Alle inzendingen over Marion Bloem

Vorige week is door Marion Bloem de actie ‘Een royaal gebaar’ gestart. De schrijfster verzamelt handtekeningen voor een koninklijk pardon voor 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van Beatrix’ koningschap. In het sprookjesbos is de koning met zijn drie ministers bij elkaar gekomen voor topoverleg.…

Bloem is geboren in 1952 te Arnhem.…

Marion kwam Jean om bloemen vragen voor de eer op moeder's graf, hoewel het rouw was in die dagen, was het zij die hem een kusje gaf. Marion du Peron, c'est trés bon! Het ontaarde in hartstochtelijk beminnen ergens achter een rododendron, was Marion dan niet bij zinnen? Ach! Zij genoot, O Jean, O Marion!…

Terwijl hij zijn schoenveter strikte keek ik uit het raam en zag hoe de zon al verdween achter het dak van de buren nu wij zo lang vruchteloos hadden zitten praten over een later dat ontbreekt in ons verschiet Kijk, het betrekt, zei ik Hij lachte, niet vrolijk, niet triest en we gingen tóch naar buiten omdat het binnen donker was…

In de Nederlandse literatuur is Marion Bloem als Indonesische auteur het meest bekend geworden. Drie bekende, Indonesische dichteressen zijn Toeti Heraty (81), Oka Rusmini (47) en Rieke Diah Pitaloka (41), die ook actrice is. Op de een of andere manier lukt het me niet om voor hen warm te lopen.…

Ze kwam een keer dronken langs, waarbij ze Marion een 'sluwe teef' noemde en ze beschuldigde haar van het afpakken van haar kinderen. Dit veroorzaakte schuldcomplexen bij jou. Marion was alcoholiste en jij deed niet voor haar onder. Je wist jezelf vrije toegang tot de wijnkelders te verschaffen door de secretaresse te versieren.…

In 1904 debuteerde je in New York City en werd je de vriendin van de schilderes Marion Hasbrouck Beckett. Op jouw 23-ste ging jij samen met Malvina Hoffman en Marion Hasbrouck Beckett naar Parijs, waar jij tot 1910 kunst studeerde.…

Oh, ik blijf hier echt niet, Marion, wat een baas!” Marion, slaat haar armen om Henk, ze wrijft en wrijft, tot ze voelt dat het trillen minder wordt. “Laat maar los Henk, problemen los je niet op door te gaan touwtrekken met jezelf op dit moment, je weet hoe je baas in elkaar steekt.…

Oncidiums met lieve dansende bloemen. Dendrobiums in alle kleuren van de regenboog. Witte catlleyas, waar bijen omheen zoemen. Mijn orchideeën, een lust voor het oog. Maar dan, alsof niets meer telt, verdwijnt mijn lach voor een traan. De tuin lijkt op een slagveld, Stomme leguaan.…

In mijn lijf,.. zoveel waar ik gelukkig van word, Je maakt dingen in mij los, Eigenschappen waarvan ik niet wist dat ik ze had, Als een rups die ontpopt als vlinder, Als regen die bloemen doet bloeien, Hoe kan ik het verklaren, ik ben toch niet zo?…

Alles in het leven duurt zo lang, behalve het leven zelf.…

Onwillekeurig glimlachte ik, want ik dacht ineens weer aan Marion en Lotte, die zich ook met zoveel bezorgdheid aan hem vastgeklampt hadden en die hij geslagen had. Wie weet zou hij ook Gertrud slaan en heel haar verrukkelijke verhevenheid, heel haar zachtmoedige wezen omlaag halen.…

Als een bloem zo mooi en pas ontloken, zo heb ik jou gekend voordat je was gebroken. Een leven vol liefde heb je gekend, en werd door hem met van alles verwend. Tot eens op een dag hij niets meer kon geven, een ongeluk overkwam hem er kwam een eind aan zijn leven.…

(voor Ghislaine Maxwell) Jij bent geboren als Ghislaine Noelle Marion Maxwell op 25 december 1961 in Maisons-Laffitte. Jouw moeder was Elizabeth Jenny Jeanne Meynard, geboren op 11 april 1921 in La Grive, nabij Saint-Alban-de-Roche. Jouw opa Louis Meynard had een zijdeweverij en hij was de burgemeester van La Grive.…

(voor Marion Hasbrouck Beckett (1886 - 1949)) Je bent geboren op 7 februari 1886 in New York. Jouw moeder was Estelle Josephine Newman uit Watkins en jouw vader was Charles Henry Beckett uit Williamstown. De kunstschilderes Katherine Nash Rhoades was vanaf 1904 jouw vriendin. Zij was op 30 november 1885 in New York geboren.…

Laten we een ogenblik aannemen dat hasjiesj geniaal maakt of ten minste de kans daarop vergroot, dan vergeet men dat het in de aard van hasjiesj ligt de wil te verkleinen en dat zo aan de ene kant wordt toegestaan wat aan de andere kant ontnomen wordt, te weten verbeeldingskracht, zonder de kans daarvan profijt te trekken.…

Ik durfde Marion geen arm te geven, maar zij haakte ongevraagd in, zoog met achterover geworpen hoofd diep de nachtlucht naar binnen en keek toen van die hoogte vragend en vertrouwelijk op mij neer. Het was net of ik nog altijd de lichte druk van haar hand op mijn haren voelde, zij liep langzaam alsof zij mij wilde leiden.…

Ook geknakte bloemen kunnen bloeien.…

De wind vlucht alle richtingen uit de zee schuimt van afschuw zandkorrels rollen als tranen over het graf 'n bloem als schamele troost waarop van tijd tot tijd verdrietig regen valt…

Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld meer durfde heten maar die nu weer een dieper weten, ja, die 'k genade noemen wil.…

ik was de vlinder jij de bloem waarvan ik de nectar proefde en besefte toen meteen dat ik uitgevlinderd was en niet verder hoefde…

Er rest mij soms maar deze éne behoefte, te rusten, en met een bloem tussen mijn tenen en een ring van zonlicht op een knie niets te zijn.…

Dit bloemetje wordt ook wel roomse kamille genoemd Omdat het in Rome alom werd geroemd Achttien witte blaadjes waaieren uit een geel hart Als een uitstromende energie die je klaar maakt voor een frisse start Het hart van de bloem staat bol net als een opgezette buik Hieraan ontleent deze plant ook wel zijn hedendaags gebruik…

Fluweelzacht, (haar wangen een dieprose gloed) ligt zij op mijn hand. Alleen. Ze bloedt, als ik met een mes haar stengel kort. Samen met de anderen zet ik haar in water opdat het bloeden minder wordt.…

zzz, de zoemer gaat vanzelf heel zacht en bijtijds is roos uit haar slaap…

Op je raam, op je kozijn Tevreden zijn DANKBAARHEID Dat is wat je voelt Voelt als de grond niet meer dorst De bloemen hun kleur en vorm kunnen behouden Dankbaar zijn…

Weer een verjaardag, bloemen, wensen, een tijdje stilstaan bij wat was, een droom, een onvervuld verlangen, een kijken door het vensterglas; Weer een verjaardag, dagen gingen en heel veel stroomt zo snel voorbij, we worden oud eer we het weten maar in ons hart zingt helder-blij het diep besef: we zijn geborgen bij Hem die Leven is en Licht…

Wie wil die nu niet bezitten, dat prachtexemplaar, welriekend en schitterkleurend. Zij maant ons tot gedichten en onbereikbare vergezichten, wij verliezen onszelf in liefde en stamelen "kom met mij mee". De confrontatie met een epifyt als de orchidee loopt altijd weer uit op teleurstelling. Ze is zo mooi, je wilt haar maar ondertussen zuigt ze het…

Benieuwd wanneer de bloem tevoorschijn komt, een prachtige Amaryllis, ik stop met schrijven want het is weer tijd voor een praatje met haar.…

Ik zou ontzaglijk geleerd willen zijn - en er niets mee doen.…