Hartenkreten over dieren

Toen de nacht weer over de wereld was gevallen en deze als een deken bedekte, had ik mijn balkondeur open laten staan en een onverwachte gast kwam mij bezoeken... Een teder, fragiel diertje, een langpootmug, streek neer op de groen geverfde wand van mijn woonkamer.... Het dier strekte de nietige pootjes als voelhoorns voorzichtig uit.... Ik verjoeg…

Opnieuw trof ik bij het station, zittend op een bankje, de wonderlijke, in de kleuren zwart, wit en grijs uitgevoerde vogels; de duiven die parmantig voor mijn voeten trippelden en die ijverig de cashewnoten oppeuzelden die ik voor hen uitstrooide. Een voorbijganger merkte daarop op: "Ze komen niets tekort", waarop mijn antwoord volgde: "Als ze…

Het was in lijn zeven dat ik een mevrouw aantrof met een forse cocker-spaniel op schoot met langs de lieve snuit neerhangende flaporen en een cognackleurige vacht en open bek die een roze tong en een gezond, goed verzorgd gebit liet zien. De hond had zich genesteld op de schoot van mevrouw en ze verklaarde aan de chauffeur dat het dier dat toch het…

De kooi die zij tevergeefs aangeschaft had voor het onschuldige, weerloze dier; voor de hamster die bleek te bijten en die zij omschreef als een "kwaad ding" had nog driehonderd Euro gekost en zij wilde deze nu weer van de hand doen. Zonder enig respect voor het medeschepsel, voor het mysterieuze en achtenswaardige wezen, voor de ziel en het eerbiedwaardige…

In die tijd had ik een baantje als typiste (via een uitzendbureau) bij Recreatiepark "De Beekse Bergen" (wegens mijn van nervositeit trillende handen belandden al mijn brieven de eerste dag in de prullenbak) en vanaf mijn plaats aan het venster had ik de hele dag uitzicht op de stroom bezoekers die het park met een bezoek wensten te vereren) In…

...en zo gebeurde het dat in de omgeving van het station, terwijl ik verpoosde bij de bushalte van lijn zeven, bij uitzondering geen menselijke gedaante mij aansprak, maar dat een wonderlijk, zwartgerokt dier mij naderde; een vogel, een kraai, die de schuwheid kennelijk overwonnen had en als het ware belangstellend en verwachtingsvol vanuit zijn prachtige…

In haar zeer getormenteerde jeugdjaren, toen zij in dienst was op Kasteel "Vaeshartelt" in Zuid-Limburg, had zij de hond gekend die men "Obri" noemde, een forse, zwartharige Rottweiler. Toen de kasteelheer zich misdadig had vergrepen aan zijn echtgenote, was zij gevlucht van het kasteel. Zij was mijn arme moeder die in de latere jaren van haar…

8.10 uur. Hondje even uitgelaten – net buiten het hek. Terwijl hondje staat te snuffelen en te plassen, zie ik een worm met langzame kronkelbewegingen over de weg kruipen. Hij is al een halve meter gevorderd, nog tweeeneneenhalve meter te gaan naar de overkant. Erg opschieten doet het niet. 8.30 uur. Ekster vliegt wat rond, op zoek naar dingen van…

Ondanks het wijdverbreide en momenteel overheersende isolement, dat allen en ook mij treft, heb ik een bezoeker gehad. Zittend voor het raam dat mijn balkon begrenst, zag ik het vogeltje, een grijs, groen en geel pimpelmeesje, naderen en aanvliegen, aanvankelijk schuw en voorzichtig en later meer gedecideerd en met meer vertrouwen de tengere pootjes…

De sneeuw die we verwachtten was nog niet gekomen op een stille en rustige zaterdagmorgen en na mijn bezoek aan de wekelijkse markt bevond ik mij weer bij de halte van lijn zeven.... Ik ontmoette deze keer geen mensen maar misschien is het hoe dan ook beter de mensensoort te schuwen..... Een brutaal maar lieflijk duifje trippelde voor mijn voeten…

Het was in de tijd dat ik en mijn zus de lagere school bezochten. Onze kerstboom, leunend op een houten staketsel, gesierd met kerstballen en engelenhaar en bekroond door de feestelijke piek, stond als ieder jaar opgesteld in onze woonkamer. Nu wilde het geval dat we in onze woning een wilde kat huisvestten, een dier dat in feite niet te houden,…

Het is vroeg in de ochtend en er valt een miezerige regen. Er is geen mens op straat en het is eens heerlijk rustig. Aan de lantaarnpalen hangen plastic zakken met plastic troep. Ik groet de familie kauw, die aan de hangende en neergesmeten zakken pikken. Ze trippelen statig en eigenwijs over het asfalt en de stenen. Het zijn er tientallen. Opeens zijn…

Het was in die tijd dat mijn oude ouders de hond hadden aangeschaft die zij "Obri" genoemd hadden: een forse Rottweiler, die ik nauwelijks over zijn kop durfde te aaien uit angst dat hij mijn vingers af zou bijten. In een foto-album bewaar ik nog foto's van de zwartbruine hond die waggelde met zijn achterwerk en die "Obri" heette omdat mijn…

De vader, de zo liefdevolle en zo zorgzame vader, die de oudste dochter, de begaafde dochter, zozeer vereerde en die haar opleiding betaald had, had het "kattenboek" voor haar gekocht. Hij moet het boek bedachtzaam en zorgvuldig hebben staan uitzoeken in de boekenzaak; hij moet daarbij de kat in gedachten gehad hebben, de Perzische, langharige kat…

Toen de crisis het meest aangreep, in het hart van de desastreuze gebeurtenissen, zond het Opperwezen of wie je daarvoor aan moet zien mij een droom, een wonderbaarlijke droom over een citroengele kanarie, over mijn inmiddels overleden kanarie. Het beestje was tam geworden en ik kon het op mijn vinger dragen. Het hipte leuk overal rond en ging zitten…

Toen ik gekwetst was als nooit voorheen door de brute, wrede en gemene mensensoort, ben ik hem gaan halen, mijn meest dierbare Rocky. Ik trof hem aan in het asiel te midden van zijn eveneens verweesde makkers en soortgenoten en schonk hem aan Vader, die ook sinds lang niet meer te midden van de levenden is. Rocky droeg een cognackleurige, haast…

Vandaag gaat de oudere mevrouw uit de Bisschop Ophoviusstraat ook weer met ons mee die zoveel klaagt over haar eenzaamheid. De bus hobbelt schokkend, optrekkend en remmend voort door de straten van onze stad die aan de inzittenden veel herkenning en jeugdsentiment bieden. Later strekt zich aan weerszijden van de snelweg hetlente-achtige landschap uit…

De kat vouwt haar zo elegante en door de Natuur op zo fraaie en kunstzinnig verantwoorde wijze gedessineerde staart als beschermend om haar lichaam.... Later wast ze zorgzaam en zorgvuldig de lieflijke pootjes en de vacht volgens haar ingeslepen, met haar natuur meegegeven, scherpe instinct..... Ik heb het dier ongelooflijk en diepgaand en vergaand…

"Het zijn mooie vogels" verklaarde ik aan de meneer op de markt die daar trouw de wacht hield naast de kooien met vele parkieten en kanaries; de parkieten bont gekuifd en levenslustig kwetterend.... Hoe graag zou ik zo'n dier "huisvesten"; zij het dat het afscheid van Pietje me te zwaar is gevallen en dat ik te zeer vrees voor nieuw, soortgelijk…

Toen, in een lang vervlogen tijd, ik ontslagen was en gekwetst zoals nog maar zelden, ben ik de hond gaan halen. Van dieren heeft men nooit af te wachten wat de brute, misdadige en zogenaamd "normale" mens onder meer in het maatschappelijk leven klaarmaakt en ik koos de hond, die te midden van andere stakkers verbleef in een kale, getraliede kooi inderdaad…

Ja echt, ze zitten hier in het aquarium, heus waar! Een aantal maanden geleden vroeg mijn kind; mam, wil jij? Ik zei: ja hoor, dat is prima, best wel weer leuk om te zien! Maar de inhoud krijg je ook hoor! De drie kleinkinderen mochten indertijd bij aanschaf elk een “eigen” vis uitzoeken! Hartstikke leuk natuurlijk, maar eega vond het aquarium te…

Een regen van bonte herfstblaadjes, die ook een kleurig patroon op de aarde vormden, dwarrelde van de bomen in een onverwacht zonnige herfst op de dag dat Tippie, de oude, trouwe hond door haar poten is gezakt en in de armen van mijn zus is overleden. Zo graag had ik Tip nog eens gezien. De hond met de wollige vacht stond gedurende lange jaren aan…

Dankzij de goedgunstigheid van de "armoedzaaiersbeweging" in Tilburg heb ik eveneens toegang tot Safaripark "Beekse Bergen" en een snelle bus brengt me daar op een winterdag die het eind van het jaar al inluidt. De felle kou van december doordringt mijn overigens toch dikke jas en kwelt en geselt mijn lichaam. Het park ligt uitgestrekt bezijden de…

Hij voerde een forse en mollige hond aan de lijn; mokkabruin was hij en droeg een grote, witte bef op de borst en ook de uiteinden van de poten waren wit. Ik complimenteerde de man met het mooie dier dat stilletjes jankte alsof men het eveneens menselijke gevoelens zou moeten toeschrijven, alsof het beroofd was van een vriend, van een kameraad en vroeg…

"Het zijn mooie vogels" verklaarde ik aan de man op de markt, die daar trouw de wacht hield naast de kooien met vele parkieten en kanaries: de parkieten bont gekuifd en levenslustig kwetterend. Hoe graag zou ik zo'n dier "huisvesten", zij het dat het afscheid van Pietje me te zwaar is gevallen en dat ik tezeer vrees voor nieuw, soortgelijk verdriet…

..... en toen zag ik die jonge jongens op een klein, kaal veldje in Tilburg West in de omgeving van een tandartspraktijk en die bontgekleurde, sierlijke haan, misschien ontsnapt uit een landelijke omgeving, die hun slachtoffer was. De jongens joegen de haan op die voortstruikelde en hielden niet op het dier achterna te zitten. Vanaf mijn plaatsje bij…

Toen, in een lang vervlogen tijd, ik ontslagen was en gekwetst zoals nog maar zelden, ben ik de hond gaan halen. Van dieren heeft men nooit af te wachten wat de brute, misdadige en zogenaamd "normale" mens onder meer in het maatschappelijk leven klaarmaakt en ik koos de hond, die te midden van andere stakkers verbleef in een kale, getraliede kooi…

Aan de rand van de stad ligt een klein stukje ruig bos, waar veel watervogels en hoenderachtigen in huizen. Op een weiland daarnaast lopen twee fazantenhanen samen voort. Zo nu en dan gaan ze tegenover elkaar staan, en beginnen de snavels hard te werken. Venijnige pikken en sprongen duiden op felle kamp. Uren lang gaat dat zo door. Telkens wordt de…

de Merel schreef een gedicht ik voel me niet helemaal fit het wordt lente ik moet van bed en liedjes zingen de zon begon in de ochtend te schijnen en toen kwam er weer leven in de merel na de lange winter hij schreef thuis is het niet pluis ik vlieg naar warmere oorden ik heb geen woorden voor de winter als bed en sjaal en kachel nu moet…

Dat bos vol herfstkleuren... Ha, even je fiets aan een boompje vastleggen en die lange dreef aflopen! Vol van al die najaarspracht ga je terug naar je rijwiel. Maar wat is dat?! Een Schotse Hooglander ligt vlak naast je fiets rustig te herkauwen. Verschillende soortgenoten van hem doen hetzelfde, alleen een heel klein eindje verder... Het is niet…