Alle inzendingen over Baksteen

Tegenwoordig zijn vliegtuigmaatschappijen bij elke vliegramp al lang blij dat Benno Baksteen met pensioen is.…

binnen met plastic soldaatjes hetzelfde verhaal Ook al zaten wij dood in hun zadel, onze wereld was goed, want gesloten: waar het baksteen hoekte, ontstonden rondom donjons en bolwerken van veiligheid.…

De allernieuwste fitnesstrend heet ‘borren’: Aerobic pogoën op punkmuziek Waarbij het niet zo nauw komt met ritmiek En bakstenen gebruikt als halters worren Zo eindigt anarchie dus in een trend Met alles quasi-ongepland gepland…

bakstenen slorpen beloftevol de woorden op letters maken halt hier hangt een groot verlangen gestolde beelden spreken een zwartwitte taal het beenmerg van de stenen hunkert naar de dromen die aan de muur zijn blijven kleven…

Hij zegt: 'Dat is een baksteen op en top.'…

Liefie Schijf je Schrijf ik Iets over genen Zeg ik Zeg jij Iets met muren Doe ik En jij Constateert Dat ik me heb verweerd Met bakstenen Bouw ik muren om me heen Vertrouwen wil ik…ik schop ze om voor jou schat!…

draag met mij bakstenen in de mist van de ochtend de nazomer lijkt te wenen als ik kniel in het zand een pad wil ik bedenken naar het naderend kale bomenland ik herken het jaargetij dat over een zwoele grens de zon dieper laat dalen en licht vooruit schijnt op tijdelijke sterven zo vreemd maar toch weer mijn innige wens; stilte…

Een baksteen met brief stuurde Geert: 'Toen je mij had getelegrafeerd, dat het goed ging, m'n Bart, viel een steen van m'n hart. Kijk, hier is-ie.' 't Was ongefrankeerd.…

En misschien zijn 't wel de wolken die op een dag, naar beneden komen vallen als bakstenen. Ja dat vraag ik me dikwijls af, wat zal ons doen verdwijnen? Welk persoon of wat voor iets, zal ons uitroeien? Want DAT het ooit gebeuren zal, dat is me allang bekend...…

Lijkt me heerlijk, een dag zonder reclame, geen journaal, geen politiek Den Haag, NOVA-loos, geen Estlanders of Letlanders dan wel Lee Towers, mijn bakstenen straatje wil niet witgeverfd en ook niet uit zijn voegen, wel samenleven omdat je er woont, en dan kijk je per ongeluk toch naar de tv, Balkenende praat maar krijgt zijn lippen niet synchroon,…

Het was een heel dik boek, dat in een zwarte omslag als een baksteen op de hoek van de schoorsteenmantel lag. Het bindwerk was versleten, de rug van leesgenot gekromd, de bladen vet van 't vette eten.…

als een verloren popje zonder eigenaar dwarrelt een gedaante door luchtwegen met enkel een zwakke bescherming van een plastic speelgoeddegen een bestemming in het gehoopte wit valt met bakstenen in honderden uiteen misschien een menselijke tegenvaller maar ik adem niet, zoals iedereen materie is niet mijn waarde hier mysterie is persoonlijk…

liep toen door, eerste links, dan weer links en kwam uit op een binnenplaats bij een bank aan een bakstenen muur waar een viool de ruimte vulde, een viool van wijn en waakzaam vuur.…

de bakstenen vorm doet denken aan het huis dat ooit bestond en het door haar deur verstond mensen warm te laten passeren voor wat gezelligheid binnenin de gebakken gaten vandaag ontkennen het verleden, toen de ramen nog juist konden passen ook al stonden ze wagenwijd open zo ver als haar scharnieren plooiden er is ook geen brievenbus meer…

hun verloren aandacht weer te krijgen, met hen mee te lopen want de meters muren leken open breed van doorgang, vol van nieuwe geestkracht Maar het was alweer de lucht, ongrijpbaar als de tijd verdwenen in seconden spinsels in een rij aaneengebonden die ik dagelijks verbeten nastaar Bij het zien al, lijken ze te vluchten werelden van baksteen…

Achter dit pand rijst nu een roestbruine bakstenen wand op, om mij onbekende redenen daar sinds enige tijd opgericht en onduidelijke doeleinden dienend. Men had de lelijkheid van onze stad onmogelijk nog verder gaand kunnen vergroten.…

Meteen na de ontvangst kijkt zij wild rond door de ruimte tussen ruwe bakstenen in gelijke fragmenten.…

Er viel een baksteen van z'n hart. Wat niet in zijn vermogen lag, was vreugd na jaren lik. Je zag het aan z'n oogopslag: een bakblik was z'n blik. Ze dacht: 'Ik monter hem wat op,' Opdat het ijs dan brak, vertelde zij de man een mop. Hij baalde van de bak.…

En buiten: de kou die de bakstenen roder maakt, de kinderen dichter bij elkaar doet kruipen. Liefst hoor ik het geritsel van kleren, als de slaap zich langzaam aan onze ogen onttrekt en de glazen toekijken hoe het licht zich opdringt aan de ramen.…

Een kale puinhoop is alles wat resteert van de Lourdeskerk, waarnaast zich nog slechts de bakstenen toren verheft als een verweesd kind dat voorgoed de hand van de moeder heeft losgelaten.....…

In jeugdjaren had ik al eens samen met mijn ouders het lage, bakstenen hoofdgebouw van de universiteit van de hand van architect Bedeaux bewonderd. De tijd was snel gegaan en nu was ik zelf studente.…

Zelfs droog verpulverd gras leeft daar langer dan een foeilelijk bakstenen zwijgen vastgeroeste omheining van een voorheen aangenaam voort- vluchtig aards bestaan…

de laan der lanen parelt in de zon de krokus heeft een paars tapijt geweven Café de Posthoorn blijft de gulle bron alwaar bezoekers aan hun glazen kleven Hotel des Indes start een tweede leven en kruipt voorzichtig uit een flets cocon Den Haag is hier gewoon Den Haag gebleven de baksteen blijkt veel sterker dan beton Couperus kijkt, gebronsd…

Als een baksteen laten vallen, viel zij in een heel diep gat. Ze is wat je noemt, mislukt in deze maatschappij. Niemand gunt haar een blik waardig, men loopt haar met een boog voorbij. Maar ook zij heeft haar gevoelens, is een mens zoals jij en ik. We hebben vaak een vooroordeel, en noemen haar een viezerik.…

mijn armen doen zo zeer ik kan alleen maar vluchten voor het aankomend noodweer Ik wil dansen langs de huizen maar mijn benen zijn vermoeid ik kan alleen maar vluchten voor de regen op komst De mist is niet zacht om op te lopen ik pletter er steeds weer doorheen en als ik op een wonder zou hopen zou ik vallen door de wolk als een baksteen…

wekt roes, zo rustig stilte dempt mijn zielekwaal in ruis deemsteren de sporen van mijn wereld, hard, brutaal mag magnolia mij redden met schoonheid, geur, in glundertaal ach, ‘k veracht beurzige vrienden hoogschoud’righeid is zo banaal diep platonisch vult mijn leven zich zielsgewijs; het geld neemt wijk niets kan mij beurs noch baksteen…

De Tilburgse straten, omzoomd door huizen en bouwwerken die uit baksteen of beton opgetrokken zijn, rijgen zich onverdroten aaneen in grauwe eentonigheid. Te midden van dit stenen labyrint is daar aan de Reitse Hoevenstraat ineens de boerderij met de malse, grasgroene weide waarop bevallige bokjes en geitjes grazen.…

Ruwe bakstenen vertonen zich, door kalk omrand. Die openingen geven het denkbeeld van houd je gedachten ondanks deze drukte ruim en vrij. Neem het er maar van, onbezorgd en hoe dan ook.…

in de muren van mijn tuin zijn zichtbare penanten als waren zij de lijsten van stenen beelden uitpuilend aan weerskanten tussen deze staande pilaren uit bakstenen opgetrokken zie ik strakke ogen staren uit groen verweerde betonnen koppen elk hun eigen wereld verklaren het verre oosten en mijn westen zijn er te vinden bezinning…

In het merkwaardige, langwerpige gebouw, gesitueerd aan de Ringbaan Oost, opgetrokken uit lichtgele baksteen, ontworpen door een mij onbekende architect volgens de richtlijnen van de Nieuwe Zakelijkheid; een gebouw dat alle Tilburgers kennen waren lange tijd de HBS en het gymnasium gevestigd. Ik bracht er zes jaar van mijn leven door.…