Alle inzendingen over eenzaamheid

Donkere wolken dreven snel op tweede Paasdag uit het zuidwesten, het was koud en regenachtig. Mien had koffie gezet en zette een bakkie neer bij Wouter, die het Sufferdje zat te lezen. ''Ik heb nog een tompoes, moet je die, ouwe?'' ''Liever niet darling, ik zit nog vol van het paasbrood en de eieren, ik hoop, dat ik straks uit de broek moet,…

Voor mij is het lijden aan zielenpijn gelijk aan het dwalen in een dorre woestijn, terwijl ik snak naar een oase.…

Als Valentijnsdag wordt afgeschaft zal het aantal zelfmoorden onder jongeren met tien procent dalen.…

Daar stond-ie voor mijn deur. Een dikke trui aan, de grijze haren door elkaar gewaaid van het kleine stukkie tussen zijn huis op nummer 46 en dat van mij op nummer 40. ‘Ik zou graag weer een hondje willen, de mijne is doodgegaan. Begrijp je, het is zo alleen zonder.’ Ik begreep het. Maar hoe kwam ik zo snel aan een hondje voor mijn buurman van 93?…

White Noise - Firebird…

Ik vraag het mij soms af, welke lul heeft de euvele moed gehad om mijn persoontje te confronteren met een bestaan op deze aardkloot. Technisch gezien was het mijn vader die zijn gereedschap in mijn moeder doneerde, dat weet ik wel, maar daar schuilt een boodschap achter. Oerknallend naar een nieuwe fase ? Een aap die mij voor aap zet ? Of toch…

Haar wil, haar zelfbeschikkingsrecht werd geboeid in haar jeugd. Welgesteld, beschermd voor het oog van de buitenwereld, gemold door verbaal geweld. 'De slag van een zweep veroorzaakt een striem, de slag van een tong breekt botten.' Sirach 28: 17. Met verbaal geweld maakte ze zich los. Vele jaren later riep Jezus haar en ze gaf gehoor aan zijn…

Verwachting, ik ben bang dat ik dat niet waar kan maken.…

Hekel aan. Het is stil aan de overkant. Een jeugdliefde stierf, nooit meer prilheid. Afstand met een grimas. Jantje lacht en huilt tegelijkertijd. Kermis in de hel, de vonken vliegen er van af. En ijsbrokkelende bergen, zo koud. In de hoop er morgen weer te zijn draai ik een plaatje van Peter Murphy, 'A strange kind of love'. Soms weet ik het ook…

Ik heb het boek net uit. Vanmorgen, met tranen in m’n ogen, legde ik het boek en m’n leesbril weg. De twee hoofdrolspelers maakten me boos. Het was de eenzaamheid van de priemgetallen die me verdrietig maakte. M’n schoonzus had het boek dubbel en ik wilde er wel graag één, nu ze het me aanbood. Ik had er al eerder naar gekeken in de boekwinkel, maar…

Soms kan ik niet beschrijven wat ik wil zeggen.…

Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel. Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat. Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen…

‘Voor u mevrouw ook drie vraagjes. Wanneer heeft u voor het laatst seks gehad?’. De dame op straat voelt zich duidelijk overvallen, lacht nerveus en antwoordt aarzelend, ietwat preuts zelfs misschien, ‘Ja gisteren’. ‘Met wie?’ “Met mijn man natuurlijk”. 'Waar?’ Ze kijkt nu echt heel moeilijk, verstrakt, geneert zich. Kijkt haar partner aan en…

Op zoek naar het laatste woord vindt men geen gehoor.…

Gerard, een joviale zestiger, zat ontroostbaar in zijn stoel naar buiten te kijken. Het was stil in de straat en het regende. Een half jaar geleden was zijn vrouw overleden en nu plotseling zijn trouwe hond, Max. Twaalf jaar was hij geworden. Hij had een innige band met Max en verweet zichzelf waarom hij niet eerder naar een dierenarts was gegaan.…

Internet leeft niet van privé-domeinen, noch van moreel verontwaardigde derden, maar direct van aantallen bezoekers, die in groten getale worden gelokt door ´s werelds grootste digitale rattenvanger, waar op het moment dat u dit leest óók u een abonnement op heeft. Google-it.…

Misschien (her)kent u het, een woning in evenwicht, perfect ingericht. De glans van het toilet weerhoudt u van een sanitaire stop en u houdt de drang nog even op, zonde om hier te zitten schijten. In de woonkamer, heel feng sui, een lange tafel bereid om minstens zes mensen te laven en te lessen, matglanzend staan daar rustiek kaarsen in aflopend…

Nutteloze dingen kocht ik uit verveling. Niets bezielde mij nog. Geen dag was anders dan de vorige dagen en geen dag zou in de nabije toekomst verschillen met het verleden. De tijd kroop als een slak voorbij en stond vrijwel stil bij de pijnlijkste momenten. Onophoudelijk herrie in mijn hoofd, fluisterende stemmen, gesuis in mijn oren en een kloppend…

Henk zat voor het raam en dronk van zijn koffie. Zeventig jaar was hij en redelijk gezond. Buiten was het slecht weer, de regen kletterde tegen de ramen. Dagenlang was het al somber en regenachtig in juni. Hij voelde zich bij dit weer nog eenzamer, nu zijn Loes er niet meer was. Vijf jaar geleden was ze aan een ongeneeslijke ziekte overleden. Het viel…

Ook al laat ik het verleden achter me, het achtervolgt mij nog elke dag. Het is alsof ik niet het leven leid dat bij me past. En de mensen zeggen: ach, die hippie, die halve gare kan geen kind van G’d zijn. Vroeger had ik leuke vrienden die mij erkenden in mijn apartigheden. En ik hen. Maar deze vrienden ben ik kwijt geraakt omdat ik geloof in Jezus…

Ik heb een elpee, de band heet Klaatu. Daar staat een nummer op waar ik echt helemaal van uit mijn dak ga. Little neutrino, je proeft de eenzaamheid tussen de sterrenstelsels, je voelt het zoeken naar erkenning. En dat is er dan gewoon niet, in dit godvergeten zwerk. Hee neutroontje, kom langs, drinken we samen een biertje.…

Ik ga gebukt onder schaamte over hoe ik me heb laten gaan, hoe ik als een boze lama haar in het gezicht gespuugd heb, ik extreem woedend de kinderkamerspullen terug zette, ik haar wilde omhelzen, terwijl ze woest mij wegduwde. 'Je wilt met me neuken hé!', schreeuwde ze. Ik schrok van de grofheid van haar woorden. Ja, zelfs ik kan nog schrikken…

Ik schreef mijn hartenkreet 'Misschien toch nog?' tegen beter weten in. Ik belde Mirjam nog één keer om te vragen of ze gewoon vriendin wilde zijn, maar nee, dat wil ze niet en zo'n grote stap terug werkt meestal toch niet in de praktijk. Onze relatie is onmogelijk door wat ik al beschreven heb. Voor Mirjam was ik heel stabiel en gelukkig,…

Tijdens mijn lange wandelingen door de bossen kuier ik bij tijd en wijle via de stad terug naar huis. Dan kom ik langs een oud rijtjeshuis waar de zon rozerood schijnt op een vijftal op de muur geschilderde vogels. In de open keuken staat in warm licht een grote houten tafel met een laptop, en daar zit een vrouw. Alleen. Als volbloed huismus doe…

Zij kan niet veel meer, ze rookt als een schoorsteen, ze komt de trap met veel moeite op en af. En ze drinkt bier, veel bier. Comazuipen kan je het nog net niet noemen, maar ze drinkt genoeg om de dag door te komen, genoeg om 's avonds in slaap te geraken. Sinds gisteren heeft ze een vogeltje, een parkietje in een kooi. Het is een jong ding, onvolgroeid…

Zoals iedere ochtend wordt hij met steenkoude voeten en handen wakker, hij rukt wild aan zijn versleten slaapzak en hij wrijft zijn vuile voeten tegen elkaar, maar zonder effect. De open snijwond onder zijn rechtervoet bijt venijnig door zijn been naar boven. De scheut jenever van gisteravond heeft niet geholpen. Boven hem wappert een stuk plastic zenuwachtig…

Al een aantal jaren leef ik nu op een vreemd stukje Nederland. Of dat de Zeeuwen het mij in dank af nemen dat ik het zo noem, dat weet ik niet. Maar uiteindelijk is Oost-West Zeeuwsvlaanderen dat wel. Als je hiernaartoe geëmigreerd bent, dan merk je pas dat het hier heel anders gaat. Als je hier bent geboren is er niets aan de hand. Je kent iedereen…

Het is haar niet aan te zien, maar toch, toch zit ze hier gewoon dood te gaan, achter dat brede raam. Na de droom, waarin ze weer achttien was, toch weer de realiteit van die grijze weg in een weggestopte wijk. Een kop koffie, ja, een kop koffie, dat zal helpen. De rollator rolt voor haar uit, slepende benen met steeds dikker wordende enkels strompelen…

Vijf over acht. Ik stond voor de lange spiegel in de gang en staarde naar mijn spiegelbeeld. Het was een ware metamorfose geworden. Even zag ik mijn moeder daar staan, de gelijkenis was verbluffend. Het zelfde donkerbruine lange haar, de hoge jukbeenderen, dezelfde lengte en een slank figuur, wespentaille en kleine voeten. Een twijfelachtig blik in…

Het gaat om de volgende inzending (nr. 178411): Hazen steken hun oren in de wind voor een geluid in de verte. Snel schieten ze hun hol in, genesteld ver onder een kale dijk. Een donkere lucht trekt over het groene landschap. Koeien zoeken beschutting onder de knotwilgen langs de sloot. Schapen duiken hun kooi in om het zichzelf behaaglijk te maken…