Alle inzendingen over Nora Kars

Jouw vrouw Nora overleed in 1966.…

zinderend, zwoel zwevend over lichte luchten van liefde aaiend, omarmend, vragend een koninklijke kus, keizerskroon zalig zoekend, zacht over armen, ruggen, bast teder tekenend toekomstmuziek strelende handen hoog waaiende, wollige woorden fluisterende, wuivende zuidenwind groene, geurige, nieuwgeboren giften ritme, rite, ringenkind…

Nora Achahbar, staatssecretaris op Financiën, heeft zich moeten terugtrekken omdat zij het debat vond verharden, zeker ook door kabinetsleden, vóór maar vooral ná de Maccabi-rellen. Hierna zouden uiterst ongelukkige (racistische?) opmerkingen zijn gemaakt in de ministerraad, maar dat wordt door betrokkenen niet bevestigd.…

Na een paar keer adem te hebben gehaald, duikt de walvis voorgoed de diepten in en laat Nora achter met een vreemd gevoel van melancholie. De enorme hoeveelheid plankton ciseleert het kielzog tot de staart van een komeet. De hemel is een uitbarsting van sterren.…

symbool van feest symbool van licht symbool van dood feest van kinderen stralende ogen blije gezichten cadeautjes taart met kaarsjes licht voor mensen romantisch sfeerbepalend overal kleine kaarsjes dood van mensen flakkerende vlam herinnering kaars met naam nooit vergeten kaars symbool van feest symbool van licht symbool…

Tien jaar later werd Nora bij je begraven, ze had daarop gewacht, Zürich nooit meer verlaten. Ze heeft je waarschijnlijk meer versterkt dan je ooit beseft hebt, gekke, geniale Ier!…

Een kaars daar lijkt het leven op Vanaf het moment dat de kaars uit gaat is er weer iemand die de aarde verlaat Een nieuwe kaars wordt neergezet en begint weer aan de top De kaars brandt uren lang Maar eens zal het afgelopen zijn Dan is de kaars nog maar heel klein Dus we genieten van het leven, zolang het nog kan De tijd is bijna daar…

Ik hoop je in een volgend bestaan weer te ontmoeten Dat ik je als kind zijnde al mag herkennen In mijn gevoel dat nog nooit had gelogen Mijn lot vond in jouw alleszeggende ogen Mijn kinderhand naar je uitstrekken Mijn arm om je schouder heen slaan Je zachtjes “Ik hou van jou” in je oor fluisteren Mijn hart dan al aan de jouwe kluisteren…

Huil mij een rivier van hartstocht Schenk mij een boot om de overtocht te maken Blaas je hemelse adem in mijn zeilen Laat mij in je oceaan van je hart verwijlen Leidt mij naar het sterrenlicht in je ogen Ontroer mij door de aanraking van je zachte huid Leef mij met de warme klanken van je stem Wees jezelf zodat ik jouw schoonheid ben…

Zelfbevrediging: de triomf van de gedachte over de materie.…

Een kaars licht op vonkt hoop in donkere kamers die zwijgend vertranen Een kaars licht op schenkt opnieuw vertrouwen in sombere tijden dragend Een kaars licht op evenals de glimlach die opnieuw ontwaakt…

Ik heb je uit de modder opgeraapt, als ’n klein verloren diertje. Je was geschramd en geschaafd, je hoest was onbedaarlijk, en ook je vleugeltjes waren verwoest: waarlijk, ellendiger kon je ‘r niet aan toe zijn. Ik heb toen, om je niet te verontrusten twee van je soortgenootjes aangehouden, even git- zwart en verward van haar als jij, en voorzien…

Laat een mens nooit donker staan en evenmin in het naakt doe altijd een lichtje aan zorg dat je warmte maakt en zie, als jíj eens eenzaam bent en huivert van de kou dan kaatst dat licht naar je gezicht en dat verwarmt jóu…

alles wat in mijn hart leeft is weg voor jou als een kaars die brandt zonder vlam het licht dat zij verspreidt is duister ik kan duizend keer zeggen dat ik van je hou maar het is zonder liefde de woorden doen mij pijn zelfs als ik ze al denk respect, bewondering draag ik oprecht voor jou maar de kaars brandt zonder vlam soms…

Doorschijnend haar nachtgewaad baadt ze in een zee van kaarslicht Transparantie blijkt bij dageraad minder helder misleidend als een dwaallicht…

Slaap onbewust onderbroken wakker uit anderland donker buiten binnen kaars vlam van vuur zuurstof en vaste stof licht nacht verzwakt in schaduw verborgen storm stroom door druk hoog naar laag verplaatsing hier is het stil bewegingloze schijn…

Als een onhandige eend, naar de speelse miljonairsattraktie van het koele water. Al die kaarsen waren net stijve pikken en ik had het liefste zo'n vette waskaars zacht op en neer in jouw venusgrot laten glijden. Er was een kamer, daar was het zo heet, dat het 'de couveuse' werd genoemd, een benaming die zeer terecht was, wel, je voorvoelt mijn…

Kies een moderne kaars. Neem nou zo eentje met zonnecelletjes die zichzelf overdag oplaadt en dan blijft branden, zolang het donker is. Werkt prima joh.’ ‘Bedankt voor de tip.’ ‘Sorry hoor, ik wilde je de les niet lezen, maar jij hebt mij destijds wel behoorlijk gekrenkt. Hopelijk lijden je kinderen er niet onder.…

Als de wereld van papier was, en de zee van inkt. Zou ik baden schrijven hoe lief ik je vind.…

de liefde is een zwerver, kind ga nooit met hem naar een bed ga naar het water naar een groene plek met een boom zet je tent op spreid je mat uit steek het vuur aan laat het branden maar sta dan weer op neem je bed op en ga…

lichtvoetige bewaarster van mijn vaders donkere ziel en van mijn lichaam ik zie je dromen en zingen je beleefde in gedachten romantische reizen naar het “Land des Lächelns” maar je maakte Apfelkuchen en ging voor ons te voet naar de markt we mochten over je meubels lopen en in je woonkamer tenten bouwen je was er je bent er…

Toen was ik een wankel veulen Toen ik snuffelde aan wie en wat, aan wat een merk in mijn vacht brandt. Lastdier, lastig dier dat geschonden door zijn slaap wandelt. Zij liet het licht los op mijn netvlies, ketende de vragen aan mijn enkels. Ze woelt zich bloot terwijl ik jank, de eenvoud van haar boezem vraag. Toen werd ik een jongen en mijn…

Soms komt Nora binnen. Ze is wit en breekbaar. Vroeger werkte hij onder de grond, in de mijnen. Je kon er alles denken, zo zwart. Niemand die het zag. De een zocht er een zin om Nora mee uit te vragen, de ander een ring die hij verloor tijdens het graven. Hij zocht er het einde van de dag en een familie die op hem wachtte.…

De kleine kaars moge tevreden zijn met haar vlammetje. Laat haar maar niet de wens koesteren om op te laaien als een grote fakkel. Als de kaars zo deed, zou zij ineenschrompelen met stinkende walm, ontijdig en jammerlijk gesmolten zijn.…

Ik had een kaars gekocht voor ons twee voor onze liefde en ik wist het zit ons niet mee Ik stak hem aan iedere dag twee jaar lang toen was de kaars opgebrand en daarvoor was ik bang Het vlammetje van de liefde was er ook niet meer…

Het vlammetje van de kaars is weliswaar niet zo intrigerend maar wel veilig. Maar wat nou als de kaars op is? Wat nou als de kaars zijn laatste branduren beleeft? Wat nou als het dan donker wordt?…

ik blaas de kaars uit weg alle schijn van de dag even rust de nacht is mij lief de aarde draait wel door om licht en donker de mens ook om zichzelf ik blaas de kaars uit even weg van alle schijn…

Je vader was de schrijver James Joyce en je moeder was Nora Barnacle, geboren in het Ierse Galway. Je twee jaar oudere broer was Giorgio. Jij communiceerde vooral in het Italiaans, ook als je brieven naar je vader schreef.…

', reageert Nora scherpzinnig. 'Deze van de roomsen gestolen kerk mag wat mij betreft vandaag nog branden in de hel van jullie kwade snertkoppen!', schreeuwt Nora, 'ga er maar lekker samen mee ten onder!'. Daarna neemt zij een flinke aanloop en springt zij naar een koperen kroonluchter, waar zij soepel aan begint te slingeren.…

Mooie kaars doofde op 91 jarige leeftijd…