Een winters wit sprookje

Het was de eerste maand van weer een nieuw jaar. Meestal was januari een grijze en troosteloze maand met veel regen en kou, na een decembermaand vol met familiaire feestelijkheden. Deze keer was de maand gestart met sneeuw en vrieskou die de wereld omtoverde in een wit sprookje. De wandelingen met haar wolfje waren weliswaar een uitdaging als het erom ging de gladde paden te vermijden. Maar de vrouw genoot met volle teugen van de verstilling die het witte landschap haar bracht. Het was alsof ze even in een heel andere wereld terecht gekomen was. En ze hoefde er niet voor te reizen, alleen naar buiten te lopen of naar buiten te kijken. Ook haar dierbare viervoeter kon haar plezier niet op in de dikke laag sneeuw. Rennen, springen, rollen en graven; het was volop winterspeeltijd. Na een week verdween de sneeuw weer en verscheen er een meer bekende wereld met kleuren van grijs beton en groen gras. De bomen waren nog zonder bladeren en het zou even duren voordat de lente de eerste kleuren van bloemen brengen zou. Een aantal flinke regenbuien veegden de straten schoon van de laatste witte winterresten. Haar wolfje rook aan een van die resten met kwispelende staart. Sneeuw! Helaas, het laatste hoopje.

De sneeuw was voor de vrouw een hoopvolle start geweest na een veelbewogen jaar. Soms mag het leven even een sprookje zijn. Juist als het niet zo voelt, mag het er wel zijn. Zelf de slingers ophangen, was een advies met een echo uit een ver verleden. En ze had de slingers zelf opgehangen in de laatste maand van het voorgaande jaar. Vastbesloten het jaar hoopvol af te sluiten. Het leek alsof de sneeuw in januari haar antwoord was. Het nieuwe jaar zou witter zijn, lichter zijn, de hoop zou zegevieren. De lange reis naar haar geboortestreek had zijn vruchten afgeworpen. Ze had zich ondergedompeld geweten in familieliefde. Met een opgeladen gemoed kon ze nieuwe avonturen aan die zich ongetwijfeld zouden aankondigen. Ze hoopte dat het wel rustig zou blijven op het grote wereldtoneel. De nieuwsberichten waren niet zo fijn. De vrouw wist dat haar invloed daar niet reiken kon, dus zocht ze de afleiding van de kleinere zaken in en om haar huis. Ze was dankbaar voor hetgeen het leven haar gegeven had. Het nieuws in kleinere kring deed haar beseffen dat hetgeen men denkt te missen, ook niet altijd gelukzalig is. Kijk uit wat je wenst, want het komt naar je toe, was een andere echo uit het verleden. En dan krijg je vaak meer dan waar je om gevraagd hebt. De vrouw had vrede met al dat zij had. En met alles wat er niet was. Want dat was er niet om een reden.

Nu de eerste maand halverwege was en de sneeuw verdwenen, dacht de vrouw na over nieuwe voornemens. Die nam men traditiegetrouw op de eerste dag van het nieuwe jaar. Dat had zij dit jaar niet gedaan. Ze voelde dat het nu pas tijd daarvoor was. Ze kon de wereld niet helen. Maar ze kon proberen de kleine wereld om haar heen zoveel mogelijk heel te houden of heel te maken. Dat zou het beste lukken door zichzelf van binnenuit zoveel mogelijk te helen. Wie zichzelf heelt, heelt de wereld. Want de wereld is een spiegel. Ze kon geen wereldvrede brengen. Maar ze kon in de kleine omgeving van haar eigen wereld zoveel mogelijk proberen zelf vrede te zijn. Vrede zijn, is vrede brengen. Als iedereen vandaag besluit vrede te zijn, is er morgen nergens meer oorlog. Stel je voor, een wereld zonder conflicten, zonder dictators, zonder wapens. Een wereld waarin vrede en liefde de belangrijkste pijlers zouden zijn. Het was eigenlijk heel vreemd dat dit niet al zo was. En het zou nog een lange tijd gaan duren voordat de mensheid zou inzien dat dit hun taak en levensopdracht was op deze planeet. Het zou nog een zeer lange tijd duren. Maar de vrouw had hoop. Ook al zou ze het in dit leven niet meer meemaken, ooit zou er vrede op aarde zijn. En dan zou ze terugkeren. In een winters wit sprookje vol licht en liefde.

Zie ook: https://www.youtube.com/c...annel/UCd5OZRhw4pDCLYwNaEKoVTQ

Schrijver: Gabriëla Mommers, 14 januari 2026