Alle inzendingen over Jacques Perk

De zeer jonge Jacques Perk, in 1879 met zijn ouders op vakantie in Laroche, ontmoette daar Wilde en diens gezelschap. De schrijver bleek gecharmeerd van Perk en sprak over 'that delightful young boy'. Of de ouders van Perk even verrukt zijn geweest van de toen al betrekkelijk voyante Wilde, vermeldt de historie niet.…

Op 1 november 1881 overleed Jacques Perk in Amsterdam door een longabces. Hij werd 22 jaar. Je woonde nog in Spa en tot 1890 in Luik. In België kreeg je de onderscheiding 'Femme de Lettres'. In 1890 ging je naar Ubbergen, waar jouw halfzus Clemencia Willemina woonde. Daarna woonde je in Arnhem. In 1902 verscheen jouw monografie 'Jacques Perk'.…

In de postume uitgave van 'Gedichten' van Jacques Perk uit 1882 schreef jij de voorrede en Willem Kloos de inleiding. In mijn vierde druk uit 1901 is jouw voorrede weggelaten. Jij correspondeerde met Jacques. In 1883 verscheen 'Nanno, eene Grieksche idylle' en in 1887 'Gedichten'.…

Natuurlijk kreeg Willem ook een relatie met de vroeg overleden Jacques Perk, die echter verliefd werd op Mathilda en opeens zijn homofiele aard ontkende door Willem af te wijzen.…

Zijn poëzie is beïnvloed door Jacques Perks gedichten, die hij ooit cadeau kreeg van zijn goede vriend Jan Veth. Daardoor begon hij zijn eerste sonnetten te schrijven. Via de letterkundige vereniging 'Flanor' werd hij vriend van Frederik van Eeden, Willem Kloos, Lodewijk van Deyssel en Albert Verwey.…

De ware vrijheid luistert naar de wetten.…

In deze kerk preekte van 1872 tot juni 1900 de Nederlands Hervormde dominee Marie Adrien Perk, de vader van Jacques Perk.…

Jacques Perk schreef al dat geschreven op gesproken woorden voor hebben dat zij 'kinderen zijn der rustige gedachten.' Mooi gezegd, we kunnen vanuit het geschrevene letterlijk voorlezen maar ook improviseren. Iedere voordracht is verschillend, soms kan een spontane dichterlijkheid ontstaan vanachter het katheder.…

Schmidt, Jacques Perk, Seth Gaaikema en Jean-Pierre Rawie. Dominees gingen van het gymnasium naar de opleiding tot predikant, wat vele jaren lastige studie betekende, invoegen, de eigen wil opgeven en leven volgens de traditionele normen en die zoveel mogelijk uitdragen. Ik ben ook een domineeszoon.…

De nacht week in het woud, en, bij haar vluchten, Heeft ze op struweel en roos een dauw-kristal Geweend, dat glinstert in de zon, en zuchten Luwt ze uit het woud langs berg en beemd en dal. En dáar, op 't smalle pad, in hoger luchten, Ontwaar ik haar, die wuift, mijn ziel, mijn al... Doch uit mijn hart rijst naar die hoge luchten De…

Het duister doet de tinten samenvlieten En dekt met fulpen nacht het schel azuur. Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten Gelijk een star, gelijk een dansend vuur. De stilte bidt. Een tempel is natuur En de aard voelt zich met vrede als overgieten... Het is de zelfde heilige avonduur' Als toen ik 't eerst heur aanblik mocht genieten.…

O, zomer, met uw lokken, glanzend gouden, En met uwe ogen, blauw gelijk de wanden Van 't rondend hemeldak, en sneeuwen handen, Die bloemenslingers slank gebogen houden! Wier geurige adem zucht door rijs en wouden, En gloeien wekt, waar zielen wieken spanden, Tot die miljoenen traan en leed verbanden, En lachten, of zij nimmer wenen zouden…

Heen is de dag - de nacht nog niet geboren En langs de bergen wademt avond-dauw De vogel laat een laatst geneurie horen In roerloze aandacht luistert de landouw De zwerver daalt, in zielsgepeins verloren In 't dal, en naar 't gehucht van wit en grauw Daar klinken vrome tonen uit de toren - De star der liefde flinkert zilver-blauw Het kerkje…

Het breed gewelf, door rosse gloed beschenen Is ruig van stugge pegels, grauw en goor, Die wenen, wenen, duizend eeuwen door En tot het eind van duizend eeuwen wenen. En 't kromt zich over warrelrotsen henen Waar elke traan, die viel, een traan verkoor Om tot albast te worden en te schoor Aan nieuwe smart, die kegels wordt en stenen. En…

Eens zag ik om mijn liefde sluiers glijden, En toen ze omhuld bleef, is mijn vreugd gevlucht.... Thans zijn de raadselnevels blauwe lucht, Die zich aan 't aangezicht der liefde vlijden.... Nooit zal mijn weeldekus uw wang ontwijden, Uw huivrende aanblik is mijn eêlst genucht: Woonde er begeerte naar u in een zucht, Zou 'k dan u aan uw minnaar…

Door al wat leeft gevoelde ik mij verlaten En nergens was ik en met niets tevreden; Elk haatte mij, zo meende ik, zonder reden: Ik leed en kon de lieve haat niet haten. 'k Verlangde en wist niet wat; ik heb gebeden; 'k Zag al wat slecht was, vond natuur verwaten* En ijdel 't leven; wie een lach bezaten der domheid kroost, die ketterleer…

En driewerf kruiste ik de armen, driewerf drukte lk niets, en niet de blonde Muze er in, En tot mij sprak de stralende godin, Toen zij ten kus zich naar mijn voorhoofd bukte: "Ik zond de vrouw tot u, die u verrukte.... Ik zeide u 't aan: gij mindet met een min, Zó vol aanbidding, z¢ vol vrome zin, Dat ze u aan al, wat haar niet was, ontrukte…

De dieren, onze vreugde- en leed-genoten, Zijn onze broeders, maar niet, zoals wij, (Daar zij ons niet beheersen kunnen) vrij; Hun leven is, als 't onze, uit stof gesproten. Dit weten wij, maar 't is ons niet ontsloten, Niet of zij weten van der stof waardij. Zij denken en herdenken; nochtans, zij Vermogen…

'De dieren, onze vreugde- en leed-genoten, Zijn onze broeders, maar niet, zoals wij, (Daar zij ons niet beheersen kunnen) vrij; Hun leven is, als 't onze, uit stof gesproten. Dit weten wij, maar 't is ons niet ontsloten, Niet of zij weten van der stof waardij. Zij denken en herdenken; nochtans, zij Vermogen niet, als wij, 't waaróm te ontbloten…

De vedel zingt, waar roos en wingerd-ranken Verliefd omhelzen 't huis des akkermans, En gloeien in de avond-purper-glans, - En twintig menschen rijzen bij die klanken; Het avond-maal heeft uit: van dis en banken Verdween der jonkheid blij geschaarde krans, - De vlugge voeten reien zich ten dans, En de arm buigt om de leesten heen, de slanken…

Een waterval, gestremd in 't vallen, bomen, Verstijfd bij 't wortlen in de holle schacht, En schepselen van duizend nare dromen.... 't Is alles dood en steen en ijs en nacht. De geest der hel, die dit heeft voortgebracht, Doet vloek en klacht door lege stilte stromen: Gij, rijk der tranen, waar de dood slechts lacht, Baart angst en…

"Mijn God" - zo sprak de duif - "is innig zacht, Heeft donzen wieken, en bemint ons allen; Almachtig, heerst hij over duizend-tallen En houdt op ieglijk duifje trouwe wacht." De sperwer sprak: "Mijn God heeft vlucht en kracht, En kan op eens uit hoger luchten vallen, En die Volmaakte laat een juich-kreet schallen, Wanneer zijn schone…

De dag verdween in tranen: regen gutst Langs rots en ruigte, en klettert op de paden - Wat stuit de golf, die langs de bergen klutst, En breekt door 't woud, met rots en woud beladen? De stroom zwelt aan, en bruist en schuurt ontrust De boord, die valt, om straks het hoofd te baden In 't vochtig, vratig graf, dat Judas kust, En zwelgt de bloemen…

Mijn lievlings-plekje in 't woud, waar 't groene dak Een blauwer schoort, en schemer-schijn doet dalen Op levend loof en vol-getroste tak, En zonnegoud langs blader-goud laat dwalen - Vaarwel, vertrouwde stilte! waar ik sprak Wat nooit mijn hart tot mensen kan herhalen.... Gedachten-stroom, die uit mijn ziele brak, Vloei eeuwig-onbegrepen…

Klinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten, Gij, kindren van de rustige gedachte! De ware vrijheid luistert naar de wetten: Hij stelt de wet, die úwe wetten achtte: Naar eigen hand de vrije taal te zetten, Is eedle kunst, geen grens, die haar ontkrachtte; Beperking moet vernuft en vinding wetten; Tot heersen is, wie zich beheerst, bij machte…

Meen niet, dat éne deugd voor allen past! - De popel streeft omhoog met trots verachten Der aarde, en 't harte popelt haar van smachten Naar 't blauw des hemels, waar de vrede wast; De treurwilg nijgt èn loot èn lover-last, Die 't water zoeken met een hoopvol trachten, En lijdzaam op de blijde stonde wachten, Dat zij door golfjes worden…

Met weekblauwe ogen zag de oneindigheid Des hemels naar de donzen rozenglans, Waar Zij in daagde: een breed-gewiekte krans Van zielen had zich onder haar gereid. Een geur van zomer-bloesems begeleidt De zang der zonnen - duiven - die heur trans Doorglóren in eerbied'ge rondedans Om Haar, wier glimlach sferen groept en scheidt; 'Schoonheid…

De storm loeit door de holle bouwval — gierend Beukt hij en brokt, met vuisten reuzesterk... En golft door 't riet in 't water, dat hij, tierend, Opzwalpt en neerklotst met zijn stalen vlerk; Dan, woester woede nog de toomen vierend, Schiet hij de zwarte wolken in van 't zwerk, En wringt ze saam, ze met zich mede-slierend Langs 't aangezicht…

Zoals wanneer opeens de zonneschijn Door 't zwart der brede wolken heen komt breken, En schittert in de tranen, die er leken Van blad en bloem, als vloeiend kristallijn, Zó, dat het wenen lachen schijnt te zijn: Zo is, wat mij ontstemt, opeens geweken, Mathilde! ontsluit úw mond zich om te spreken, En doolt een glimlach om uw lippen, fijn:…

Sonnetten! nu der mensen oog zal staren Op u, en elk zal vonnis wijzen mogen, Die denkt, nu bigglen tranen uit mijn oogen, Die, in de toekomst, lof en schimp ontwaren. Daar zijn er, die als schoonheid niet gedogen, Wat zich als groots hun niet wil openbaren, - En wijken zie ik reeds, in brede scharen, Wie 't schone in 't kleine alleen houdt…