Alle inzendingen over Het hemelse opgeheme

(voor Raffaello Sanzio da Urbino (1483 - 1520)) Je bent geboren in Urbino in de provincie Marche, waar je vader Giovanni Santi een hofschilder was, hij werkte voor de hertog Federico de Derde da Montefeltro, maar rond jouw geboorte is de goede man gestorven en bleef je vader in dienst bij zijn zoon Guidobaldo da Montefeltro, die getrouwd was met…

Ik geloof in tuinen waar bloemen zingen Ik geloof in gras nog groener dan groen Ik geloof in vogels die kunnen praten Ik geloof in een hemels plantsoen...…

Die ons voerde naar hemelse sferen. Ontnuchterd gaan we terug naar de realiteit en de sleur van alledag.…

Hemels staan op mijn hand gebogen; ik zing mijn lied - zon en maan draag 'k op mijn ogen, ik sluit ze niet. Zeën kome' aan mijn voeten breken: zij missen kracht; zwart maakt hij alle hemelstreken, mijn vriend de nacht.…

strevend naar een relict bedwing ik mijn gedachten m’n zielsbevinding in conflict kan ik eeuwig op je wachten ontslapen in een bloembed onderga je sneeuw en kou wat onze samenkomst belet langs tijd blijf ik bij jou ik vereeuwig je in mijn wezen zo rust je altijd in mijn zijn want de hemel is geprezen met een ziel zo lief en fijn…

je rustige adem gelijk een sierlijke vogel danste de avond in streelde wolken in een hemel alleen van ons veren van klank vlogen mij verder dan ik ooit zou dromen…

Straks kruip je, Straks kruip je, steeds verder vooruit de hemel uit.…

Als je eelt op je ziel hebt kom je minder snel in de hemel.…

Wie door een hel gaat, neemt de hemel mee.…

Ik loop op de wolken verblind door het roze licht de bloemengeur die opstijgt geeft kleur aan mijn gezicht en niemand houdt mij nog tegen om te vrijen met jou in zoveel wegen wil ik laten zien hoeveel ik hou van jou ik aanschouw jouw schoonheid en geniet van alles wat je geeft voor het eerst voel ik echt wat liefde doet voor het eerst…

Ik kijk omhoog, naar de blauwe hemel, die stilte, die vrede.. langzaam strijk ik mijn vleugels uit en zweef omhoog, de wolken vormen een dichte massa boven mijn hoofd, langzaam wijken ze uiteen, vormen een doorgang. Ik hoor de wolken fluisteren, de wind blaast zachtjes door mijn haar.…

De hel op aarde door verdorven machten Zij verspreiden hier hun kwalijke krachten Misschien heeft Lucifer nu zijn zin Er gaat toch nooit iemand tegenin De hemel op aarde leidt naar het licht Waar ieder mensenkind toch wel voor zwicht De poort van geluk zal opengaan voor een nieuw en erg mooi bestaan Daarom zeg ik nu ook vaarwel en verblijf…

Ik hoorde de trompet niet noch de hoorn, ik zag alleen de wonderlijke lach van een, die in verlangen stond verloren en zong of hij de hemel open zag en of hij stond tussen de engelenkoren en of hij God zag op de jongste dag.…

Het licht dat uit de tunnel ontwaakte, verleidde haar om mee te gaan. Om de stap te zetten Uit het heden daags bestaan. De geest was verslapt, haar wil was zwaar verlamd, het lichaam voelde aan, Alsof haar bloed was uitgedamd. Het lot leek al bezegeld, tot zij zich plots bedacht, En haalde uit haar tenen, het laatste beetje kracht…

maan schuift in haar laatste opus in c in do dus serenadeboogje in een zwarte plas piano wat ooit forte was spiegelkomma aan een hoog plafond straks weg en afgerond…

Ik zie alle kleuren, ik sta in verwondering en sereniteit Zie: Olijfgroen, met een doorschemerende gele gloed verrijkt met een lichtgroene glans Ik ben gekleed in waarheid en onder mijn voeten voel ik de bereidwilligheid branden Ik voel alle kleuren, ik voel de uit verdriet en liefde verborgen verhalen Voel: Kobaltblauw met een marineblauwe…

Over de hemel ben ik op mijn leeftijd niet anders gaan denken. Wat zeg je? Wat er gebeurt als straks de hemel toch blijkt te bestaan? Dan weet ik zeker dat er ineens een oude baas naar voren zal stappen die zegt: "Het spijt me voor de anderen, maar is hier ook ene Jan Wolkers? Want die is uitverkoren."…

ik hoorde engelen zingen, het jaar liep op z'n eind maar toen ik de bron van dit hemels geluid naderde trof ik slechts Lucifer, totaal opgebrand...…

dromerig staar ik naar de zee lig languit elke straal te vangen voor de avond zich laat vallen als een koele deken op mijn huid koester me in ‘t nog warm geglunder van de langzaam ondergaande zon terwijl schaduwen beginnen te leven spelen hemelse lichamen kameleon verleidelijk vlijt het maanlicht haar schijnsel over de branding en in een…

Toen ze zich bukte, ging de hemel voor mijn bruine oogjes open. Meesje, Meesje, wat deed dat zeer! Later kreeg ik juf Heleen. Intelligente vrouw, nam in de klas haar parkiet mee. Wat een verademing: klassieke muziek, zang en dans. Jammer dat de directie haar reactie niet begreep, maar die halsband zegende mijn greep.…

bescherming gevend vanuit de hemel zonder schouders ophalen…

Het maanlicht vult de zuivere hemelen Met glanzende geheimenis, De luisterblauwe verten wemelen Van Die alom en nergens is.…

Het was een gezegde uit de boeddhistische religie: 'Aan ieder mens is de sleutel van de poorten van de hemel gegeven; dezelfde sleutel opent de poorten van de hel'.…

je draait je om ik om je heen en vang de lach van maan voor jou de zon alleen je ogen lezen onbegrip kijken door mijn transparante ik in ongekende verten je lach brak af ik zag dat jij een ander nu je warme aandacht gaf ik firmament geen nieuwe sterren in het zicht en dwaal donker rond zonder jouw licht…

dan scheuren de tranen onverlaat want mijn stem breekt stukken haat zij schreit verstomd en rukt het hart aan flarden wijl witte tanden glanzen de rode ogen gloeien deernis de hel is mijn verdoemenis maar wat is de hemel dan verdomme!…

De Hel in de Hemel en al dat gewemel van brandende fakkels en rook aan de hemel Verminkte gezichten heeft die brand aan kunnen richten... Geen woorden voor... Alleen: Waardoor kon dit gebeuren... Ik zal het tot in lengte van tijd betreuren...WAARVOOR moest dit gebeuren...…

plaats maakt voor diepgrijzend grauw dat zich droef vol tranen zoog Waar wolken zich verweven tot dichte deken van de nacht die zich over het daglicht strekt en haar met duisternis bedekt als tijd de eeuwigheid verruild Mijn stille schaduw vleit zich moe en in berusting neer ver achter de horizon, niet in vergeten maar in weten dat de hemel…

het spel van steeds verleiden kies ik voor ons beiden ook zonder hemels paradijs ben ik de man die zonder voorbehoud voor altijd bij je blijf…

Ten hemel vaart Gij op, o Jezu, om een stede* voor mij in 't paradijs bij U te maken rede*, en ik lig hier alsnog (en is het niet een schand'?) en denk niet aan mijn huis noch aan mijn vaderland.…

ik zag je met de nieuwe vleugels vliegen wat houterig en niet gewend je maakte snel contacten voelde dat je werd gekend de lacht steeds breder in een eindelijk erkend je rust nu even kijkt in verbazing om je heen is dit nu wat altijd beloofd is navertellen kon niet één nog zwaaien achter je de handen die je ooit vol liefde…