ingelopen. Het was buiten stervenskoud, en ik had wel zin in een lekker warm bakkie pleur. Goh, 180. Ik wist niet dat ze ook het gewicht omriepen van die darters. Inderdaad, de meeste…

Toen ik die morgen te voet naar mijn werk ging, merkte ik meteen dat het anders was. De straten lagen er onwerkelijk stil bij. Normaal zou het, zoals altijd, superdruk moeten zijn op het spitsuur, maar nee, alleen geparkeerde auto’s. De verkeerslichten werkten wel. Toevallig had ik groen toen ik aan het kruispunt kwam. De vogels kwetterden en een…

Toen ik thuiskwam ben ik met mijn kleren op bed gaan liggen en in slaap gevallen. Om de dag daarna, nog nat en plakkerig van de regen, wakker te worden. Hoe komt het toch dat ik na zeven of acht glazen sherry al niet meer kan denken aan iets logisch als dat ik mezelf eerst van mijn kleren moet ontdoen voordat ik op bed ga liggen? Is dat uitbreiden van…

Hij noemt het ‘zijn’ stad, Oostende. De plaats die hij dagelijks afschuimt in zijn zoektocht naar de zin van het leven. Voornamelijk een leven de naam amper waardig. Het gevoel van nuchter zijn kan hij niet eens meer omschrijven. De laatste dag dat hij niet dronken was, weet hij zich al lang niet meer te herinneren, het aantal black-outs telt hij niet…

Het is zeven uur 's ochtends. Mijn tong brandt, mijn keel ook. Mijn stamkroeg is pas om acht uur open. Wat te doen in dat uur? Douchen? Detox bellen? Maar in de Detox schenken ze water - niks voor mij. Douchen dus, scheelt weer een half uur. Druipend en bevend kom ik eronder vandaan. Handdoek. Afdrogen. Aankleden. Kan moeilijk in m'n blote…

De beurt om te spreken in het symposium was nu gekomen aan Cypriotis. Hij hief de beker met zijn vrije hand en snel schoot een dienstmaagd aan zijn zij om die te vullen met aangelengde wijn. “Je bent wat je eet”, begon Cypriotis zijn betoog, “aan zijn voedsel herkent men de mens”. Het samenzijn was al zover gevorderd dat zijn wijsgerige disgenoten…