Alle inzendingen over Klaassens

Zou het een idee zijn onze gewaardeerde beschouwingenschrijver Hendrik Klaassens in te laten vliegen om te achterhalen wat deze Limburgse gelovigen drijft?…

Hendrik Klaassens is een geweldenaar. Zijn beschouwingen en zijn blog zijn vol geplaatst met juwelen van schrijfkunst. Hendrik kan wel drie boeken samenstellen. Er zijn nog wel meer goede publicisten op de site, maar ik heb geen tijd om alles te lezen. Nu moet ik weer verder aan mijn boek Critici: hier is jullie voer. Aanvalluh!…

Hendrik Klaassens heeft op deze site een prachtige recensie geschreven. Het draait er nu op uit dat ik een feestje in mijn eentje vier als er weer een boek verkocht is. Ik ga die zieners niet bellen om te vertellen dat hun voorspellingen niet kloppen, dat kost ook weer geld.…

Hoewel ik een aantal goede kritieken kreeg, o.a. van Biblion en van Hendrik Klaassens, zeer bekend op deze site, gaat de verkoop traag. Toch laat ik mij niet ontmoedigen. De lezers, die mij aanspreken zijn vol lof. Zij noemen het vaak een wonderlijke mengsel van humor en tragiek. Een noemde mijn boek zelfs het boek van de eeuw.…

De reactie van Hendrik Klaassens vond ik nog het beste; ik wil met grote liefde en toewijding in de plaats komen van die vervelende rubriek 'Dijken', maar ik vind zoiets ook zelf een al te grote eer, waar ik niet graag aan wil voldoen, omdat ik mezelf ken en in verplichtingssferen juist heel slecht werk en mij heel ongelukkig voel.…

* Er volgt nog een beschouwing over Rowan Atkinson, geschreven door Hendrik Klaassens.…

Maar, de vraag WAAROM verbergt in 99% van zijn of haar opduiken uit de coulissen van onze menselijk bubbelgum-soapserie die we leven noemen, Katrijns' meedogenloze deegroller van argwaan achter de rug, waardoor wij, de arme Jan Klaassens van deze wereld, ons al bij voorbaat schuldig weten.…

Vertaling: Hendrik Klaassens…

© Hendrik Klaassens.…

Vertaling: Hendrik Klaassens…

’s Nachts staat er iemand anders uit haar op die overdag steeds sluimert onder haar gedachten. Wanneer zij inslaapt, slaat hij traag de ogen op en laadt zich met een spinsel van verborgen krachten. Hij danst en krijst en roept formules door het open raam, hij kent geheime spreuken uit een zinderend verleden. Hij schreeuwt druïdenwoorden naar…

Uit een peilloze schacht van duisternis, een stilte als de wereld zo diep, golfden de eerste lichtstralen af en aan. Puls na puls stuwde U Uw geest de wereld in totdat de verten flonkerden van Uw bestaan. Zo schiep U ook ons als vrije geesten, als Uw kinderen, spelend en wandelend in Uw licht. Maar in het spoor van de Lichtdrager, voor zijn…

Jij ging op weg als tastend licht dat over de wateren zwierf: glanzende kiem, geduldige vonk waaruit de sterren zijn geboren. Het melkwegstelsel streek jij aan tot een flonkerend wiel van licht: om elke ster, uit gas en stof verdicht, schiep jij groene werelden vol hunkerend, denkend leven. Zo blies jij ook de mens de levensadem in - denkende…

Er is één bijzondere plek waar ik me het dichtst met God verbonden voel: dat is de Friese waddenkust. Vooral 's avonds laat, als de schemering al is ingevallen en het laatste daglicht nog boven de horizon in het westen gloort, als je alleen nog het gekrijs van overvliegende meeuwen kunt horen en vage, onbestemde geluiden tot je doordringen die over…

Ik wil doorgronden dood en leven niet dadenloos maar staren in ’t verschiet en vonken zonder dat een sterveling het ziet, maar raken aan de grenzen van het niet, waar geest en stof op woorden samenkomen en paren in het baren van de tijd, waar lucht en vuur het ongevormde binnenstromen en, omgevormd, weer wijken in oneindigheid. Wie ben ik…

Verdriet sluiert hem in als een dempende mist waarin met trage pas zijn gedachten gaan; hij weet niet waarvandaan, waarheen de weg hem voert, welke naam de schaduw draagt die zijn verweesd gemoed beroert. Alleen de brok binnenin zijn keel en in zijn bloed weet waar hij doolt naar het begin van alles wat hem drijft en doet verstijven in…

Geen hoop, geen hoger streven meer brengt mij nog stervend in ’t geweer: het einde is als het begin. Ik was geen dichter, priester of soldaat maar zat daar ergens tussenin. Het helse dwaallicht aan de kim splitst zich uiteindelijk in twee: ‘k ga met die lichten mee, verdrink om nooit meer op te komen en word tot stof en as in ’t huilen van…

Verder dan woorden draagt de stilte waar onze wegen scheiden. De ruimte tussen onze blikken meet uren van vergetelheid. De laatste klanken tussen ons verklonken planten zich voort over de velden, reikhalzend naar de grens van hun mededeelbaarheid totdat de laatste echo’s zijn verdronken voorbij de drempel der oneindigheid. Langs oude…

Het wachten moe, de therapieën beu treedt zij binnen onze muren in op witte laarsjes voetzoekend, als een verdwaalde vlinder die van ver is aan komen vliegen. Max Factor en de Bijbel onder handbereik, zijzelf daartussen middelevenreden, zet zij aarzelend de eerste schreden op weg naar de oorsprong en de zin, het raadsel van haar eigen onbestaan…

Electriserend vlamt de stilte tegen vier muren op herinneringen cirkelen rond het lamplicht deze nacht houdt hij over zichzelf gericht hij pleit voor en tegen, keert rollen om en om en tegen beter weten in verzint hij vluchtwegen voor de dageraad maar er is geen omkomen aan CBS verslaat straks life hoe hij siddert…

Gejaagd door de wind – er stond een storm van windkracht tien – reden Francine, mijn zoon Hugo en ik in maart 2004 naar de Paraview-beurs die gehouden werd in de Martiniplaza in Groningen. Gewapend met twee digitale camera’s, een bloknootje en een gezonde dosis scepsis struinden we tussen drie en half zes langs de vele stands en kraampjes om ons een…

In de zomer van 2004 verbleven we twee weken in een bungalowpark dicht bij het Duitse plaatsje Frankenau. Volgens een plattegrond van de omgeving moest zich in een natuurgebied, dat aan het bungalowpark grensde, een kloosterruïne bevinden. Dat intrigeerde mij en twee dagen nadat we waren aangekomen kon ik 's avonds tegen een uur of negen, toen het…

Hij klapte het tuinstoeltje open en plantte het in het vochtige gras van de zeedijk. Hiervandaan had je een schitterend uitzicht over het wad. Aan zijn voeten, een meter of tien lager, lag een vuilgrijs strand dat zelden door badgasten werd betreden. Lange repen halfvergaan zeewier, plastic flessen, rottende balken en felgekleurde visnetten vormden…

Zijn ogen in dode kassen zijn handen star en doof zijn benen stram, knikkend doolt hij verdoofd door lege straten. Tijdmachine, wekamine, wachter over deze lege stad in regionen van gestolde tijd: nergens meer komt zijn blik tot rust in deze onbegonnen werkelijkheid. 't Liefst wil hij vergeten: de hunkering van zijn handen de koorts…

Ik kijk naar het monster. Het slaapt. Een uur geleden is het vanuit de keuken naar mijn slaapkamer gekropen. Daarna heeft het al zijn tentakels opgevouwen en is het gewriemel van zijn geschubde lijf overgegaan in een rustige, regelmatige ademhaling. Nietsvermoedend ligt het nu voor mijn bed te ronken, vlak onder het zilveren mes dat ik omklemd houd.…

De huizen slapen op een rij, de stad droomt oude dromen. Zwakke lichtschijnsels dwalen voorbij in langzaam voortgolvende stromen. Eén van die lichtbundels komt tot staan, aarzelt nog, maar kan niet meer terug. Ik koers recht op het schijnsel aan en loop verwonderd over een brug. Achter mij ligt nu het heden, vóór mij de contouren van een…

De bijverschijnselen van deze opstelling lieten niet lang op zich wachten. Met steeds meer mensen kreeg ik het duchtig aan de stok. Vriendinnen, buren, studiegenoten – op steeds meer terreinen smeulden de irritaties. Hoewel de slak, die inmiddels zo groot was geworden als een flinke kater, mij nog steeds van energie voorzag en mij ’s nachts verhalen…

Gelukkig had ik in al die jaren heel wat opgestoken van mijn studie over de verborgen kant van de wereld. Mijn theologische opleiding had mij tot het inzicht gebracht dat het goed was om je af en toe ook ‘es open te stellen voor andere bestaansniveaus. Er was méér dan alleen maar de zichtbare, concrete en vaak platvloerse werkelijkheid. Ondanks…

Het gebeurde iets voor twaalven. Terwijl ik op de dijk stond, met uitzicht op de zee vóór me en de eindeloze sterrennacht boven me, maakte een lichtpuntje zich los uit het sterrenbeeld Bootes. Eerst had ik er geen erg in. Met de handen losjes in m'n zakken stond ik naar de vuurtoren van Terschelling te kijken. Een prachtig gezicht is dat altijd,…

Heel langzaam trokken de nevels op. De damp, die boven verschillende continenten en oceanen had gehangen, vervluchtigde. Toen de contouren van de zeeën en de landmassa's weer geleidelijk opdoemden uit de sluier die boven de planeet had gehangen, zag ik dat het aanzien van de aarde grondig was veranderd. Waar eens het water van de oceaan had geklotst…