Alle inzendingen over 18 Maart

We mogen weer, we zijn gerechtigd te gaan stemmen en dat geldt voor iedereen die achttien jaar of ouder is. We mogen weer, plakkaten hangen door elke gemeente en wij "mogen" onze stem uitbrengen, de gemoederen lopen op, zoals bij iedere verkiezing. De vuile was wordt buiten gehangen, de bonnetjes worden extra bekeken, liggen onder vuur, o nee, niet…

pijn en verdriet heb ik nooit ontlopen en natuurlijk werd mijn hart in die achttien jaar ook weleens gebroken maar geluk leerde ik, viel niet op de eerste hoek van de straat te kopen leer maar eens genieten van kleine dingen leef niet in het verleden maar kijk vooruit want morgen ziet de dag er altijd weer zoveel kleuriger en mooier uit!…

Mijn huisdier, Lief, vrolijk en onbezorgd Staart naar buiten…

Pech is nog te simpel uitgedrukt, balen is een beter woord. Walter is verdrietig en ik niet minder, we weten beide niet hoe we verder moeten in dit grote onbekende land. Het lijkt erop dat we binnenkort naar huis gaan, ik had me er toch iets anders van voorgesteld. Wat is er gebeurd met Myra, in het kleine ziekenhuis hebben we haar niet gevonden,…

(voor Maarten 't Hart) Je houdt met name het protestantse deel van het Nederlandse leespubliek al jarenlang in jouw rigide, extra aantrekkende, bijna sadistische houdgreep met jouw onvervalste, streng-calvinistische, adembenemende wereldvisie.…

(18 maart 2004-6 juli 2004)…

Utopia, een eeuwig wonderlijk gebied, maar in de empirie tref je het niet. Wanneer je dit eenmaal beseft, is dit al een steek die je hart treft. Maar niet getreurd, je kunt altijd hopen, dat je er ooit in je gedachten rond zal lopen.…

Terecht zeg ik, volkomen terecht want als je, zoals nu het geval is, alleen maar ziet hoe die mensen aan zelfverrijking doen, dan is iedere keuze die je maken moet op 18 maart misschien wel JOUW keus, maar een FOUTE keus. En wijsheid? Is ver te zoeken.…

De zon glinstert kristallen in een wit kleed ze vormen een ander beeld over de vertrouwde contouren een nieuwe jas vlak voor de lente voetstappen knisperen en mijn adem dampt toch nog winter in ons kikkerland!…

Nu vroeg een mevrouw die ik ontmoette aan het eind van de Lange Nieuwlandstraat mij of ik nog ging stemmen op 18 maart.…

We staan stil bij het overlijden van Maarten Biesheuvel: zijn leven ging niet over geplaveide paden maar hij heeft voor ons veel stof tot nadenken en navoelen en grimlachen nagelaten...…

Ik kreeg het bevel van admiraal Maarten Tromp mij onmiddellijk te begeven als loods naar de rede van Hellevoetsluis, want we zouden dezelfde nacht nog vertrekken. Ik schrok geweldig, want ik had net een liesbreuk opgelopen en kon mij moeilijk voortbewegen.…

Het naargeestige weer van februari, koud en grijs zette zich begin maart voort, maar ineens was de hemel vandaag op 4 maart onbewolkt en deed de zon haar best de temperatuur behaaglijker te maken, maar pas op want maart roert zijn staart. Het kan ineens weer koud worden. De meteorologen laten de lente op één maart beginnen.…

schizofreen als geen één schommel je gestaag tussen talloze humeuren, dicht én dicht de kleuren die je ontsloot vandaag doch één karakter domineert dat kriebelt en begeert, is in het charmeren rijk getalenteerd het pronkt en lonkt en weet vanouds hóe te zegevieren:…

Maart nadert Geluiden wekken de driftige geest jagen zuurstof door mijn aders Ritselend lover Reikhalzende hemel Kriebelend zonlicht Voel maart naderen. Ik juich van een bevende begeerte die nog zwellen moet Een lichtbundel spoelt mijn huid een prille belofte kondigt zich aan. Maart nodigt ons uit. Wij worden popelende gasten.…

het was gewoon een dag in een jaar toen ik die vogel zag er stond een kastje in het veld ik heb mijn stappen nog geteld waarop mijn naam stond ingevuld ik heb het zelf onthuld en in de plaatselijke kroeg las ik papieren voor, niet dat iemand verder vroeg, waar is die vogel voor, nee zomaar onverwachts spontaan had ik dat opgevat die…

Daar zijgt de zon in 't waterland En lacht een rimpling in de sloten, - De jonge Maart slaapt aan de kant, Met de eerste bloem, bij de eerste loten. De schrale aard leek uitgeteerd En afgeleefd in al haar naden En zwarte voegen, - zie: nou keert Haar jeugd uit de geleden schade!…

Een voorzichtig blauw Gluurt door een dik grijs gordijn Naar een glimp van groen En blij zingende vogels Hunkerend naar de lente.…

Des daags scheen ’t helle licht uit ’t volop-blauw En flikkerde op het water, en de stenen Van huizen en straten waren wit beschenen En grijs bestrepeld met der takken schauw*, En in de ganse stad waren door-énen De warmte en schaduw, ’t zonne-licht en kou, En waar de warmte lag in de luwte lauw Woei felle wind om huizen-hoeken henen. Wit…

Grijs is de lucht de mist trekt over het land het is koud en guur…

Een dor plataanblad wervelt boven het trottoir als paraglider stijgend op thermiek dansende personificatie van de ziel verbeelding van wat eens vol adem was verleden tijd figuurlijk door de geest omhoog gestuwd…

Zelfs in maart kan het ook zwaar stormen, zo herinner ik mij de zware storm op 1 maart 1949. Er heerste toen een zware noordwester storm met zeer zware windstoten, met veel schade aan huizen en bomen. Mijn vader heeft mij eens verteld, dat hij op 3 maart 1929 met een auto over het ijs kon rijden van Groningen naar Schiermonnikoog.…

De nacht komt me halen Ik voel de adem van z'n straf Maar nu ik in het donker ga dwalen vallen alle zorgen van me af De kunstenaar in het ontkennen van alles wat ik begeer De artiest in het stille benijden de ander immer meer Kom ik de nacht tegen of ontloop ik zijn duisternis Sterf ik in de zwarte schaduw of wordt het lichter dan dit…

Ik zoek in jouw ogen wat ik nooit vond in een boek het klinkt misschien gelogen in jouw ogen raak ik zoek ik zwerf door jouw ogen met een deken tegen de pijn en als het zou mogen mag ik dan jouw deken zijn dan zijn we samen verloren in ons zelfgeschreven boek maar in jouw ogen vind ik onderdak want ik weet waarvoor ik zoek…

Luid ontwaakt, een korte slaap Plots wakker, klaar voor zorgen En terwijl hij luistert naar m'n eeuwige gaap fluistert de wekker zondagmorgen Ik wil blijven liggen, maar weet, ik moet gaan ik had willen schrijven over ons vluchtbestaan Want ik heb geen zin om op te staan en geen zin... om op te staan Ik weet dat je nu nog slaapt en denk…

Mijn liefde voor jou is als dansen met de wolven voor een trap zonder treden Verblind door mijn hartstocht Blijven hopen zonder reden Mijn liefde voor jou is als reiken naar verlangens maar buiten handbereik Ik weet ik blijf beneden maar hoop op ongelijk…

Ik staar voor me uit Zie een zee van duizend rozen Warme golven slaan hard tegen de kust Waar we gisteravond vreeën Jij kust me nog eenmaal Zacht op mijn wang En na dit afscheid verdwijn je Als een roos in duizend zeeën…

Ons grote onzichtbare gewaad onthult Een zon die door tracht te breken Maar zolang de wolken sluipen door zijn schuld Vertoont het leven zijn gebreken Als een kille winternacht Doorbroken door een vleugje geluk Eenzaamheid is een verzwegen klacht Van de oude man op de barkruk Als een zwoele zomeravond Geteisterd door een druppel uit de…

Mijn peuk vraagt me soms Al ik opgestoken heb ...Sigaretten dus...…

Ik wil niet schuilen Want het regent verdriet Ik wil wel huilen Maar ik kan het even niet Ik mis je heus wel Maar besef het nu nog niet Jouw tijd ging veel te snel Toen je ons plots achterliet Tijdelijk werd eeuwig Rode wangen werden koud Alsof je voor altijd in sneeuw ligt En niet in gevoerd vuren hout Het is toch wel een beetje stil…