Alle inzendingen over 1985 bergen

Het verblijf in de bergen van het zuiden van Frankrijk was een leerzaam avontuur. De vriendin van Jurgen kende er Franse hippies die in enorme wigwams leefden. Het waren aparte mensen, die er al jaren een alternatieve leefstijl op nahielden.…

Na een zorgvuldige toelatingsronde werd Bjarne Gosse aangenomen voor de avondacademie voor kunstonderwijs in Amsterdam Zuid. De economische crisis van de jaren tachtig was in volle gang. Bjarne stond na het behalen van zijn diploma voor middelbaar beroepsonderwijs ingeschreven als werkzoekende bij het arbeidsbureau. Voor iedere baan waarop Bjarne Gosse…

ik was een visser in een ander leven en wierp mijn aas uit in het koele meer of nee, een veerman en voer heen en weer van oost naar west, was eindeloos omgeven door bergen die als hooggeëerd publiek op spiegelingen staarden van het water hun hoofd op hol gebracht door zacht geklater dat tegelijk applaus was en muziek de vakjes blauw verschoten…

openspatten nu het koeler is in dansend schuim vol blinkend lakvernis en drijven op een aarden kruikje wijn en laten we ook springen in de schijn van schepen niets en nergens vrijdag vis want 'zou en zal' ruikt 's avonds niet meer fris kom laten we een gat zijn in een brein want denken sterft en voelen eveneens net als een berg…

Ik beklim een hoge berg. Ik klim steeds hoger, het is prachtig weer. Maar hoe hoger ik kom, hoe depressiever ik mij voel. Als ik de top eindelijk heb bereikt, ben ik zo depressief dat ik voel dat ik nog dieper kan vallen. Wanhopig klim ik in de lucht naar boven. Badend in het zweet word ik wakker.…

Een mooi koopvaardijschip voer zelfbewust en doelgericht over de wijde oceaan. Over enkele dagen zou het weer in zijn thuishaven aanleggen. In het grote ruim lagen heel wat waren uit verre landen. Die zouden straks kapitalen opbrengen! Zo nu en dan liet de stoomfluit zich vol trots horen. Bij zonnig weer spoedde haar hoge klank zich naar de glanzende…

aan mijn grote weke voeten morren moordende moerassen ratelend naar open zee het monotoon muskietenlied zoemt zucht naar bloed de angel van de dood drijft nog in de diepte mee trek je op aan mijn lichaam verweven met veroveringen grijp baleinen van de tijd gelijk de Perzen en Romeinen mijd de distels en de adders `n kei ben jij tussen…

Buigzame rietstengels vangen veel wind, terwijl wij dagelijks het ijzer smeden als het laag water is. Taalzuiverheid is je ware. Hoewel ik soms door struiken het gewas niet meer zie, kan ik taalpuristen op zich wel larderen. Zonder deze moedige taalsoldaatjes, verwordt onze mooie taal tot kluitjesvoetbal. Hoewel ik de soep nooit te heet acht, voordat…

Het dal kijkt hem vragend aan want de finish zwijgt. Afstappen is een woord gekleurd met de tijdloze schaamte die doet vluchten naar een uitgang waar niets meer wacht. Doorgaan is geloven en lijden want de zon brandt elke schaduw op de tijd die overblijft. En de top is een vloek die niet rust voor hem,…

Langzaam met een stok boom ik moeizaam voorbij een grens ploeter ik diep door sneeuw blind voort eeuwig zoekend de ware ik…

“Een tegenligger ! Méér naar rechts ! Pas op! Kijk uit! Een bocht ! Je rijdt te hard !” Ik snauw die woorden bits en bitter tot mijn vrouw, ’t is onterecht, ik wéét het, maar ik tob. Het maakt niet uit: Alp, Pyrenee, Vogees; zij rijdt perfect, maar ik heb hoogtevrees.…

“Laat God mij met al zijn genade verzorgen” had zijn oude grootmoeder gezegd tijdens een bezoek van haar kleinzoon. Ze was inmiddels drieënnegentig jaar geworden en Bjarne, haar kleinzoon, had een ansichtkaart van haar gekregen, zomaar voor de aardigheid, omdat hij op bezoek was geweest. Een afbeelding van een Kathedraal stond er op de ansichtkaart.…

De top van de hoogste berg ter wereld bestaat uit oude zeebodem.…

Op het pad der liefde is geen berg te hoog is geen diepte diep genoeg Want liefde rijkt zelfs hemelhoog... Tot in 't diepste van de zee, gaat liefde voor en met je mee Op het pad der liefde Is geen berg te hoog...…

Overmoed waarvoor ik gestraft werd zelfs door de goden vergeten die rare gedaante die loopt met gebogen hoofd in gesprek met asfalt en grond stoeptegels en afval soms valt mee steen te zijn soms valt tegen want,ziet u die berg in onderwereld ben ik ook.…

Die binnen de bergen te wonen verkiest, des morgens, zijn deel in de zonne verliest. Des avonds, nog eer hij zijn bedde bezoekt, te vroeg is de zonne ‘m bedekt en bedoekt. Die boven de bergen wilt huizen, en kan de wind niet verdragen, en ‘t ruisen dervan.…

waar zijn de bergen van de horizon? ik zie ze niet…

De bergen, natuurlijk de bergen. Vergeten zijn de ontberingen van vorig jaar, de kou, de darminfectie. In januari was het eindelijk eens helemaal over. Nu is het juli, en het zal toch niet weer alleen maar regen en narigheid geven. Helemaal gek ben ik niet. Dat wildkamperen geloof ik wel. Het wordt een huttentrektocht.…

Op gouden bergen groeit geen gras.…

Tussen heel hoge bergen was een mooi dal met prachtige korenvelden en grote boomgaarden. De mensen die daar in het vredige dorpje leefden, waren heel gelukkig en zouden nooit naar een andere woonplaats willen. Elk jaar hadden de boeren een rijke oogst. Tja, vaak is het in de bergen te koud om er koren en fruit te telen.…

Als een vierkant gehouwen rots staat daar een klein gebouw van ruwe stenen, ingetogen, maar bewust en trots. Bovenop de muren vol kracht ligt een plat dak, waar tere bloemenpracht glanst. Daarnaast giert de bobslee, vervoert mensen met harde knuisten en opeengeklemde benen. Na de wilde rit vol hortend hotsen en botsen is het heerlijk om zich te laven…

je klimt met mij je schouder vlamt als ik mijn vleugels spreid en jij de stenen mijdt die achter ons het pad markeren soms lost er een en slaat herinneringen stuk in een lawine van gedachten geen afgrond vangt jouw blikken meer weidsheid doet je ogen zeer de wereld vlakt tot mogelijkheden in een maagdelijk opnieuw betreden…

Sporen trekkend in het lager gelegen sneeuwdek, voelend aan het gelaat van de berg. Dat er nu uitziet als uitgeslepen merg, steen wordt langzaam zichtbaar. Koud, hard en uitgekleed, staat hij daar. Wachtend op zijn nieuwe pak, jaar na jaar.…

(voor Grete Berger (1883 - 1944)) Jij bent geboren als Margarethe Berg op 11 februari 1883 in Jägerndorf (Krnov), Moravië-Silezië, in een Joods gezin. Jij kreeg eerst acteerles van de lerares Rosa Roth in Wenen.…

De economische crisis bracht ook Jan Boter en Emma Petronella in de problemen. Er moest geld op tafel komen anders was het afgelopen met de welvaart waarvan ze zo hadden genoten de afgelopen jaren. Ze besloten de handen ineen te slaan en verzonnen samen een meesterlijk plan. Emma zou het herenhuis verkopen en in de voormalige danszaal van het pand…

Na een toelatingsronde werd Bjarne Gosse aangenomen voor de avondacademie voor kunstonderwijs. De crisis van de jaren tachtig was in volle gang. Bjarne stond na het behalen van zijn diploma voor middelbaar beroepsonderwijs ingeschreven als werkzoekende bij het arbeidsbureau. Voor iedere baan waarop Bjarne Gosse solliciteerde kwamen tientallen andere…

Een brief van Emma, emotioneel en weer vol met verwijten. Bjarne las het met weemoed in zijn inborst. Wat bezielde haar, dat ze zo tegen hem tekeer ging. Hij las ook verdriet, frustratie, woede, angst. Met tranen in zijn ogen vernam hij dat Frits inmiddels was overleden en in de tuin bij de appelboom was begraven. Hij voelde het al aankomen, Emma…

De economische crisis in ons nederige land bracht ook de plezierschrijver Jan Boter en de cultuurjournaliste Emma Petronella in de problemen. Er moest geld op tafel komen anders was het afgelopen met de welvaart waarvan ze zo hadden genoten in de jaren voor de bittere crisis. Ze besloten de handen ineen te slaan en verzonnen samen een meesterlijk plan…

Achter de zonnekracht en einder achter de bergketens, de klamboe van het stille zoemen, voor ik 't Hollandse land en haar weilanden zag, daar het ongeweten, het gesluierde met schauwende serene schaduwen, het op Portugezen veroverde land herinnert veel aan die koningskinderen. Achter wanden van groener rood en gaas die moeson geluiden…

Abrupt stopt het pad. In de diepte vervolgt de route. Ter overbrugging hangt een ladder aan de rotswand. Het schrikt af en lokt tegelijk. Ik besluit tot pauze. Eten, drinken en bezinken, terug- of doorgaan. Trede voor trede daal ik af. Beneden aangekomen kan ik de markering terugvinden op grote brokken steen, richting sneeuw en ijs. Af en toe een…