Alle inzendingen over Het gladde pad

Ik zie hem twijfelen of hij in haar bijzijn het gladde pad van de vrouwonvriendelijke tweespraak zal betreden. Blijkbaar concludeert hij dat de kust veilig is. ‘Ik hou het allemaal niet meer bij Lucas. Bijvrouwen, hoofdvrouwen ik kies elke morgen maar wat voor de hand ligt.’ Een grinnik verspreidt zich door de kraam.…

Ik zie hem twijfelen of hij in haar bijzijn het gladde pad van de vrouwonvriendelijke tweespraak zal betreden. Blijkbaar concludeert hij dat de kust veilig is. 'Ik hou het allemaal niet meer bij Lucas.…

Lieve A De prins op het witte paard die je gelukkig maakt bestaat niet. Mentaal gezond wordt je door jezelf te zijn, in je ziel te wonen, dan is de eigen-kracht maximaal en elke ‘wedstrijd’ een 'thuiswedstrijd’, basis voor levensgeluk en dat straal je dan ook uit en je trekt de juiste mannen naar je toe. Verliefdheid waarin je de partner idealiseert…

De wandelingen met haar wolfje waren weliswaar een uitdaging als het erom ging de gladde paden te vermijden. Maar de vrouw genoot met volle teugen van de verstilling die het witte landschap haar bracht. Het was alsof ze even in een heel andere wereld terecht gekomen was.…

Glijdende stappen schuiven uit op een schaduw van een gladgroen blad…

Langgerekte schaduwen als van september vlijen zich over het pad en ik raap een gladde steen op die mijn hand juist kan omvatten.…

De staarder Zo lang, zo traag Te klein, zo bang Zijn angst, Getackeld door het leven, zijn trots ontheven, Zijn klank zo donker, zijn zicht zo mat, Zijn kennis: vindt het tussen zijn regels op het klad, Zijn defenitie van disipline is een eindeloze mars, Een duisternis waar alleen hij het pad kent, een wereld waar het pad hem kent.…

Ga je die padden allemaal een eigen kasteel met zwembad aanbieden of zo?’ ‘Doe je het of niet, Paco?’ Mij best Jansen. Mijn honorarium bedraagt vijfduizend euro. En je mag het storten naar de rekening ‘Help de Paco’s overleven”. To be kontinjoed…

Ik roep zo hard dat de doven hoofdpijn krijgen dat de woorden je bedreigen maar je hoort me niet Ik schud de boom totdat zijn wortels krullen het kraken je oren zal vullen zolang je mij maar ziet Ik spreid gedachten over ellenlange, vochtige paden tot ze in eigen zweet baden maar wat heeft het voor zin?…

wild en krachtig stormde ’t machtig woeste water naar omlaag kolkend, klotsend beukend, botsend schuimend op de keienlaag stuwend, sleurend zwart verkleurend in een helse razernij oorverdovend niets belovend lokte ’t woeste water mij tergend glad ’t zwoegend pad naar de oorsprong van de bron zwetend, vloekend doelloos zoekend…

vergeten was het woeste tegenstreven een pak, een das, de wekker op half zeven z’n vrouw streek alle valse vouwen glad berusting heeft de duivel uitgedreven natuurlijk is hij elke avond zat…

rad dat me verward maakt en haast doet bezwijken ik snak naar adem, stamp de bodem plat dan sta ik stil om achterom te kijken zie nog het spoor dat ik beschreef in klad voordat de wind het zuchtend glad zal strijken…

Duifje steun niet op je krachten: Vriendlijk is niet altoos wijs; Die zich vrij van wanklen dachten Stonden somtijds op glad ijs. ----------------------------- huifje - kapje, hoedje kastelnij = kastelenij - het gebied van de kastelein vernoegd - tevreden…

Het maagdlijk ijs is minder glad, O jeugdlief, dan uw levenspad.…

Glad ijs, een paradijs voor iemand die goed dansen kan.…

Glad ijs, ik waag mij daar niet meer op.…

Niet gewoon glad ijs, maar ijs in bobbels. Ik was op de heenweg bijna gevallen doordat ik in mijn koppigheid erover probeerde te fietsen. Het was echt onmogelijk om over te fietsen en daardoor een uitdaging. Ik ben wel vijftig, maar blijf een kind, nietwaar. Ik wilde het nog een keer proberen. Je gaat toch wel rechtsom? Ja mam.…

Door al die inhalige gladde jongens is het klimaat veranderd en is er geen natuurijs meer. Op een ijsbaan gaan schaatsen is niet zo leuk en veel te duur. Je werkt dus maar om de hoge lasten te kunnen betalen, die de goede schaatsers je opleggen.…

Wat vroeger dan wanneer ze op de vertrouwde fiets zou gaan, stond ze bij de bushalte, voorzichtig haar pad kiezend en meer op de grond kijkend dan omhoog, maar de reis verliep voorspoedig: kijk daar staat het pand waar ze moet zijn, opgelucht dat ze het zonder kleerscheuren heeft gehaald, steekt ze over en “neemt” de laatste stuk stoep.....ehhh, dat…

Laat ons leven in harmonie zonder de te vaak heel bewuste zonde keer op keer in gedraaide ronde als onvolwassenen en zie hoe de huidige mens verstrooid het wonderlijke pad van levenswijsheid zal vinden binnen hun vaak ongrijpbare dromen tot steeds nader van wat wellicht anders nooit zal zijn…

De zee is niet alleen betoverend, ze is ook geduldig en discreet. Ze dekt haar daden toe, wij kennen haar niet. Soms laat ze iets voor ons achter op het strand, daar moeten we het mee doen.…

Ik had het smalle, kronkelende pad, omzoomd met bomen, bewandeld dat al belegd was met bladeren en ik was de flat gepasseerd, mijn geliefde woning sinds dertig jaar. Een lichtschijnsel ontsnapte aan de ramen op de tweede verdieping en het afschrikwekkende, sonore geluid van de boren weerklonk.…

Mijn pad is echt geen rozenpad Maar, zou ik dat wel wensen? Want aan de rozen zitten stekels die ik dan toch zou verwensen... Ik zou pas van een roos genieten als die geen doornen had dan zouden ze mijn pad mogen plaveien met alleen maar rozenblad...…

Lanen lopen dezelfde Weg als wegen Aan de straatkant Dichter bij Paden gelegen Zijn dan jij Bij mij…

je herschikt Kneedt in een andere vorm Of gewoon domweg Met een verlichte zucht verdrijft Rondom liet ik met mijn zuur verdiende centen Een moeras aanleggen Waaruit zo af en toe Als je het oor scherpt aan de stilte De lokroep van een behekste nimf opwelt Die voor haar lust werd bestraft Met een nieuwe gedaante… Een vadsige, gebochelde pad…

En de paden blijven voor mij verborgen, sinds jouw armen mij geen heil meer brengen en jij mij niet meer bij de hand pakt. Ik denk dat het nooit zal wennen. En daarmee is jouw belofte geen belofte, maar een hoop die als kaars in de wind tijdelijk mijn pad verlichtte maar met de storm tot doven kwam.…

Op mijn pad ligt een bemoste steen Hij ligt daar vast, al duizend jaar, Met bos en bomen is hij één, Ik word hem nauwelijks gewaar, Maar kan er niet omheen.…

Voor de deugd is geen pad te onbegaanbaar.…

Vraag van mevrouw: hoe heet het pad, beantwoord ik met een lach: ik zeg, het is het verlengde van dat pad wat onder water staat en dus ook geen naam heeft! Met handen en voetenwerk zijn we eruit gekomen welk pad er bedoeld wordt en nu is het een kwestie van wachten tot men tijd heeft om terug te bellen....maar het pad?…

je te haten en toch te weten dat ik dat niet kan om te doen alsof ik niet meer om je geef het is zo moeilijk een ander te vinden wanneer ik weet dat jij de ware voor me bent om toe te geven dat ik niet meer van je hou al doe ik dat nog het is zo moeilijk omdat ik weet dat je me alles hebt geleerd en dat ik nu dat eindeloze pad…