Alle inzendingen over emoties

Oceanen die zo moeilijk te bevaren zijn omdat de nevel de wereld verbergt. Tijd die stil schijnt blijven te staan. Zeemannen die legendes waarheid zien worden terwijl de angst met de golven meegroeit. De oceaan die in razernij het schip met zijn bemanning laat weten wie de baas is. Machteloos drijvende op een oceaan gevuld met angst terwijl gebeden…

Wachten op de haven die mijn veiligheid garandeert. Ondertussen dobberend op de oceaan van gevoelens. En maar het eeuwige wachten op de opkomst van de zon zodat de duisternis verdwijnt. Ik, de kapitein van mijn schip vol gevoelens die wacht op het licht dat mij de weg zal wijzen. Ik aanschouw het drijvende wrakhout van de schepen die mij zijn voorgegaan…

Natuurlijk weet ik net zo als ieder ander dat er 24 uur in een etmaal zit; waar wij zo gemiddeld 17 uur van wakker zijn. De een wat korter de ander wat langer. Dat is de kloktijd, maar veel mensen kampen ook met een emotionele tijd. Dan heeft de tijd soms heel lange of korte dagen. De ene dag is de andere nu eenmaal niet. Veel zullen nu denken gelukkig…

Dragende krachten uitgezonden door emoties ook wel genaamd liefde. Krachteloosheid uitgezonden door lege zielen die verteerd worden door eenzaamheid. En de grote vraag die men zichzelf steeds stelt. De vraag die wacht op het antwoord bij welk kamp men nu eigenlijk behoord. Nachten zijn lang en dagen kort. Nooit geweten dat de wereld in leven kon blijven…

Ik verlang naar het Brabant van Toon Kortooms. Waar Heintje en Matje Beekman hun kattenkwaad konden uithalen, omdat dat zo hoort als je opgroeit. Het land waar, zomaar een schipper die in de buurt is, met een kersverse vader een neut drinkt op de verse geboorte van zijn tweeling. Het Brabant waar Hendrik van Ham op zijn motorfiets rondtoerde, over de…

Crisis, crisis, crisis. We worden er mee dood gegooid. De zwartkijkers beweren van alles. Ook jij kan ontslagen worden. Ook jouw toekomst is onzeker! En ik, ik zit nagelbijtend op mijn lot te wachten. Ik heb zelf niets in de hand, ik woon bij mijn ouders en kan slechts hopen dat zij niet ontslagen zullen worden. Angst beklemt me. Een tijdje dacht…

De lerares Nederlands werd ons slachtoffer toen we haar "blij" gemaakt hebben met een abonnement op de Veronicagids. Ze weet waarschijnlijk tot de dag van vandaag niet wie haar dat genoegen (aan)gedaan heeft. Tijdens de gymlessen waren het altijd dezelfden die de basketbal niet op de basket richtten maar op de gymleraar die even met de rug naar de…

Dit is het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel niet kent en voor wie het brood overal hetzelfde smaakt. Maar het is ook het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel zoekt en deel wil zijn van een warm nest. Een verhaal geschreven onder een anonieme naam, omdat het mijn eigen verhaal is. Mensen zouden kunnen worden herkend door dit verhaal…

Mea culpa, maximaal zelfs, geef mij als straf een taak, u doet er namelijk wel toe, Wilma is lief. De anderen kunnen mij gestolen worden. Oeps !!…

Het is zondag. We zijn met de auto op weg naar Base G, een Bounty-strand aan de Stille Oceaan dat in de WO II door amerikaanse troepen werd gebruikt als een landingsplaats. Picnic, vaste prik op zondag waarbij we mochten kiezen uit het strand van Base G met zijn koraalriffen, of de bergen in naar een zwembad met ijskoud bronwater, een gigantisch meer…

Gisteren kwam ik mijn bed uit en voelde me niet al te best. Mijn darmen waren behoorlijk aan het discussiëren en in mijn hoofd werd een robbertje gevochten. Ik dacht: ja hallo, hier ga ik dus absoluut niet aan toegeven, want ik ben in december pas ziek geweest. Het kon me toch niet gebeuren dat ik nauwelijks een maand later alweer plat zou liggen. Dus…

De man Jacob zat op de rots en tuurde uit over een azuur-blauwe zee. De horizon verloor zich in een trillende streep. Een schip met helgele zeilen kwam voorbij. Aan dek zag hij een meisje met naakt bovenlijf. Er naast lag een gebronsde jonge god die met de handen over haar borsten ging. Ze sliep. Links van hem zat een Amerikaan te schrijven. Hij…

Het was nacht. De stad was leeg. Verdwaasd liep hij door de straten. Het hoefde niet meer. Vorig jaar had hij zijn baan verloren. Buiten zijn schuld. Zijn vrouw, waar hij zoveel van hield, had het nodig gevonden om met zijn beste vriend het bed in te duiken. Uitgelachen hadden ze hem toen hij hen daarmee geconfronteerd had. Zijn kinderen moesten niets…

Morgen kan zomaar alles afgelopen zijn, een linkerarm signaleert, een hart dat stopt, een scheefgezakte mond. En dan ben ik er niet meer, weggerukt van dit aardse bestaan, mijn leven naar de maan. Naar de kloten, prostaat- dan wel teelbalkanker, misschien onder een bus of tram met het idee dat voorrang genomen moet worden. Ik wens u allen prettige…

Toch bleef het gevoel: we laten het kaarsje toch niet langzaam doven? Ik wil vlammen die je warm houden in de koude maanden. Ik wil de vlammen die het gezicht van de ander constant in een ander perspectief laat zien. IK WIL DE VLAMMEN VAN PASSIE! Maar die mooie vlammen met hun verlichting en knusse warmte brengen tegelijkertijd ook onverdraagbare…

Mijn man is work-aholic. Als ik dat zeg wordt ie kwaad. Nou is ie hovenier en sinds 3 jaar eigen baas. In het najaar is er heel veel snoeiwerk, dan zit zijn auto stampvol! Voor 50 eoro kan je dat wegbrengen, maar hij verdient dat liever zelf, dus staat ie drie dagen te knippen. Om zoveel mogelijk in de groene bak te krijgen knipt ie het in centimeters…

‘Wat.. Hoe’, meer weet ik niet uit te brengen. De laatste oneffenheden op het lakwerk zijn gisteren door de spuiter bijgewerkt, ik ben net in de langste autowasstraat van de stad geweest, daarna drie keer in sprakeloze bewondering om mijn druipende aanwinst gelopen en heb met de afstandsbediening de centrale deurvergrendeling onophoudelijk aan en…

Een kille winderige herfstavond ver na achten. De bel. In de hal voor de deur van ons appartement staat de buurman van boven. Kabouter Plop zoals mevrouw Trawant hem noemt. Maar dan wel een heel enge kabouter, ‘n gnoom. Een meter 65 achterdocht met een ringbaardje en fonkelende lichtblauwe priemoogjes achter reflecterende brillenglazen. Zijn Piggelmee…

Papa waarom oordeel je zo gauw, je toont geen liefde noch berouw.…

Een mens is geneigd om het plezier op korte termijn te stellen boven plezier op de langere termijn. In de jaren zestig deed Walter Mischel een experiment met vierjarigen. Zij werden twintig minuten alleen gelaten met een schuimpje. Als ze het schuimpje niet op zouden eten, dan kregen ze nog meer schuimpjes. Voor een vierjarige is dat natuurlijk…

Op iemands uitvaart is een grafrede gebruikelijk. Lovende woorden rollen uit de monden van de nabestaanden en vrienden over wijlen Jan of Marie. Erg jammer dat de opgebaarde die woorden niet kan horen, denk je dan. Het zit diep in onze cultuur. Waardering spreken we niet uit want dat spreekt vanzelf. Kritiek mag wel, maar een complimentje ho maar.…

The stars aren’t diamonds and the moon’s not blue There’s no gold at the end of the rainbow There’s no dream to hold on to, without you The only thing that’s real Is this lonely road tonight... (Steven Allen Davis) KRIJGSMACHT; datum als postmerk... Aan soldaat milicien Eric Vandenwyngaerden, las hij die ochtend in de zomer van ‘78…

Jammergenoeg heb ik het idee dat mensen met gevoel steeds minder als normaal worden beschouwd. Zeker als dat nog eens eens versterkt wordt door iets wat veel emoties naar voren brengt. Emoties kunnen je flink in de problemen brengen in deze tijd. Zelf ben ik een zeer emotioneel persoon waarmee ik al heel mijn leven problemen heb. Vooral omdat de…

Het was een mooie zomer, de zomer van 1945. Tot het einde van het jaar zouden de bevrijdingsfeesten in de grote steden, uitbundig gevierd worden. Zelf verbleef ik de eerste vijf maanden van dat jaar op een middelgrote boerderij in de zuidoost hoek van Drenthe. Spoedig was ik thuis op de boerderij. Daar waren de koeien: Bertha, Mien, Wil, naar een…

Vaag herinner ik mij het verblijf daar op de boerderij van boer Gijsen. Het was een gemengd bedrijf, gelegen aan het Stieltjeskanaal. Naast de boerderij was een zogenaamde zijtak, een wat minder brede rivier dan het kanaal, die druk gebruikt werd door de turfschepen om her achteruit gelegen veengebied te bereiken. Om de weg langs het kanaal te kunnen…

Wat schrok ik toen ze me die zondagmiddag belde. Ze klonk zo anders dan anders. Was er iets met de kinderen? Of met Bas? Nee, daar was alles goed mee, zei ze, maar ze moest me nodig spreken. En toen ze binnenkwam wist ik het. Onzeker en verward heeft ze mij van ons verteld. Sprakeloos heb ik naar haar geluisterd, haar vastgehouden en getroost. Afwezig…

"Wie verre reizen doet kan veel verhalen" luidt een gezegde. Wie, net als mijn echtgenote en ik, korte reizen maakt, doet eigenlijk niet zoveel spectaculaire indrukken op, die voor derden boeiend of interessant zouden kunnen zijn. Wél kan men een belevenis hebben, naar aanleiding waarvan men toch de behoefte heeft om dit met derden te willen delen…

Gisteren was onverwachts een bijzondere dag voor mij. Ik opende mijn post op mijn computer en ineens stond daar een brief van een voor mij onbekend persoon. Nieuwsgierig zoals ik ben opende ik meteen deze brief geschreven in doc. Terwijl ik de brief begin te lezen begint mijn mond steeds verder open te zakken door de lieve en leuke dingen die er…

Een tijdje geleden las ik in NRC Handelsblad dat je verslaafd kunt raken aan verdriet. De meeste mensen wennen uiteindelijk aan het verlies van een dierbare. Sommige mensen houden vast aan een verlangen naar de dierbare en blijven dagdromen over de tijd dat die persoon er nog was. Het blijkt dat daarbij delen van de hersenen worden geactiveerd die…

Balancerend op het randje van de werkelijkheid, blies ze al haar onzekerheden de afgrond in. Als gemene zwarte eksterveren dwaalden al haar ongrijpbare verlangens en onbeantwoorde vragen de diepte in. Ze deed geen poging ze na te kijken, of - traditiegetrouw - uit te zwaaien, want ze wist hoe gevaarlijk ze daar stond. Onrustig deinde ze mee op een slinkse…