Alle inzendingen over Herman Joachim Bang

(voor Herman Joachim Bang (1857 - 1912)) Je bent geboren op 20 april 1857 in Asser balle, waar je in jouw roman 'Tine' over schreef. Van 1863 tot 1872 woonde je aan de Sondergade 41 in Horsens. Jouw vader was de dominee Frederik Ludvig Bang en jouw moeder was Thora Elisabeth Salomine Blach. Jij was één van hun vijf kinderen.…

Toen Adriaan en Joachim in de tweede klas kwamen, had zich onder de leerlingen al de nodige groepsvorming voorgedaan.…

Het was Adriaan die hem vond, hij kwam langs om Sebastiaan op te halen, want die dag zouden ze met Joachim gaan eten bij een restaurant in de stad. Adriaan belde meteen de politie en ging daarna naar de plek waar hij met Joachim had afgesproken. Daarna vertelde hij Joachim wat er gebeurd was, die kon het nauwelijks geloven.…

Voordat Joachim en Adriaan Sebastiaan leerden kennen logeerden ze vaak bij elkaar.…

Het meeste succes kwam echter van Sebastiaan, toen hij 19 werd zei hij tegen Adriaan en Joachim dat een uitgever gedichten van hem zou uitgeven, een bundeltje met 25 gedichten zou het zijn. Sebastiaan wou dat Joachim er een inleiding voor zou schrijven, hij legde Adriaan uit dat hij het joachim vroeg omdat deze meer affiniteit had met poëzie.…

Hij stelde zich voor als Joachim en vroeg waar ik vandaan kwam. Op dat moment werd ik wakker en moest plassen. Terug in bed sliep ik gauw in en droomde ik weer over die woestijn, waar ik met een kudde schapen liep. Toen wist ik het weer, ik had de schapenherder Joachim ontmoet, die mij vriendelijk tegemoet kwam. ''Waar kom jij vandaan?…

het lege mussennest in de laurieren moest optimaal van hogerhand gevuld een hemelvogel rein in hart en nieren van erfsmet vrij heeft Rome ons onthuld die beelden sneed van joachim en anna deed amos kurzweil dieper mediteren het hunkeren zag hij vervuld het manna dat de zwarte dame weet te keren eens viel mijn musje van het dak geschrokken…

ben je in het donker bang duren de nachten te lang denk je dat je daar wat ziet heus, spoken bestaan niet zie je schaduwen op het behang jagen geluiden je op stang geloof alleen wat je werkelijk ziet want spoken, die bestaan lekker niet…

Ik weet nog dat ik hem ontmoette en hij mij nogal stug groette maar al snel waren er de verhalen over vrouwen, verleden pijn die zijn geschiedenis vertaalden toen ik naast hem zat en hem verder bracht dan hij zijn wilde Wilde nachten verbeelde ik en luisterend naar fouten die ik nooit moest begaan waren we zestig jaar verder in dertig…

Wanneer het donker bangt en het licht zo plots vervangt Denk dan aan die kleurenboog die toen, zo stil, je hart bewoog En de tranen met de straal van zon in kracht al vluchtig droog Wacht nacht! ik denk dat ik weer kijken kan ik ben nu niet meer schaduwbang Hoor ik daar een vleugelzang?…

dagen zo donker, nachten zo lang maken soms een beetje bang `n eenzaam gevoel, een droevige gedachte geen enkele troost die men kan verwachten geen naaste vriend of goede maat `n innerlijk gevoel van alleen maar haat keer om die haat in liefde en begrip maak van je bestaan een heerlijk bezit…

Ik vecht Voor mezelf Tegen mezelf Ik weet het niet Ik zoek De juiste weg Maar elke weg Eindigt in verdriet Mijn verstand begrijpt Niets van mijn gevoel Van wat ik bedoel En wat ik verlang De tweestrijd Maakt dat ik vergeet Wie ik ben, wat ik weet De tweestrijd maakt mij bang…

Of ze de huur betalen, van 't pand, niet normaal, lopen nog net niet hand in hand, hoe banaal, en bang dat ik voor die mormels ben, catastrofaal, lopen niet in, maar over de val, globaal! M'n kaas, dat vreten ze wel, wat zijn die krengen SUPERSNEL.…

bang om mezelf te zijn en om me te geven misschien ben ik eigenlijk bang om te leven bang om alleen te zijn en om me te binden misschien ben ik eigenlijk bang om mezelf te vinden…

Ik durf niet meer zo goed ben bang voor wat de liefde met me doet Ik stelde me weer open even heel fijn Het duurde heel kort het mocht niet zo zijn Mijn muurtje staat er weer ik durf niet meer Niemand komt er meer doorheen wel zo veilig zo alleen…

Het is donker, pikdonker, nat, vies, lelijk, een moeras, onkruid. Hij is boos. Ik weet niet waarom. Wat heb ik gedaan. Hij blijft doorgaan. Stop. Het is donker, pikdonker, nat, vies, lelijk, een moeras, onkruid.…

maar o zo kwetsbaar en ja, dan ben ik daar ben bang voor wat gaat komen maar ik blijf van je dromen ik krijg je niet uit mn hoofd het is de liefde die mij verdooft echt, deze liefde is puur vol met passie en vuur ik heb je mogen beminnen wist niet waar te beginnen jij genoot met heel je hart en toch blijft het apart dat je het niet…

Ik ben zo bang Dat het niet gaat gebeuren Als een hap lucht Een droom, een vlucht Ik vrees Dat de wereld doordraait Verdort en van steen Met of zonder iedereen Ik ben bang Voor de pijn die komt De tranen die het kost Voor de dood verlost…

Zo teder en weerloos zo kwetsbaar en klein die bange oogjes die afvragen, wanneer stopt de pijn? Nog zo mooi en eerlijk zonder schulden en zacht onwetend dat dit alles nu al in vernieling wordt gebracht De tranen die vallen het geweld en de haat is de schade nog te herstellen of is het daarvoor te laat?…

geen schaduw wordt vergeten al zwijgt het gordijnenduister gaan de open luiken dicht en ligt er alleen houtskool over haar gezicht als de zon zich omdraait komt bidden met de maan lacht hij schril want in zijn macht is kindertijd vergaan slangen slapen niet vannacht…

Mijn keel werd zowat dichtgeknepen, want ik was echt bang. Ik zat verstijfd in op mijn stoel en wist niet wat ik zou doen. Ik had de neiging naar binnen te rennen en de deuren op slot te doen. Ze kwamen steeds dichterbij. Mijn vriendin zei: “goedemorgen wat voert u hierheen”?…

Ik maakte me nog kleiner en verborg mijn gezicht alsof ik bang van haar was. Maar liet heel duidelijk zien dat ik eigenlijk gewoon verdrietig door mijn vingers naar haar zat te piegen. En toen ze vlak langs me liep. Gaf ze me een heel voorzichtige glimlach. Die glimlach bewaar ik. En haar hele grote vader hoor ik zeggen.…

Bang voor mezelf daarom schuil ik in een naam bang voor de woorden die onthullen wie ik ben daarom schrijf ik ze onbegrijpelijk mooi achter glas bang voor de ander die me zal zien in mijn ware gedaante en uiteindelijk leest onder mijn echte naam…

lang niet elke dag meestal maar heel even bang ben ik dan wel te gaan te geven bang ... lang niet elke dag wel te vaak heel even…

ik ben moe en toch lig ik wakker ik wil slapen wel nu beleef opnieuw wat er gebeurde vanaf het verleden tot nu bang om te gaan slapen bang om wat dan komt alles weer opnieuw meemaken het herhaalt zich hoe alles ontstond…

ik ben bang bang voor wat komen gaat bang dat dit kleine meisje er straks weer alleen voor staat bang om te praten bang om straks weer alleen te worden gelaten…

Ik ben gewoon bang. Bang, dat ik morgen ontwaak en jij er niet meer bent bang voor wat de toekomst ons brengen zal. Bang dat je onze liefde niet erkent bang, dat dit mooie sprookje eindigt in een waar tranendal. Maar wat indien jij mijn yang bent en ik jouw ying dan wil ik voor je strijden en vergeet ik al die onzin.…

Als je voor iemand bang bent is dat omdat je je ondergeschikt aan hem hebt gemaakt…

Steeds opnieuw Met vallen en opstaan, Niet meer bang te zijn De weg alleen te hoeven gaan, Wetend dat er altijd iemand is, Op wie je kan vertrouwen: Een goed gevoel.…

Bang, dat voel ik. Bang, dat ben ik. Ik zocht naar het juiste woord, voor de gevoelens die ik heb. Nu weet ik het, ik ben bang. Bang voor hetgene dat gebeuren kan, en voor de gevolgen daarvan. Daarom ben ik bang.…