Alle inzendingen over Gertrud Käthe Kolmar

(voor Gertrud Kolmar (1894 - 1943)) Je bent geboren op 10 december 1894 in Berlijn, als Gertrud Käthe Chodziesner. Je vader Ludwig Chodziesner was een notaris en monarchist. Je moeder Elise Schönflies kwam uit een intellectuele familie. Je jongere zussen waren Margot en Hilde. Je jongere broer was George.…

(voor Gertrud Kolmar (1894 - 1943)) Je bent geboren als Gertrud Käthe Chodziesner op 10 december 1894 in Berlijn. Jouw vader Ludwig Chodziesner was een Berlijnse advocaat. Jouw moeder was Elise Schoenflies. Je groeide op in de wijk Charlottenburg. Je ging naar diverse privéscholen.…

(voor Gertrud Kolmar (1894 - 1943)) Je bent geboren als Gertrud Käthe Chodziesmer op 10 december 1894 in Berlijn. Jouw vader Ludwig Chodziesmer was een Berlijnse advocaat. Jouw moeder was Elise Schoenflies. Je groeide op in de wijk Charlottenburg. Je ging naar diverse privéscholen.…

Op je tweeëntwintigste verscheen je dichtbundeldebuut 'Gedichte' onder je pseudoniem Gertrud Kolmar. Kolmar is de Duitse naam voor de Poolse stad Chodziez, waar je familie oorspronkelijk vandaan kwam. Deze eersteling verscheen bij de joodse uitgever Egon Fleischel.…

Ik durfde Marion geen arm te geven, maar zij haakte ongevraagd in, zoog met achterover geworpen hoofd diep de nachtlucht naar binnen en keek toen van die hoogte vragend en vertrouwelijk op mij neer. Het was net of ik nog altijd de lichte druk van haar hand op mijn haren voelde, zij liep langzaam alsof zij mij wilde leiden. 'Daarginds staan huurrijtuigen…

De rijzige dame heette Lotte, en ontfermde zich hartelijk over mij. Het was nu niet meer de eerste keer dat een mooie, liefhebbende vrouw mij met medelijden en een zonderlinge vertrouwelijkheid tegemoet trad, en ook al deed het mij deze keer evenzeer deugd als verdriet, ik kende deze melodie onderhand een beetje en vatte haar niet al te ernstig op.…

Was dit werkelijk de liefde? Ik zag hoe zij allemaal, deze mensen der hartstocht, als het ware door stormwinden opgenomen werden en het onzekere ingeblazen, de man vandaag door verlangen en morgen door verveling gepijnigd, duister liefhebbend en grofweg verstotend, van geen enkele neiging zeker en om geen enkele liefde blij, en de vrouwen in vervoering…

Wat zong zij toch prachtig, en ik dacht aan deze dagen van vervoering, welker gloed ik reeds voelde minderen, en ik voelde dat er onherroepelijk andere, koelere dagen op komst waren. Opeens glimlachte zij tegen mij en boog zich naar mij over, vanwege de muziek. Zij zag de droefenis in mijn blik en keek mij vragend aan. Zwijgend stond ik op, nam haar…

Wie weet zou hij ook Gertrud slaan en heel haar verrukkelijke verhevenheid, heel haar zachtmoedige wezen omlaag halen.…

In elk geval was zij het die ook hem ertoe noopte de vormen in acht te nemen. Zij was veel te veel een hoogstaande vrouw om zelfs ten overstaan van vrienden de teleurgestelde, onbegrepen vrouw uit te hangen en haar verborgen verdriet aan wie dan ook te laten zien, ook al kon zij het dan voor mij niet verborgen houden. Maar ook van mij zou zij geen blik…

halfvolle glazen, lege schaaltjes dwalend door het huis vind ik de weg in m'n leven een oranje gloed van zonnestralen dromend van de toekomst het verleden verwensend en naïef blijvend vond ik de weg in m'n leven verblind door blauwgrijze nevels vind ik de weg in m'n leven terugkijkend en me oud voelend sommige mensen noemen dit een depressie…

een rauwe schreeuw breekt de prille nacht in stukken en ik schrik op uit vergeten mijmeringen een besef dat dit moet zijn wat anderen leven noemen dat dit - wat het ook is - van mij is en dat dit mij heeft wakkergemaakt uit een ver verleden…

de minuten tikken traag voorbij de dagen gaan vlug een blik op de klok een duik in het zwembad een stortvloed van woorden een vlaag zonneschijn notities waaien door de kamer brieven waaien door mijn hoofd en dit alles drijft me voort en voort dus waarom zou iemand besef moeten hebben van deze tijdloze eeuwigheid…

ze vliegt door de lucht hoog de zon speelt met haar blonde krullen en ze vliegt een lach speelt rond haar mond haar voeten bengelen boven haar hoofd ze lacht en vliegt over dromen in wolken ze vliegt met gesloten ogen en valt…

wanneer ik op een stille avond weer aan je denk - langzaam word ik moe - wil ik je iets vertellen ik heb je tranen nog je tranen en je brieven en de boodschap die achter je woorden schuilt het is alleen niet meer of minder dan een illusie - langzaam word ik moe - ik voel een traan vallen heel stil…

elke dag maak ik een krasje in m'n ziel een kleintje maar daar niet van maar tergend langzaam elke dag maak ik een krasje in me eentje maar daar niet van maar elke dag vloeien twee helrode druppels bloed weg en als m'n ziel ooit volgekrast wordt - ja ik heb een ziel eentje maar - zal ik uitgebloed zijn en tergend langzaam sterven…

en als ze zich dan omdraait weggaat en geen laatste keer meer zwaait dan heb ik het gevoel dat ik meer gestorven ben dan haar…

en als je later tussen je vele kindjes rondloopt je vrouw een stralende blik toewerpt en zij van de lichtjes in je ogen houdt denk je misschien aan mij of wat ik nu ben en je vraagt je misschien af wat er van me geworden is en of ik ook zoveel cadeautjes krijg en of ik ook gelukkig ben en daarna vergeet je me tussen de kalkoen en de champagne…

muziek is een klein stukje tijd dauwdruppels vroeg in de morgen de stilte ver in de nacht en de zomerzon overdag muziek is een klein stukje poëzie ondoordringbaar maar toch mooi muziek is een klein stukje ellende rauw maar onmisbaar muziek is een klein stukje kunst…

het jongetje loopt stil weg de geluiden rond hem vervagen en alleen het beeld van zijn betraande moeder blijft hem bij het jongetje loopt stil weg een schriftje onder de arm geklemd want hij moet leven van poëzie het jongetje droomde dat hij wegliep telkens opnieuw tot de dag dat ook poëzie verboden werd…

Terwijl geluiden vervagen blijft alleen het krassen van pen op papier duidelijk Een klein beetje wereld wordt verstuurd Terwijl geluiden vervagen wordt de liefde neergeschreven en de hoop verwoord Om een mooie vrouw gelukkig te maken En na een paar weken wordt de brief geopend en de mooie vrouw verlangt naar haar man Terwijl ze het babytje…

donker smaakt een beetje koud - fris – maar aangenaam donker smaakt een beetje wanhoop - pijn – maar vol gevoel donker is alleen een gedachte…

fijne sneeuw bedekt mijn ziel en het pure bevriest me fijne sneeuw bedekt mijn gezicht en bevroren tranen worden onzichtbaar fijne sneeuw bedekt het landschap en het pure maakt me gelukkig - even -…

steeds hoger tot mijn schaduw verdwijnt stap ik een barre tocht omhoog gegeseld door de wind zoekend naar zalvende stilte eenzaamheid treft als een kaakslag in het dal staat een koe ik noem haar Gertrude dat praat makkelijker…

Op 14 maart 1897 verloofde je met Gertrude Evans en op 17 juni 1903 zijn jullie getrouwd. Op je 23-ste verloor je je stem door een keelaandoening. Je ging slapend informatie over je aandoening oprakelen, wat lukte en waardoor je jezelf genas. Men noemde je de slapende profeet. Door zelfhypnose stelde je diagnoses.…

Jij had twee broers, Ludwig en Hans, en één zus, Käthe. Jullie woonden in de Kantstrasse en op de Kaiserdamm in Charlottenburg. Jullie vierden de Shabbat en Chanoeka. Käthe en jij gingen naar de Königliche Lyzeum Luisenschule. In 1894 was je afgestudeerd en ging je onder een pseudoniem voor de Vossische Zeitung schrijven.…

(voor Clara Gertrud Wichmann (1885 - 1922)) Jij bent geboren op 17 augustus 1885 in Hamburg. Jouw moeder was de gefrustreerde schrijfster Johanna Therese Henriette Zeise (1852 - 1938) en jouw vader was de geoloog/mineraloog Carl Ernst Arthur Wichmann, geboren op 9 april 1851 in Hamburg.…

Gertrud kreeg kanker. Op 17 januari 1979 pleegde Gertrud zelfdoding door zichzelf uit het raam van het appartement van haar broer in Munich te gooien. Haar broer was de filmregisseur/advocaat/schrijver Norbert Kückelmann, die met de schrijfster van scenario's, thrillers en jeugdboeken Dagmar Kekulé getrouwd was.…

Hoogverheven kathedraal, muziektempel in aanbidding, je starre kille stilte, doorbroken door stemmen, op golven gedragen vibratie, muzen in zedelijke bekoring, die sopranen hoog'lijk beamen, in harmonie met tenoren, die het gehoor streelt, en snaren van emotie's beroeren, eruptie's mijn ziel doen ontladen, in samenschijn met de nuances…

(voor Käthe Loewenthal (1878 - 1942)) Je bent geboren als Käthe Frida Rosa Loewenthal op 27 maart 1878 in Berlijn. Jouw vader was de oogarts/hygiënist Wilhelm Loewenthal en jouw moeder was Clara. Jij was de oudste van vijf dochters. Jouw zussen waren Gertraud (1880 - 1898), Agnes (1882 - 1933), Hedwig (1883 - 1941) en Susanne (1886 - 1975).…