Hartenkreten over afscheid

Juist toen in weke, kwetsbare regionen van de hersenen van mijn enige zus schijnbaar fatale ziekteprocessen hun eerste aarzelende schreden zetten, steeds verder oprukten en tenslotte terrein schenen te winnen, juist toen gaf mijn moeder mij de schoenen cadeau..... Het waren dure, witte mocassins met een dooraderd bovenblad als van craquelé schilderwerk…

Er is tenminste één mens die om haar dood gehuild heeft. Deze was snel ingetreden, zo zei men; ze had zich niet lekker gevoeld; nog vóór de ambulance arriveerde, was ze heengegaan. Ik had haar eens "gevonden" te midden van de menigte, als een parel of een diamant op een mestvaalt, te midden van het stadsgewoel. Daar trof ik haar eens aan in haar…

De stille straat, geflankeerd door majestueuze gebouwen en met aan de rechterkant het schilderachtige kerkhof met haar getraliede toegangshek, doorsneden door een brede laan, die rechtstreeks naar het witte Christusbeeld in de verte leidt, ligt er op een vroege dag in maart sereen en rustig bij, als een nieuw licht de wereld overspoelt en vogels her…

Hij was fel en agressief, als had de voort-durende situatie in Israël hem tot een mensenhater gemaakt....Zijn diepgewortelde cynisme en wantrouwen ondermijnden ieder overgebleven geloof in menselijke goedheid, onschuld en schoonheid. Hij kon tegen alles fulmineren. Hij was pastor geweest, maar Jezus Christus' leer verwerd hem tot een hartverscheurende…

We zijn gaan wandelen bij het St. Elisabeth Ziekenhuis, onherbergzaam brandpunt van ziekte, dood en verdoemenis, over het smalle pad dat voert langs het riviertje De Leij, dat rustig voortkabbelt en voort zal stromen alsof onheil en het ultieme afscheid niet bestaan en nooit bestaan hebben, en de zwarte kerven in de sepia-kleurige boomstammen waren…

Misschien mag ik nog net een kerstmisser schrijven en als ik dan rekening ga houden met het keurslagerslijf, sidder en sudderen lapjes tekst, gespeend van iedere vorm van vrijheid. Mag het een onsje meer zijn? Nee dat kan echt niet meer. Kwets maar raak, dan ook niet achteraf de draad kwijt als ik geen overspannen verwachting waar maak. Het is ook…

Een moeder moest voorgoed afscheid nemen... De natuur heeft me in haar groene omhelzing genomen, waar haar armen voorgoed voor me gesloten zijn... We hebben de dieprode en paarse rododendrons bewonderd, die iets van haar geest, van haar hart en ziel weerspiegelen; waarin haar leven, haar wezen bewaard en gevangen lijkt te zijn... En de wind…

Het leven is als een zandloper, eerst boven vol en dan loopt hij leeg, eerst langzaam, maar het gebeurt. Als baby gaat hij misschien wat langzamer, rustend aan moedersborst of de fles. In de pubertijd zal het (misschien) wat sneller gaan, dat ligt eraan wat je doet of laat?!? Intussen gaat de zandloper verder.. Dán een periode van samenwonen…

Zo was Hij voor mij; Degene, die nooit mijn minnaar was. Degene, op wiens schouder ik mijn hoofd eens legde. Degene, om wiens schouders ik mijn arm eens sloeg; gebaren die de schuchterheid aanduiden, die ons belette minnaars te worden; gebaren, die voor mij alles betekenden, evenals zijn warme, weerloze wang tegen die van mij, eens. We hebben elkaar…

Het Jeroen Bosch Ziekenhuis is in mijn ogen niet van een uitmuntende architectuur. Het rijst aan de buitenrand van de stad haast plompverloren op, als een donkerbruine kolos, met lange sequenties van eendere ramen, waarachter de patiënten verblijven, te midden van velden en weiden, en het draagt op haar gevel trots en arrogant de naam van de middeleeuwse…

......en dan zeg ik: ik ben er een van Broeckx, van Broeckx van de Oude Markt. En dan stromen de tranen over mijn gezicht bij de herinnering aan het langdurige sterfbed van mijn vader, aan de langgerekte marteling die hij moest ondergaan in het verpleeghuis, dat oord van onheil bij uitstek. (Hoe vroeg hij mij zijn totaal vermagerde lichaam, vel over…

Ach Vader, nu u in dat verre land bent, nu u de grens gepasseerd bent die u zozeer vreesde tijdens uw leven, kunt u nu nog weten met uw verstilde wezen dat zover weg is, hoe wij samen die muziek beluisterden, die heftige, vurige, emotionele muziek die u zozeer troostte met de ruigheid van uw leven, met de hardheid, de bruutheid, meedogenloosheid en…

U heeft ze vast wel  eens gezien, toen  u een sanitaire stop maakte op een tankstation, van die schoonmaakroosters; met vinkjes achter de naam van diegene die voor de laatste schoonmaak van het toilet  verantwoordelijk was. Als het goed is,  was dit rooster van  dezelfde  datum als de dag waarop u het toilet bezocht, en dan meestal ook nog  een paar…

Uiteindelijk gebeurde het dan toch! Na een periode van weken tussen hoop en vrees te hebben geleefd gaf, na talloze keren spontaan resetten, vele vastlopers en andere kuren, de computer van mijn echtgenote het uiteindelijk op. Op een ochtend, een week na de vakantie, tijdens het opstarten was het definitief. Van het medium, waaraan ze in de loop der…

Op het Internet heeft de familie van volleybalster Ingrid Visser en haar vriend Lodewijk Severein een pagina aangemaakt waarop je een condoleance kan achterlaten. De condoleancepagina is te vinden op de website http://www.ingridenlodewijk.com . Ze werden onlangs op een afschuwelijke wijze om het leven gebracht in de buurt van de Spaanse stad Murcia…

Zij is niet meer, de plek op de bank blijft leeg, op tafel staat een halfvol blikje bier, haar laatste. Haar uitzicht vanaf de bank: de glazen tafel, de tv en de gaskachel. Tientallen keren heb ik die wereld voor haar schoon gemaakt, dat was belangrijk. Drie kussen als altijd bij het afscheid, ik kan ze nooit meer geven. Dag, lieve mevrouw Biertje…

Het zat al een tijdje te broeden in mijn hoofd en in mijn gevoel. Een periode van goed doordachte afwegingen ging vooraf aan het besluit om met ingang van heden definitief te stoppen met inzendingen naar de sites nederlands.nl en die van gedichten.nl. Vanaf het begin van mijn eerste inzending in 2005 heb ik in het verleden al twee keer eerder dit…

Zij doet haar best, lost puzzels op met gebroken ogen, gaat door met leven na Jan. Met papieren zakdoekjes vangt ze tranen, maar ik zie in die ogen een verloren man. Ze gaat langzaam achteruit, licht gaat uit en haar ogen doven, een glimlach ligt op bed. Het is goed zo...…

Bij het afscheid vroeg ik of ik haar een kus mocht geven. "Tuurlijk", zei ze met een glimlach in haar ogen.…

Daar ging hij in zijn uitvergrote pennendoos, gedragen door strakke gezichten in ganzenpas, droevig in de Amsterdamse regenval. Zijn arme weduwnaar Charles was werkelijk aangedaan en miste zichtbaar zijn grootste zielsverwant. Had Gerrit dan al die weelde aan hem te danken? Dat geloof ik voor geen millimeter. Gerrit was mans genoeg voor zichzelf. Toch…

Zij weet donders goed dat haar tijd er bijna op zit, klampt zich vast aan mijn wekelijks verschijnen. Soms valt ze om en wil ze het niet weten, geheimpje dat ik moet bewaren. Vandaag wist ze niet meer welke dag, verslapen bracht ik haar terug naar bed, dankbaar de rust trok ik gordijnen naar vergetelheid. Een taske thee met koekjes, drie lieve kusjes…

Het blijven maar woorden...je plaatst ze zoals het in je hoofd zit en de hele wereld leest er iets anders in. Ik wil het niet meer over de cijfers hebben, daar gaat het niet om. Het was en is nog steeds meer van hetzelfde: politiek, religie en een grand jury die nog steeds denken de poëzie uitgevonden te hebben. Ik zal nooit passen in dat keurslagerslijf…

Het einde van een tijdperk en het begin van een nieuw. Vandaag heeft de theedrinkende,zalvende en vooral GEEN enkele beslissing nemende politicus ,eindelijk, afscheid genomen van de politiek. Vraag me werkelijk af of het echt vrije keuze was van de man want het afgelopen weekend waren de peilingen WEER lager dan daarvoor. Of het echt zijn persoonlijke…

Ik heb hem een aantal jaren mogen kennen. Een sliert van een man verpakt in zwarte kleren, een markant hoofd verpakt in slierten slordig haar. Hij was vaak al vroeg in de kroeg en nu is hij veel te vroeg gegaan, zijn ene been achterna dat ie bij een motorongeluk verloor. Mijn stomste opmerking ooit: "Wat loop je moeilijk, ben je gevallen of zo"…

Ik kap ermee, kan niet meer zeggen wat ik wil, ik laat u achter met een lied, treur niet om mij. Don't let it bring you down - Neil Young. Dag mensen, we mochten er zijn.…

Ik strompel met mijn laatste kracht over de duinen en zie de macht van de zee. De branding zuigt het zand van het strand, meedogenloos wordt het land aangevallen, ik sta daar ontroostbaar, het water heeft gelijk. Alles gooi ik van mij af, religie en politiek en mijn omhulsel, rein stap ik dapper de golven in, mijn naakte lijf erkent het wassende…

In mijn beroep als ziekenverzorgende heb ik veel te maken met dementerenden en hun familie. Sommige bewoners verpleeg ik al jaren en andere veel korter. Met de meeste bewoners heb ik een band, maar dan vanuit mijn beroepshouding. Daarmee wil ik niet zeggen dat het contact zakelijk is, maar ik neem het niet mee naar huis. Voor één mevrouw en haar dochter…

Hij had een gaatje in z'n keel, ademhalen ging nog prima maar praten was onmogelijk. Opschrijfboekje, de lach zat hem in zijn ogen, als je hem niet begreep dan was daar dat boekje en de pen. Noteren kon hij als de beste. Pietje is overleden, niemand die daar bij was, Pietje is buiten zijn boekje gegaan.…

Toen ik op deze school kwam wist ik niet wat ik hier moest. De 1ste die op mij afkwam was mevrouw Terstappen, gezellig even een praatje maken. De bel ging. We hadden een kennismakingsronde. Maar ik ging niet echt iets over mij vertellen, omdat ik op de basisschool problemen had gehad. Thuis liep het toen die tijd ook al stroef waardoor ook op school…

Weet u, ik ben best wel een lawaaiig mens, ik heb Zappa gezien in de Jaap Eeden hal en in Ahoy. Rammstein, Uriah Heep, Cradle of Filth, zet 'm op, u doet mij daar plezier mee. En dan fiets ik, zomaar op een maandagmiddag laat, richting mijn jongste broer, via Medemblikstraat naar Azaleaplein. Daartussen ligt de Laan van Eik en Duin, even ho houden…